medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Nin un intre de sorriso ausente

Vidal

Vidal

Un texto de Vidal

Hai tempo, un amigo viuse obrigado a pasar as tardes da semana metido nun despacho, sen control de ninguén pero tampouco sen grande cousa que facer as máis das veces. Por iso me pediu que lle recomendara filmes para ver no ordenador e ir matando o tempo. Este amigo é espectador de comedias case en exclusiva, preferentemente en castelán (non é galego): Mucha e Nucha son un enigma para el. Tampouco sente un interese particular por outros xéneros. Como as que en principio lle suxerín xa as tiña coñecidas, tiven que botar man da miña reducida filmoteca. Escollín Platillos volantes, de Óscar Aibar. Se ben está baseada nun feito real dramático (a morte, unha noite de 1972, de dous traballadores dunha fábrica de Terrassa esnaquizados por un tren; un deles levaba unha nota no peto na que explicaba que ían ó encontro dunha intelixencia superior de orixe extraterrestre), o ton do filme é esencialmente cómico, algo moi típico no cinema de por acó.

Tempo despois, cando me dixo que a vira e lle preguntei que lle parecera respondeu, dubidoso, que non estivera mal. Non daba coas palabras. “É… é…”. Agridoce, completei eu. Malia a forma de narrar algo en aparencia tan serio como é, poño por caso, o acceso á sé dunha célula comunista, que presentan oculta na traseira dunha leitería, entre as vacas e a palla, abondara a parte dramática menor, e ademais algo light no seu tratamento, para lle amargar a festa ó meu amigo.

O meu amigo desexaba un filme no que cada fotograma fora comedia, sen excepcións, sen un só intre de sorriso medio ou ausente. Pois ese intre, que se dera, abondara para truncar definitivamente o seu gozo coma un pouco de vinagre nunha barrica de viño.

O meu amigo é unha persoa moi convencional, no concepto actual da palabra. É incapaz de aceptar unha sucesión de feitos cómicos e tráxicos en certa alternancia. Ou capaz de aceptar uns e outros, mais tendendo a se centrar nos primeiros e varrer os segundos para debaixo da alfombra. A primeira reacción é comprensible: case todos o facemos, e ben está, sempre que reparemos en que o humor fala con moita frecuencia do tráxico. Non o elude, senón que o converte en algo moi aliviado da súa carga aceda inicial. Por iso podemos facer unha brincadeira na cama dun hospital, con tres costelas crebadas logo de que nos teña atropelado un coche, unha brincadeira sobre ese accidente. Non é algo que lle aconteceu a outro: é a propia vida. Non é unha inconsciencia: é xustamente o contrario.

Claro que isto poida ser difícil de facer entender nunha terra na que se adoitaba facer dos velorios na casa do defunto un equivalente de clase baixa e rural das festas de sociedade (en Irlanda mesmo era rachada, na crenza de que o defunto ía para un sitio mellor), antes de que as peles se volveran repentinamente do groso do papel de fumar.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


9 + = 11