medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A matanza de Santa Socorro

Un texto de José Luís Sucasas

José Luis Sucasas

José Luis Sucasas

Durante toda a miña etapa de Consultor Xefe de Saúde Mental da parroquia de Cadrón, un dos casos mais notorios e sobranceiros que informei foi o de Secundino da Laxe, o autor confeso da matanza de Santa Socorro. Tal foi a carnicería, e tanto o abraio e desconcerto provocado, que tardará a xente da contorna en esquecer aquel maldito día de comezos do verán; e cando morran os vivos, andará o conto choutando nas muxicas das lareiras e nos pesadelos das noites insomnes, per sécula seculorum. Déixovos aquí un anaco do extenso informe que presentei perante o Sanedrín das Eiras (se alguén quere saber mais, por ánimo científico ou simple vicio, está o informe completo na Sancristía da Catedral, no caixón do fondo) …

….

Secundino non baixa do nubeiro negro: cada día que pasa agrávanselle as alucinacións, que cada día son mais vivas e mais íntimas. Onde queira que estea, asáltano con mais porfía. E chega o mes de San Xoán, un mes xa el moi dado a exacerbar as alteracións mentais. O día de Santa Socorro, a mediodía, na hora abonada para a exaltación dos padecementos cerebrais, o aire é quente e sufocante. Secundino sente a cabeza pesada e, por veces, coma se quixera marearse. Sae da casa, sen ningún rumbo fixo, só quere andar. Colle o camiño da taberna. Quere emborracharse, para despois descansar. Por primeira vez, asáltao a idea de ferir ao autor da calumnia e causante do seu infeliz estado, xa que tódolos seus intentos de recobrar a honra perdida foron escusados.

Na taberna non consegue o seu propósito; baixa dous vasos de sanso case de golpe, pero axiña recuncan as alucinacións e fano botar porta fóra. Desanda o camiño cara as casas do lugar, cego, sen fixar a atención en nada. Ao pasar por diante da forxa dos Fontela, acéndeselle a idea de ferir ao home odiado e váiselle a man a un coitelo de matanza, pendurado dun chuzo na parede. Arrepíalle a friaxe do ferro na man, fai por afrouxar os dedos, pero non lle obedecen e marcha coa arma, co brazo teso e separado do corpo. Sae de alí e anda sen rumbo polo medio das casas, pasando varias veces polo mesmo sitio, coma se estivera a procurar unha saída que non atopa. Nunha desas ve a casa de Calisto diante súa … é o último golpe que acaba coa súa feble resistencia e guíndao no burato negro da vinganza.

Fóra de si, vítima da súa vertixe, entra na casa sen chamar. Calisto está de pe diante da cociña, remexendo distraído o lume co ferro. No seu ofuscamento, Secundino ve un home altivo e provocador, que sostén ameazante unha arma na man; e sen pensalo mais, aséstalle unha coitelada. A súa idea é ferilo nada mais, para que el o denuncie e así abrir un proceso xudicial que clarexe por fin todo, e poida ver a súa honra restituída. Mais é tal a vertixe, tal é a carraxe e frenesí do arrebato, que o golpe resulta recio e mortal. Secundino deixa o ferido alí, encollido sobre o mármore, e sae da cociña. No limiar da porta de fóra tropeza coa nai de Calisto, que ven coa mandileta arremangada e chea de casulas amarelas. Secundino só ve un vulto que lle empece o paso, e empúrrao para apartalo de diante. Mais o empurrón faino co coitelo empuñado e con tanta furia, que tamén deixa á pobre señora estomballada na porta, coas casulas ciscadas arredor e un rego de sangue baixando os chanzos de pedra.

Un tempo despois, Secundino apareceu petando na portada da miña casa e preguntando por min. Traía aínda na man o coitelo ensanguentado. “Veño de ferir a Calisto, na cociña da súa casa. O traidor que me deshonrou. Fixen o que tiña que facer … non tiña outra se quería recobrar a miña honra. Prendédeme e que se aclare todo”, confesoume asemade me entregaba o coitelo. Semellaba tranquilo e sereno, coma descargado dun peso enorme. Deixeino alí con meu pai e miña nai, que xa fora buscar unha xerra de auga e unha almofía. Eu marchei cara a casa de Calisto para ver o alcance das súas feridas. Polo camiño atopei, aínda moi preto da nosa casa, o corpo sen vida de Evaristo de Xan, engruñado na beira do valado e coas mans agarradas á barriga. Botei a correr, e xa vin de lonxe outro corpo no medio e medio das rodeiras, xusto na sombra da cerdeira de Santos. Era Benedita, a filla mais vella de Virxilio. Deixara un rastro de sangue na terra do camiño ata que, xa sen forzas, enfociñou alí e caeu espatarricada. Daquela xa deixei de correr e marchei de vagar cara a casa de Calisto, sabendo o que alí ía atopar.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


2 + = 7