medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Casios borrascosos

Antonio Mira

Antonio Mira

Un texto de Antonio Mira

Comecemos cunha confesión. Unha vez, estando en Madrid, fun ver “teatro comercial”. Non botedes aínda as mans á cabeza, ouh hipsterada, que veñen curvas. E non vou facer como a Colombina de Cunqueiro (“Quero xustificarme!”) porque non teño por onde escapar. Non puiden escoller peor (bon, en realidade anos despois cheguei ver ao Centro dramático nacional perpetrando un Valle Inclán do que xa vos falarei noutra xeira). Non vou marear máis o conto: era unha de Maribel Verdú e Toni Cantó. Xastá. Xa o dixen. Boeno, non todo. Era “Las amistades peligrosas”. (isto é unha pausa dramática).

Non mo tomen a mal. Era novo e quixen saber o que se sentía. Tempos tolos nos que querías experimentar… E aprendín. Arredemo se aprendín. Devorei aquela bosteira e, na previa, unha revista do espectáculo onde Toni Cantó ameazaba con interpretar Hamlet algún día. Se por reviravoltas do destino chegase ser presidente de España e non puidese realizar o seu soño escénico, tampouco sería o peor que podía pasar…

MiraDaquela peza quedáronme claras dúas cousas: a completa absurdeza de meter tías en porrancho inxustificadamente e que a produción gastou unha boa pasta en vestiario (o bestiario liderábao un terribilísimo Cantó). Coido que vin no palco como unha ducia de traxes de época que Maribel Verdú ía paseando entre escena e escena. Moi bonito e museístico, pero pouco máis. Ah! E placares traseiros polos que asomaban siluetas de corpos así en plan sensual (coma nos programas de Pepe Navarro) e que no final facían como efecto de guillotina. Así que, feliz por ter collido un asento no galiñeiro (e non ter pagado así tanto), abandonei cavilante unha sala ateigada de público e iniciando unha longa relación co teatro naturalista, diostengaaZolaensugloria.

E é que todo isto vén do Emile e do texto “O naturalismo no teatro” escrito en 1881 (boten contas). Como reacción aos decorados pintados do teatro clásico francés e de corte (poñan a apertura ao seu gosto), esta nova corrente procuraba unha interpretación e unha ambientación máis realistas. Aparece con Antoine (que pode ser o maior expoñente do Naturalismo) a idea da cuarta parede que pecha aínda hoxe moita da escena teatral. O público como un voyeur que observa por un burato a vida doutras persoas. Atención que aquí temos un cambio notorio no Teatro: xa non é ilusión, maxia que se mostra ao descorrer un pano. Agora esa tela vermella oculta os trucos e as preparacións, para que o que vexamos sexa o máis verídico posíbel: “unha tallada de vida”. Antoine e o seu Teatro Libre constituían a vangarda do asunto. Organizado case como unha cooperativa de socios, Antoine utilizou os seus propios mobles para as primeiras representacións. Que os protagonistas comían caldo? Hai que ter caldo feito e quente. Que a peza transcorre nunha casa? Hai que montar por enteiro o salón. A ilustración que acompaña este texto non é dunha cea de despois dunha estrea ou dunha película, é unha peza de teatro de Antoine.

Os novos donos do chiringo francés, a burguesía, estaban encantadísimos co invento, facendo del o teatro da época. Despois chegarían Craig, Maeterlink, Appia e moitos outros. O teatro burgués foi confrontado política e esteticamente de mil modos diferentes. E, non entanto, Arturo Fernández segue aí, temporada tras temporada (claro que el afirma que fai “comedia elevada”). Todos os vraos, os actores máis infames da TV aparecen con cadansúa peza de teatro (un minuto para lembrar aos actores de Al Salir de Clase que se aventuraron no teatro social) (non, nesta non me pillaron). E seguimos vendo obras cun eterno sofá no medio do palco, onde @ amante poida ocultarse d@ cónxuxe encornad@. A lonxevidade deste tipo de teatro bebe de mil fontes diferentes e ten, do meu ponto de vista, bastante a ver co éxodo do público quen, para ver algo naturalista, tira para o cine. Peter Brook, un crack, fala de Teatro do Aborrecimento Mortal. Mortalísimo, diría eu.

E aqueles traxes de época que lucía Maribel quedaron no meu subconsciente, até que anos máis tarde e durante unha mostra dunha escola de teatro anunciaron un monólogo de Cumes Borrascosos. Aló apareceu a alumna, vestida dun azulísimo traxe, con lazos e reviravoltas varias. “Empeñouse en facer isto porque tiña o traxe na casa”, soproume un amigo. O traxe era o pretexto do traballo escénico. O pretéxtil.

Supoño que era todo moi afectado e cun pouso de novelón. Supoño que o traxe lle tiña que sentar coma unha luva ou se callar levaba na familia décadas. Supoño que o texto foi dito correctamente e o corpo soubo crear un espazo escénico que non fixese pesado o monólogo. Supoño todas esas cousas porque non lembro absolutamente nada. Non vin nada. Non conseguía afastar os meus ollos do reloxo casio, aquel modelo cadrado e negro con correa de plástico mol, que levaba no pulso mentres chamaba, en ton agudo, polo Ghinchcliff ausente.

 

 

 

 

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + = 12