medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

O James mailo Honoré xa non viven aquí

Un texto de Vidal

Teño a sensación de que, nestes últimos anos, aquí vai en aumento un fenómeno intrigante: o dos premios literarios de certa sona declarados desertos. Aínda que sigan a ser poucos (hai que ter en conta que moitos deste tipo non contemplan nas súas bases a posibilidade de non nomear un gañador), cada vez se dan máis casos. Invariablemente e cunhas ou outras palabras, no ditame do xurado afírmase que, se ben algunhas das obras presentadas ofrecían calidades interesantes, estas non abondaban para facelas acredoras dun premio da traxectoria e historia e etcétera do tal.
A falta de coñecer as obras presentadas a concurso fóra das gañadoras,

Vidal

Vidal

a decisión adoita resultarme, por prudencia, de difícil explicación. E non é que acredite neses rumores sobre organizadores de certames que, por causa de estreiteza económica, arranxan para declarar deserto o premio e evitaren así ceibar os cartos; algo semellante sería unha enorme indignidade pola parte deles. Eu vou por outro camiño. Dando por feito que o anuncio dunha dotación económica considerable poida atraer a moito escritor de agosto, sen apenas experiencia nin máis interese pola creación literaria cá satisfacción dun capricho ou da vaidade, é de supoñer que, como pouco, debera obrar o mesmo efecto con algúns escritores vocacionais, profesionais. E acho inconcibible que ningún destes sexa capaz de ofertar, polo menos, unha obra de certa valía.
Isto leva a sospeitar que o problema estea nese nivel de esixencia mínima. En tal caso, os membros deses xurados incorren nun erro de perspectiva, e de expectativa. Poño aquí o exemplo dos premios literarios porque deles coñezo polo menos a resolución ou, se participo, tamén o que eu enviei; falaría da actividade das editoras galegas se tiveran pasado polas miñas mans os seus manuscritos descartados. En fin. Para min, un premio literario, coma o catálogo dunha editora, debe reflectir o estado da creación literaria dun territorio (máis amplo ou menos amplo) ou dunha lingua nun determinado período temporal. Xa que logo, ós membros do seu xurado conviríalles esquecer as súas bibliotecas de clásicos á hora de levar para a casa o monte de copias. É erróneo medir por esa vara. Deberan tratar, en troques, de mencionar o mellor que apareza nese momento en particular. Joyce e Balzac xa non viven aquí. Gústenos máis ou menos. En paz estean.
Algunha vez teño opinado que á parte do publicado aquí na última década que coñezo lle falta algo. Non falei mal de ninguén: limiteime a indicar unha carencia fundamental. Como dixen isto, tamén digo que cómpre esquecer a saudade do que se foi para nunca volver (agás, tal vez, nigromancia mediante) e seguir adiante co que hai. Como sempre se fixo e sempre se fará, con mellor ou peor resultado. Se un bota os dados na tirada definitiva e saen os ollos da serpe, por pouco que lle conveña ou agrade, non pode pretender volver botalos ata que saia un doce. Dous é a puntuación, con ela se xoga. Se se prefire un símil futbolístico, o once inicial deberá estar composto polos xogadores cos que contamos agora, non tan malos como igual se pensa, e con eles buscaranse o título, as posicións europeas ou evitar o descenso. Todo dentro do seu nivel actual. Luis Suárez (o galego), Di Stefano ou Cruyff, con todo o bos que foron, mal poderían volver xogar.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


5 + 1 =