medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Invádenos China

Un texto de Marcelino Fernández Mallo

Marcelino Fernández Mallo / Foto: Distrito Xermar

Marcelino Fernández Mallo / Foto: Distrito Xermar

Vivido na capital de Galicia o día venres, 26 de Setembro. Atopo a H. Leva unha bolsa coa estrela vermella, normal, e uns caracteres chineses. E iso?, pregúntolle por saber. Que estiven na China hai dúas semanas. Cona, non imaxinaba. H. ten coma vinte e cinco anos e supúñalle destinos máis amables. Pois, informoume, meu pai, médico, que había asistir a un congreso en Beijing e precisaba un intérprete, así que me mercou os billetes para acompañalo. Tradución de que a que?, se podo preguntar. De inglés a galego. Xa dicía eu…

Quedara con C., sorrinte e optimista. Así llo traslado, véxote sorrinte e optimista; o certo é que non atopo moitas razóns para tal estado. Pois fíxate que me sinto bastante desesperada (parece darme a razón): isto do chinés supérame. Ein? Verás, resulta que adoptamos un cativo de cinco anos da China e estou aprendendo o idioma para tentar que non o perda tan axiña. Ah, claro!, respóndolle simulando que entendo algo.

Quedo a tomar unha caña, esta imprescindible ante tan imprevistas temperaturas, con L. Fronte á Porta Santa, falamos do divino e, sobre todo, do humano. Confésame a súa preocupante volatilidade en preferencias literarias. Leva uns meses lendo novela negra chinesa, en especial a dun tipo afincado en San Francisco creador dun personaxe auténtico, policía, filósofo e poeta (aquí empezo a perderme). Lamenta non poder facilitarme o nome porque non ten xeito de retelo. Comprensible, tranquilízoo.

Xanto finalmente con M. Acaba de despedirse da multinacional para a cal traballara os últimos dez anos. Odiaba a súa vida, admite, e non so por residir a 600 quilómetros da familia. Xestionaba boa parte das compras da empresa e déranlle a orde de traballar cun provedor chinés. E non, ata aí podíamos chegar. O provedor chinés tornouse na derradeira pinga, esa que colma o vaso, e dimisión que te criou.

Por fin na casiña, prendo o televisor e encóntrome con Rajoy; onde? Pois si, na China disque comunista. Para min, que foi negociar o armisticio.

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 8 =