medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Caixas

Un texto de Antonio Mira

Un monte de caixas de Coren amabelmente ofrecidas polo supermercado e agora cheas de apontamentos, figuras, cables, tralla e roupa. Unha cantidade insospeitada de roupa.

– Ti, pringao. Para andar sempre de vaqueiros e camiseta andas cheo de roupa, eh?

Antonio Mira

Antonio Mira

O impertinente era, claro, o becho da madeira. Non pensedes que calquera das miñas dúas taras axudou a facer a mudanza. Chegado o momento volatilizáronse e só apareceron de novo cando o choio estaba case feito. Eu, daquela, xa levaba días rompendo os cornos e organizando caixas no corredor. Recrimineilles a súa pouca axuda no cambio de casa aos gritos (total, os veciños non me ían ter que soportar máis).

– Antonciño – falou calmamente o ácaro – Nós somos recreacións imaxinarias nacidas da túa obvia incapacidade de conxugar as dúas leiras que traballas ou, mellor dito, que deberías traballar. Estamos aquí como símbolo e veremos se como terapia, non para dobrar o lombo. E non esquezas os zapatos, que van noutra caixa.

Rosmando, encamiñeime cara onde se amoreaban botas e botíns, coa dúbida na cabeza se un becho imaxinario podería calar debaixo dunha zapatilla ben lanzada.

– E de comer que vas levar? – o ácaro xa se instalara no meu ombreiro.

– Digo eu que aparte de clase obreira rabuda terán tamén Eroski, anda tranquilo.

–  Dese comer non. Do outro. Do que nos gusta.

–   Pois moi seleccionado, meu. Non temos estanterías para andar enchendo con moitos libros. Levarei unha presada de cousas, principalmente xa lidas.

–     Pois non era mala idea para falar aló no Letra en Obras, non si? Que che van romper o carné de socio e veremos se a cara pola túa pouca falta de aportacións…

MiraE a verdade é que non estaba falto de razón. Salvando obrigatoriedades dos estudos, trouxen comigo unha ducia de cousas. Non é a lista facebookiana dos libros que me mudaran a vida nen nada parecido. Son os compañeiros que escollín para que me acompañasen neste novo capítulo. Facede, ouh aqueles que perdedes o tempo con este texto, de pacientes doutores Freud diante das miñas (auto)explicacións.

O rei Lear (na tradución de Álvaro Cunhal, unha edición moi bonitiña que encontrei nunha libraría de vello no Algarve): Hai que ser moi cabrón para escribir isto. Hai que entender moito ás persoas e despois ser moi cabrón para saber onde darlles pra que doa. E por riba ben contado. E pillando cacho da literatura popular. Moi cabrón. Menudo moinante, o William.

Álvaro Cunqueiro. Poesía e Teatro: O resto dos volumes acabará por vir tamén para a estantería, mais o desembarco tiña que ser feito por Inés e Hamlet. De regalo, a poesía do Cunqueiro. Outro waltrapa.

Mongólia, do Igor Lugrís. Porque en ocasións estou de moi mala hostia co mundo, co país e mais comigo. E ler Mongolia non bota auga fría na fervedura nen moito menos. Alá aqueles que pensen que Mongólia é unha revista de chistes, na casa sabemos que é unha entidade estatal rugosoide.

Outono aquí, do Mario Regueira. Porque é unha novela que ten capítulos que rematas e colles e volves atrás. Non porque non entendeses ou busques pistas dalgo. Volves atrás para volver ler de novo o capítulo, por pracer. E porque todas as cidades, xa o dixera Marco Polo ao gran Khan, teñen o seu reverso sen o cal están incompletas. E é nese reverso onde reside a verdadeira cidade, lonxe do escaparate.

Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia da infamia. A declaración de intencións políticas e morais de Lois Pereiro. Eu, que son pouca cousa, preciso dunha sólida base na que atarme, para poder andar á deriva sen nunca perder o norte. E os ósos fráxiles de Lois parécenme o lugar axeitado. Que non conten comigo.

Con gume de folla húmida. Hai anos fun dando algúns tombos pola nosa beira do Atlántico até chegar aló ao Algarve. O libro de Isaac Xubín fala de viaxes e de vivir en varios lugares a un tempo. E a min iso aconteceume fi-si-ca-men-te en Coimbra, mais teño moita vergoña de contar o que pasou naquela noite e, ademais, da metade non me lembro. Isaac e mais eu, pese a non ter coincidido no tempo, temos dado tombos nos mesmos lugares. Ler “Antecedente 1 (sodade)”, “Coimbra” ou “A Cruña”, preguntarse como puido alguén escribir eses poemas coas balizas náuticas da miña vida e buscar unha cámara detrás, non me vaia estar espiando para novos libros.

Fase de trema. De Lorena Souto. Librazo. Porque se eu só tivese que entender o que está fóra, sería todo moito máis doado. O problema está dentro, coa casa por varrer e que nen eu nen eu nen eu nen eu nos poñemos dacordo para ver quen colle a vasoira.

Trouxen tamén unha presada de DVDs, João César Monteiro, que sempre hai que manter a sordidez fresca; Billy Wilder, para ver e rever a xenialidade de “O apartamento”, e O Sétimo Selo, para cando nos poñemos transcendentais e non sabemos cara onde imos.

(bonus). Estes dous non son releituras, polo que aínda non vos podo dicir nada. Don Xoán (contado por si mesmo) de Handke e mais as Albas de Sebastião Alba.

Agardo que as leituras de outono nos sexan proveitosas a todas.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 1 = 6