medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Rueiros inmensos de poesía estrema

Un texto de Alba Méndez

Gústanme esas cousas que chaman amor,

que teñen ese doce feitizo, de soños e de quimeras,

 esas cousas que se chaman poesía, enténdesme?

(A Boheme de Puccini)

 

Alba Méndez

Alba Méndez

Estes días de verán podo ollar que a poesía volta a estar de moda. Recibo convites con retranca en formas retóricas de marusía bravú do Nordés, mesmo con recursos estilísticos para ir a praias nudistas. Outras invitacións, procuran cafés amargos con ex-amantes para que bote algún verso libre. Mais como dicía Samuel Solleiro se unha humilde poeta se xunta con outro do mesmo pau, as consecuencias serían terribeis, é dicir, nocivas para a humanidade. Entón, deixaría a súa amada vida bohemia e desordeada para crear con outro ser creativo e neurótico poñendo en perigo o porvir da súa microliteratura.

Sempre hai excepcións, aí temos o caso de Simon de Behauvoir e de Sartre, esa relación enlouquecida e fascinante entre intelectuais. Pero claro, na miña vila natal, non se chega a tanto e pódense ver pintadas de: Te amé mucho, mona del culo, o Te quiero peludita. Bolboretas desfeitas poetas. Bukowski en plan cutre. Está claro que o Amor omnia vincit. Nada que ver cos autores sublimes  que si que sabían escribir acerca de ese sentimento tan marabilloso e tan sufrido, o amor. Vai ser que na costa somos moi bravos: non sei se son as ghaitas, o vento ábrego, os percebes ou as manifestacións, pero o Morrazo é sitio distinto. Se Rosalía ou Lois Pereiro saísen do cadaleito íannos a pór andar a máis de un, e canta razón terían.

Por outra banda, seica os galegos non sabemos se subirmos ou baixarmos, mais a min déixanme abraiada unha vez máis o fedor a turistas madrileños, que aquí teñen denominación de orixe, os jodechinchos. Teñen segundas vivendas no litoral, adoitan ser maleducados, pijos e:  eg que non teñen ningún sotaque!

O outro día sen ir máis lonxe, atopeime cunha vellouca entrada en anos contándolle ao seu neto duns catro aniños: Hijo mío, te voy a contar un cuento muy bonito. Es sobre Hitler, un señor con bigote, muy majo… ( A miña face era dun profundo arrepío).

-Señora, deixa o cativo, ensínalle a berrar, que estás en Cangas! Que o meniño debuxe historias propias do Principiño, con moitas cores e ideas brillantes, cun sol do verán inmenso e unha praia de aborixes bravos que enreden con el en galego.

Os  pelegríns tamén teñen o seu aquel. A miña irmá en Compostela pregúntanlle pola basílica unha e outra vez. E feden dabondo. Cheira a podremia sobre o noso nun concello corrupto, onde os políticos fachas roen o que poden.

Volvendo ao tema, se de algo son considerados os poetas é de ser papahostias, de cegarse, de pillarse un cego criminal, buuu, tío! , de non ver a realidade. Mais eu, este verán confirmo que os verdadeiros papahostias son a clase política e os turistas, mais non todos e todas (sempre hai algún pequecho roibo alemán simpático cun ganapán).

Do alcalde de Valladolid, prefiro non falar, semellante misóxino e obseso que pode aceptar as violacións de maneira apracíbel…

Nembargantes, a fin de semana pasada, no festival folc de Vilariño tentei facer un esforzo e mellorar a miña conduta. Ensineille, ou iso pretendía a bailar muiñeira a dúas rapazas de Andalucía. Mais o resultado foi un caos. Entre que elas ían peneques e eu desquicíabame co seu acento, non saíu nada decente de aí.

Por outra banda, sempre nos toca a nós pagar con creces. Un día estaba nun restaurante ao que vou habitualmente e coa broma de que estaban os actores de Oito Apelidos Vascos, cobráronnos dous euros por unha auga e dez por unha ensalada. Oes, camareta, que son de aquí!!  Para colmo, o ano pasado coa pasantía dos turistas o meu piso pasou de custar 350 euros a 850 na tempada estival. Pobre de min,  xa, non o podía pagar o apartamento en primeira liña de praia e tiven que marchar cara outra vivenda máis económica e a durmir nos festivais. Pero isto non vén ao conto.

Mais o outro día, eu só quería ir ao gharito de sempre cos colegas, a escoitar rock clásico, a botar unhas risas,  a contar os soños de illas Atlánticas, dunha vida sen xefes, ou mesmo, nun traballo estable onde poidas planificar a túa vida de aquí aos vindeiros dez anos, só bailar coma sempre con Led Zeppelin e The Cure, mentres Xiana me conta por que chora ás veces cando non lle quere pedir diñeiro aos pais para pagar o aluguer ou simplesmente deixarme levar e vibrar coa música, no meu maxín, espertando alboradas de ilusión e entusiasmo nunha nova vida, sendo reflectida nos neóns coa cabeza ben alta.

Total, que alí fomos, e atopámonos cunha festa hawaiana feita para madrileños con música hortera e eles, que si teñen acento, facíanse selfies sen parar para presumir do  felices que son invadindo a nosa terra de cara a galería.

Marchamos, si, pero son teimuda e pura esencia rebelde e espontánea, de xeito que penso que malia todo, vivo no mellor lugar do mundo, un paraíso con microclima. Esta terriña non hai quen a paghe!  As facturas da luz son outro conto…

E desta maneira e sen máis inri, voume a Inglaterra a traballar, porque como din Ataque Escampe agora temos que mellorar o inglés. E aos amantes, galaicos, por suposto, xa lles pegarei un toque, cando recobran a conciencia. Total, xa non fará lúa chea nin bo tempo para ir a Barra e en vez de tomarnos un café, tomaremos unha tila.

*Barra: Praia nudista de Cangas

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 3 = 5