medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

“A quen queres máis, ao papá ou á mamá?”

Un texto de Fernando Arrizado

Fernando Arrizado

Fernando Arrizado

Hai unha pasaxe do guión de Pulp Fiction que non aparece na película, descoñezo se é porque non foi gravada ou porque finalmente Quentin Tarantino -que ten gañado o dereito a facer o que lle pete co que escribe e co que deixa de rodar- decidiu non incluíla. Para situármonos os que vimos o filme (e os que non, xa están tardando): Vincent Vega chega á mansión do seu xefe, Marcellus Wallace, para recoller a muller deste, Mia Wallace, e levala cear. Encomenda comprometida que Vincent, interpretado por John Travolta, afronta coa pachorra que pon no corpo un pico de cabalo. Recíbeo Mia (Uma Thurman, na peli) por un interfono. Convídao a se servir unha copa mentres ela remata de se enfeitar, e baixo os acordes de Son of a preacher man -na versión orixinal de Dusty Springfield-, intuímola nifrar unha raia de coca. Na pantalla hai cambio de escena, mais no libreto Mia aparece no salón cunha videocámara na man e proponlle a Vince unha entrevista: “Agora vouche preguntar unha manchea de cuestión rápidas que se me ocorreron, e que máis ou menos me din con que tipo de persoa vou cear. A miña teoría é que cando se trata de cousas importantes, só hai dúas maneiras nas que unha persoa pode contestar. Por exemplo, hai dúas clases de persoas neste mundo: os que son de Elvis e os que son dos Beatles. Aos que son dos Beatles pódelles gustar Elvis. E aos que son de Elvis pódelles gustar os Beatles. Mais a ninguén lle gustan ámbolos dous por igual. Nalgún momento tes que elixir. E esa elección é a que me di quen es ti”. Logo veñen as preguntas, de cultura popular televisiva estadounidense, tan tarantinianas, como “Brady Bunch or The Partridge Family?”, ou “If you were ‘Archie’, who would you fuck first, Betty or Veronica?” que nunha tradución-interpretación-adaptación miña propia e de país serían algo así como: “Pratos Combinados ou Pepe, o inglés?”, e “Se foses o ‘xuís’ de Mareas Vivas a quen foderías primeiro, á María (Isabel Blanco) ou á Belinda (Camila Bossa)?”.

Recoñezo que de eu ser Vincent Vega non pasaría a proba nin sequera ao lombo do cabalo branco de Santiago. Porque eu son moi de Elvis e son moi de Beatles. De feito os propios Beatles eran moi de Elvis. Só hai que escoitar calquera tema da súa época savage para apreciar a influencia nestes do Rei, especialmente en John Lennon. O Lennon que máis tarde escribiría aquilo de “I don’t believe in Elvis. I don’t believe in Zimmerman (outro grande, o Bob Dylan). I don’t believe in Beatles. I just believe in me, Yoko and me. And that’s reality”. (Sempre que escoito God teño a sensación de que era todo ao revés, que no único que non daba atopado acougo era en si mesmo e en Yoko, mais que aquel día -como nos pasa a todos- andaba cabreado cos amigos. E eu son de Beatles. E de Yoko tamén).

Mais non nos quedemos aí. Se por exemplo vas aos EE.UU. e dis que che gusta Elvis Presley, hanche preguntar se es máis de Elvis ou de Johnny Cash (o Home de Negro, dos máis influíntes do Rock e que ao tempo non andou con melindres á hora de adaptar temas de artistas tan diferentes como, entre outros, Depeche Mode, Sheryl Crow, U2, Soundgarden, Bob Marley ou -claro- os Beatles). A cuestión americana Elvis-Cash, por certo, é moi recorrente entre os Republicanos –entre os de boina, non os de birrete-, e que vén sendo aquí como ir comer empanada a Monte Faro e que che pidan que decidas entre Juan Pardo e Ana Kiro. Pois eu son dos dous. Son dos catro. Da Kiro e do Cash, do Presley e do Juan Pardo. E da empanada e do churrasco, e do marisco da ría e do de cortello.

E todo está ben, de todo se pode falar entre amigos. A un pódelle gustar máis o arroz con lumbrigante e a o outro o lacón con grelos. O problema -e aquí vén o que me leva escocendo dende hai xa un tempo por embaixo do embigo- é cando, fóra das risas e da leria de bar, aparece sempre o cultureta de relixión predicando con “Onde vai parar, se o arroz con lumbrigante lle dá mil voltas ao lacón con grelos”, ou mesmo rematar dicindo “Nada nada, o lacón con grelos es una mierda”. Mais xa se sabe: “Manuel Antonio es una mierda; Tucho e Tonecho son una mierda; … Galicia es una mierda”.

Rebélome contra os que xulgan os demais polos seus gustos, que non son cool ou indie de abondo para o fanzine de moda, e elevan os propios a dogmas de fe. Recollo as noites longas co Black Night, de Deep Purple: “Black night is a long way to home”, e as que deberían ser curtas co Galician lullaby, de Narf: “Son galego da Arxentina, galego de Alemaña, galego de Cuba, de Suíza, de Holanda, de Canadá … galego na Galiza imaxinaria”. E por medias, podo ir á ducha con Siniestro Total, cociñar cun dueto de Rocío Jurado e Raphael, correr mentalmente atrás das letras de Calamaro nun bar de Lugo entre tapa e tapa e viño e viño, ou ir de foliada a Catoira e cantar rancheiras, non habendo sachos con kalashnikovs. Son peor persoa por isto? Seica non teño “ni puta idea” de música se non finco o xeonllo ante a palabra de Antònia Font e renego de Los Suaves? Con todas as moitas cousas das que discrepo politicamente co Paco da UPG, se hai algo polo que o valoro como persoa é por ter confesado naquela famosa entrevista que gustaba de escoitar zarzuelas na intimidade.

Mais o que veño padecendo máis asiduamente nos últimos tempos é o cultureta cinéfilo. Que de cinéfilo, etimoloxicamente, non ten ren. Gárdense de comentar na presenza deste espécime que foron ver 8 apellidos vascos e máis aínda de dicir que lles gustou e que lles parece unha peli máis que correcta (pois si, bastante boa, por actuación, por guión, por temática, por orixinalidade e …porque fai rir. Que infravalorada está a comedia co difícil que é facer rir!). Dicíame un amigo o outro día que me quitase de 8 apellidos vascos, que era moito mellor filme Her (Oscar ao mellor guión orixinal, penso que merecidísimo). E eu ao meu amigo tentaba explicarlle -aos culturetas directamente xa os mando capar grilos- que iso era como comparar o turrón coa cachucha de cocho. O turrón está ben, mais para comer de cando en vez, que se non farta. A cachucha é máis complexa nutricionalmente, ten outro sabor e outra textura, da que -fóra o colesterol- se podería comer case a diario. Porén, un 8 apellidos vascos ao ano non fai ningún dano. Por outra banda, un pode comparar o turrón co arroz con leite, ou a cachucha co chuletón de boi, mais -acho- non se poden mesturar castañas con nécoras. Como en Matemáticas de 1º de EXB, vaia.

Recentemente finou Roger Ebert, un dos máis prestixiosos críticos cinematográficos estadounidenses, que defendía un sistema de valoración relativo dos filmes. Dicía el, e eu adhírome: “O sistema de valoración por estrelas é relativo, non absoluto. Cando lle preguntas a un amigo se Hellboy é boa, non lle estás a preguntar se é boa comparada con Mystic River, estáslle a preguntar se é boa comparada con The Punisher. E a miña resposta sería, nunha escala do un ao catro, se Superman (1978) é catro, logo Hellboy é tres e The Punisher é dous. Do mesmo xeito, se American Beauty consegue catro estrelas, logo The United States of Leland marca arredor de dúas”.

No entanto, aclaro, eu tamén creo en Penélope. Acho que a satisfacción máis plena se atopa non sen dificultades e esforzos. Non é inmediata. Mais eu non lle fago mal a ninguén arrimándome de cando en vez a unha serea xeitosa, malia ser este si, pracer carnal máis que espiritual e, xa que logo, efémero. O que achega á alma, por exemplo, unha penélope como Det Sjunde Inseglet (O sétimo selo, de Ingmar Bergman), que hai que ver tres ou catro veces para chegar á súa cerna, non o dá unha serea como Die Hard, que sendo unha moi boa ‘americanada’ de acción, pódese ver calquera domingo de resaca. Mais tamén François Truffaut actuou en Close Encounters of the Third Kind e non pasa nada.

Non me entendan mal. Dáme infinitamente máis noxo có cultureta o postmoderno vital que non toma partido polas cousas importantes (as de verdade, non as de Mia Wallace), que se guía na vida polo “hagan como yo y no se metan en política”, que se ergue pola mañá, mírase no espello e ve o seu cu reflectido, e do seu cu e só do seu cu é do único que se preocupa. Mais nun nivel moito máis banal, fóra de procesos pendentes de revolución social, liberación nacional, patriarcal, ecolóxica …falta dar a loita pola liberación das papilas gustativas da alma -aínda que se cadra, unha cousa leva á outra-. Porque a arte é arte e non hai arte menor ou peza menor. E persoalmente téñoo claro: sería ben de parvos ter que renegar de Isabel Blanco ou Camila Bossa podendo compartir leito coas dúas.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 3 = 12