medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Relatividade Dublinesca

Un texto de Marcelino Fernández Mallo

Marcelino Fernández Mallo

Marcelino Fernández Mallo

Sorpréndese Lucas, ese trasunto que utiliza Cortázar para tornar as súas teimas nunha brillante novela, do difícil que lle resulta entender algunhas cousas. Di: “…de golpe hay como un vidrio sucio entre él (lector) y lo que está leyendo, de donde impaciencia, relectura forzada, bronca en puerta y al final gran vuelo de la revista o libro hasta la pared más próxima con caída subsiguiente y húmedo plof. Cuando las lecturas terminan así, Lucas se pregunta qué demonios ha podido ocurrir en el aparentemente obvio pasaje del comunicante al comunicado”.

Ocorreume iso mesmo a min, comunicado, con Dublinesca, de Vila-Matas, comunicante. Iso mesmo e máis. Malia ser o comunicante traducido a 32 idiomas e gozar de todo canto premio literario se teña convocado nalgún recuncho deste continente en permanente convulsión, pero menos. Chámano, quizais, relativismo ou relatividade. E mentres para algúns Dublinesca merece un sitio no olimpo das grandes obras, eu vouna arquivar no meu particular caixón de novelas infumables onde, por certo, descansan novelas de autores tan imprevistos como Michel Houellebecq, Philip Roth, Bernardo Atxaga, John Fowles, Virgina Wolf, Almudena Grandes ou Dacia Maraini, entre outros.

Pois ben, xuro que o volvín tentar, ler a Vila-Matas, armado coas mellores intencións, para terminar novamente esmagado polo desencanto. Sentín que o autor catalán, disque candidato ao Nobel (¡?), acudira á súa persoal despensa de elementos literarios para tirar dela, como para facer unha ensalada, varios ao chou. E a ensalada saiulle intragable, os elementos non maridan nin que lles botes aceite de argán. Fixádevos na trama:

Un editor fracasado volve de Lyon sen dar a conferencia para a que foi convocado. Na casa dos seus  pais, dado que non lles pode contar a viaxe, inventa que prepara outra próxima a Dublín para celebrar o Bloomsday, evento anual de exaltación do Ulises de Joyce. Daquela decide convocar á excursión a tres supostos amigos, cada cal máis entumecido, máis agarrotado. Suponse que o protagonista, ata entón amante da cultura francesa, vaise pasar a cultura saxoa, inda que sempre tivo devoción, non explicada, por Nova York, cidade que visitou dúas veces e na cal quere vivir mesmo estando en quebra e sen saber inglés. Namentres, a muller, que traballa nun museo, decide facerse budista. E finalmente, van os catro amigos a Dublín a dar o “salto inglés” e celebrar o funeral da era Gutenberg. Máis ou menos.

A trama é como para poñerse cabeza abaixo pero o seu desenvolvemento non queda atrás. Hei facer un esforzo importante para non caer na tentación dos adxectivos ordinarios, mesmo na súa versión substantivizada, tipo “idiotez suprema” ou “ridiculez maiúscula”. Concretando, direi que os personaxes nin sequera parecen caricaturas, son marionetas ó servizo do irrisorio. As claves da historia, nunca xustificadas, xorden como dun baúl de trastes esquecidos, e a maioría das situacións, ademais dos propios diálogos, resultan dun impostado atómico. Como remate, a narración vese salferida de citas continuas, a maior parte demasiado forzadas, e extraídas de evocacións inmediatas do editor fracasado que demostra posuír a memoria dun diplodoco (creo que inmensa). En fin, o conxunto resulta un desvarío sen gusto, nin interese, nin estilo. E é Vila-Matas, 32 idiomas e tropecentos premios o observan. Gustaríame saber o que Cortázar opinaría de Dublinesca. E tamén sobre o relativismo na literatura.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 1 = 2