medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Nunca tanto chovera

Un texto de Pily Dopazo

Un café cargado con queixa inmediata.

Pily Dopazo

Pily Dopazo

– Odio as comidas de traballo, gastei unha pasta neste traxe para que? Para que o fachendoso do meu xefe despois de tres chivas de 12 anos encha a boca cos euros que lle custou o seu BMW nun descontrol de movementos estraños de brazos e mans, tropezando torpemente coa copa e derramando o seu caro líquido sobre a miña seda recén estreada.

-Toca tomarlle a última! Din os catro pelotas do curre – Veña vai, non te cagues!”

Isto vai ir en titulares “dende que se teñen rexistros nunca se recolleran tantos litros por metro cadrado”

O limpa do coche non dá feito… O gardalamas salpica ata o punto de non distinguir ao que me vén pisando os calcañares -Será idiota? Como free, cómeme a matrícula! ”

A voz metálica do GPS indica un xiro á esquerda e entrar na A-9 á altura do parque de bombeiros dirección Lerez.

Debaixo da estrada que vai cara a Vilagarcía a chuvia para e o silencio do son sobre o parabrisas sácame dos meus pensamentos. Miro á dereita para incorporarme ao enlace da autoestrada, non vén ninguén pero o meu pé non pisa o acelerador.

Apoiados nas barras de ferro que cobre o formigón están tres homes e unha muller. Un deles tira da punta dunha goma cos seus dentes, tanto que parece que o brazo se vai partir en dous, mentres o seu compañeiro máis próximo frega as mans molladas nun intento de quentalas, será imposible ata que non deixe de caerlle a auga que escorre das mangas daquela sucia cazadora.

Apenas me decato do que fan, os meus ollos quedaron cravados na parella que está algo máis apartada. Ela, balbucindo palabras sen significado, calada ata os ósos cuns vaqueiros atados en tres dobras cunha corda marrón e que separan as súas pernas dun chan empapado, suxeita a cabeza del mentres a move e intenta abrirlle os ollos cos seus escuálidos dedos. El non di palabra, el non abre os ollos, el non move as mans.

Sen apagar o motor do coche e oíndo só o ruído do limpa sobre o cristal seco, sen pensalo baixo e vou axudala. Non lle importa que estea ao seu lado, non me mira á cara, só estende unha man mentres creo entenderlle que di -Non tes unhas monediñas para un café quente?

Búscolle o pulso, ten a man negra, non corre unha gota de sangue por ela, a goma no bíceps está demasiado apertada, as veas tenas inchadas. Mentres desato o seu verdugo cunha man, coa outra vou ao seu colo nun intento desesperado de atopar vida, non a hai…

Contéstolle á rapaza do 061 que non hai pulso, que deixe de facer preguntas e que envíen unha ambulancia.

Ela esperta daquel mundo perdido cando me oe dicindo “creo que está morto”, abrázao, aperta a súa cabeza ao seu peito e sepáralle o pelo dos ollos para dicirlle quérote mentres as súas bágoas caen sobre el mollando a súa cara e baixando ata os seus beizos como un último bico.

A el xa non lle arrefría a roupa mollada…

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + 4 =