medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A ceacú e costa abaixo

Un texto de José Luis Sucasas

José Luís Sucasas

José Luís Sucasas

Teño que contarvos algo pero non sei por onde lle meter o dente. Vou empezar polo principio, a ver se así collo carreira. Lembraredes que aló por decembro fixen pública a miña presentación ao premio Anxel Fole de narrativa curta; e ademais, que ía gañalo si ou si. E non era unha toleada mais das miñas, senón unha afouteza ben calculada, baseada na aplicación dos principios e métodos da teoría de probabilidades. A xuíza Alaya, a do “caso ERES Andalucía”, cando imputou á ex-ministra Magdalena Álvarez, fíxoo porque vía probabilidades certas de condena. Non sei se utilizou o mesmo método ca min, mais os resultados foron os mesmos: unha probabilidade do 99,99 por cen, que ela -andaluza de porcelana- adxectivou como “certa”, e eu  -galego de freixo- fíxeno cun “si ou si”. Pero ámbolos dous falamos do mesmo número.

Tanta era a miña seguranza que o pobo mobilizouse a prol da miña candidatura e o outono galego encheuse de concertos, recollidas de sinaturas, mitins, petardos a mancheas e bombas de luces de cores. Nunca agradecerei abondo o traballo ímprobo, abnegado e de balde dos Comités Comunistas de Apoio, esparexidos por todo o territorio nacional; e a sabia dirección dos seus líderes: Flora, no da Costa da Morte; Millán, no de Castroverde; Diego e Roberto, no de Chantada; Xerardo, no de Lugo; Cristina, no da Coruña; Moncho de Ramón e Pablo, nas terras de Santiago; Xonxa, no de Ourense; Caneiro, no de Monterrei; Coello, no de Free Limia; e Pily e Noela, no das Rías Baixas.  Unha cousa é certa: o fracaso non foi por culpa deles. Que foi logo o que pasou? Por que o 99,99 se transformou no 0,01? Cousas veredes, amigo Sancho, que farán falar as pedras. Pois aló imos.

Cumpriuse a Lei de Murphy e mailos corolarios de Finagle e O´Toole, pero na miña contra. É o que teñen as boas leis: valen para predicir unha cousa e maila contraria. Resulta que nun dos papeis do libro de contas de Bárcenas, feito público polo xornal El País, aparece o meu nome seguido de 50.000,00 euros, na columna de ingresos. Ou sexa, que eu entreguei ao PPartido esa cantidade. Non o vou negar, é certo. O que pasa é que deille cartos a tanta xente que xa nin idea tiña desa achega en concreto. E como as cousas que van mal poden aínda ir a peor, pois alguén fixo chegar ao Concello de Lugo que eu fora visto varias veces co empresario Dorribo, tomando café nun reservado da confeitaría Conde; e tamén dándolle voltas á muralla sen parar no seu ferrari vermello, con gafas de sol, chapeu panamá e unha montecristo entre os dentes. Tamén isto é certo. Na miña defensa, en ámbolos dous casos, só podo alegar excesos de mocidade e pouco mais, que foi o mesmo que lles contei ao xuíz Ruz e á xuíza De Lara cando me chamaron a declarar.

O Concello de Lugo, que é quen convoca e paga o premio Anxel Fole, unha vez sabedor do meu pasado escuro e corrupto, decidiu que eu non podía gañar este galardón; que eu non ía enzoufar o bo nome da cidade nin o do autor de Á lus do candil. E así llo comunicaron ao presidente do xurado: que podían rachar en mil anacos o meu manuscrito e guindalo na papeleira, ou prenderlle lume na cheminea, ou mesmo limpar o cu con el, se a calidade do papel o permitía. Si, xa sei que son palabras maiores, pero así foi o recado textual. O presidente do xurado mandoulle cumprida contestación: “Acusamos recibo do recado municipal, e pola presente, facémoslles partícipes de que perdan coidado, que o tal José Luis Sucasas non vai gañar o Anxel Fole, xa que unha vez abertas tódalas plicas, non atopamos o seu nome por ningures.”

Xúrovos que o mandei. Un veciño de Cadrón, que ía rillar polbo nas casetas do Parque, ofrecéuseme para levar o manuscrito e entregalo en persoa no Concello. Confiado, tampouco lle volvín preguntar sobre o asunto. Agora que o penso, tampouco lle volvín ver o pelo ao veciño. Santo Ceo! A onde iría parar o meu manuscrito!

 

6 comentarios a A ceacú e costa abaixo

  1. Terás que convidar a algo a ese Comité Comunista de Apoio, o seu traballo ben o merés, ou?

  2. aiiii perdulario, dende logo conto tes bastante!

  3. Ooooohhhhh!!!!! Maldito veciño de Cadrón! Seguro que non fixo ben o recado porque enzoufou o sobre coas plicas con aceite e pementón, do contrario, nin eses papeis de contabilidade B e eses pecados de xuventude impedirían o triunfo, nunca tal pasaría.
    Encantoume esta historia, encantoume moitísimo, moitísimo!!!

  4. Eu mesmo lle dera os parabéns por anticipado no Twitter hai nada. Polo premio, digo. Logo de tanto andar un mandando agasallos e sobres misteriosos, vese que os meus contactos nos despachos do Concello non deron resultado. Róncalle o nabo. Son Camilo Bargueiras parte 2.

  5. Pídovos perdón a todos. Son un chafalleiro, miña nai sempre o dixo. Agora ando na procura do veciño que me levou o manuscrito. Se cadra, co gallo da crise, marchou para Alemania, ou Suiza ou sabe deus. Xa vos contarei se dou con el. Por certo, Xerardo, parabéns para o Comité de Lugo.

    • Non sei ben que fixo o Comité de aquí, porque no certame rematouse por premiar o mesmo de sempre, pero transmitirei eses parabéns. E ditamos orde de busca e captura do seu veciño, por se ficou por estes lares a gozar da vida.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


2 + 8 =