medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Solas de tempo

Un texto de Celia Parra

Celia Parra (Foto de Xesús Fariñas Navarro)

Celia Parra (Foto de Xesús Fariñas Navarro)

Onte á noitiña conversaba cunhas amigas sobre o tempo. Unha aqueixábase da cantidade de proxectos nos que se embarca por non adoecer de estatismo e de como, pola contra, bota en falta tempo para si. Sobre todo, para ler esa pila de libros e ensaios sempre pendentes. Deses que gardamos, paradoxalmente, para cando teñamos o calendario en branco. Eu contáballes como expremo tamén as horas e nunca me chega o día nin a semana para dar conta das mil e unha ocupacións que manteño. E chegou a pregunta: “e ti, ‘cieliña’, es feliz?”.

Logo de matinar un anaco reparei en que vivo tan ás présas que apenas me dá tempo sequera a preguntarmo. Esa noite soñei moito. Soñei con libros e reloxos. Con paxaros. E con zapatos.

No meu soño a xente calzaba solas de tempo. Tiñan a forma do lombo dos libros e colocábanse baixo os zapatos. Todas eran recambiables. Así, cando o tempo se desgastaba de tanto camiñar sobre el, podíanse repoñer por máis tempo novo adaptado ás necesidades específicas de cadaquén. Por exemplo, había xente que gastaba máis tempo no calcañar e precisaba por tanto un ensanchamento no lombo do libro similar ás plataformas. Cando unha sola de tempo se consumía, bastaba con incluírlle un par de follas escritas e pegalas entre si con tinta. A duración da sola dependía da calidade da tinta, a antigüidade do papel e, por suposto, o ritmo de consumo de cada persoa.

Cando espertei, quedei con esa imaxe prendida nos ollos. E seguín imaxinando o marabilloso que sería dispoñer de botas con dobre capa de tempo para quen anda ás présas e queima moitos minutos, ou solas con impulso entre as follas para quen camiña pola vida deixando esvarar o tempo, arrastrando os pés.

Erguinme coa intención de ler moito. E acumular as follas por se algún día teño que mercar zapatos novos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 4 =