medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Xabier P. Docampo, merecido tributo na nación da infancia

Xabier P.Docampo

Xabier P.Docampo

Xabier P. Docampo ten dobre nacionalidade: a da Terra Chá, patria da infancia, e a da Coruña, comarca que o acolleu coma propio e onde incluso ten unha biblioteca que leva o seu nome (no municipio de Cambre). Mais os espazos da infancia son os que a miúdo máis marcan a vida da persoa e do escritor, por iso este ano a Asociación de Escritores en Lingua Galega decidiu darlle o premio ‘O Escritor na súa Terra’ a Xabier P. Docampo e esta homenaxe terá lugar na nación chairega, concretamente no seu Castro Ribeiras de Lea o vindeiro 14 de xuño.

Os seus 67 anos, Xabier P. Docampo é un referente  na literatura galega das  últimas tres décadas, mais a súa figura é indispensable para comprender a evolución da chamada Literatura Infantil e Xuvenil (LIX). Outro dos grandes da literatura dirixida a novos lectores, Agustín Fernández Paz, será o encargado de ler a laudatio na homenaxe.

Dende Letra en Obras sumámonos á máis que merecida homenaxe a Xabier P. Docampo rescatando esta fermoso texto que escribiu sobre os seus primeiros recordos:

Os meus primeiros recordos, aquelas lembranzas que se escribiron no meu corazón coma as gozosas cicatrices dun ferro quente, son dun pai muiñeiro, coa pucha enfariñada.
Aquel muíño na beira do Lea que daba voltas mentres meu pai ía baleirando sacos de trigo subido ao alto.
A cociña da casa, co pai contando historias ou a mai contando contos mentres debullaba un cesto de fabas.
Os veciños que viñan escoitar ou contar tamén os seus sucedidos ou xogar á birisca.
O sobrado coa miña cama e, enfronte, o cuarto dos meus pais.
Cando a Maruxa choraba recén nacida e a min semellábame un gato. Cando estiven disposto a entregar a pequena a miña tía Florentina que me dixo se lla daba.
O Tomás e máis eu cargados de pezas de bicicletas traídas do taller do tío Henrique, que eran o máis bonito tesouro que nunca tiveramos até daquela.
Os días da feira de Castro, coas cestas de pan de Mondoñedo. Moletes brancos coma a luz do sol.
Cando os reis me trouxeron un cabalo de cartón tan grande que lle pillei medo e non ousaba achegarme a el.
A escola, pero especialmente o camiño, que era moito máis bonito. O día que naquel camiño me cantou o cuco. Un home díxome que se sentira o canto e non almorzara entón o cuco acababa de me capar. Como eu estaba en xebre doínme o día enteiro de ter perdida a virilidade aos seis anos. Miña mai non aproveitou aquilo para me meter medo e que eu non volvese a fuxir sen tomar o almorzo, senón que me explicou con moi cariñosas e bonitas palabras que era mentira o da capadura do cuco.
O meu curmán Suso, traste con todo e con todos agás comigo, que era só amor e dozura.
A outra casa, a da Feira do Monte, a dos padriños, que tiña un corredor longo.
O padriño zapateiro que me ensinou o oficio e o orgullo das cousas ben feitas e rematadiñas. Tamén me ensinou o uso da retranca coma arma dialéctica.
O turrón, as pasas, os figos e as granadas da Noiteboa.
Cando o Tomás e máis eu calcabamos paxariños dunha enciclopedia e despois de recortalos, inventabamos historias con eles. Ao rematar gardábamolos nunha caixa dos mistos.
A máquina de cine que nos trouxeron os reis ao Tomás e a min en parcería. Películas de papel cebola e entrada a patacón. Ao Xoán Xosé trouxéranlle un tren para el só, pero tiña pouca gracia: non facía máis que dar voltas en círculo até que se lle acababa a corda. Era moito mellor a máquina do cine.
Aos poucos días a Maruxa choraba porque o Tomás e máis eu abríramos en canal a boneca para ver cómo era o artiluxio que a facía chorar cando a abaneaba de atrás para adiante. Meu pai volveuna amañar e vestida non se lle notaba, aínda que o choro ficou algo rouco.
As películas do cine do Jorge, que despois de velas volvíamos a contalas.
Os primeiros tebeos que me lía o Tomás dicindo antes de ler cada globo: “Di este…”
A Marina, que estaba toliña e xogaba con nós á baralla. De cando en vez arreábanos unha labazada que sempre nos pillaba de sorpresa. Dábaas moi fortes e atinaba moi ben, pero a nós dábanos a risa. Só lle obedecía ao Xoán Xosé, aos outros non nos facía caso ningún, e el ía procurala cando fuxía da casa.
Traía pola man.
O Visito, que falaba castelán. Tiña unha filla que era a mellor amiga do Xoán Xosé.
O señor Manuel, o Balsa, que era para nós un berce de cariño e de amabilidade, pero non nos quería diante cando se enfadaba, porque daquela xuraba e botábanos fóra para non nos dar mal exemplo.
As merendas no río do Folín cando a madriña ía lavar a roupa das camas e deixábanos bañar no caneiro.
Ir ao grao de corvo polo medio do centeo. Gardábamolo nun bote de pementos.
A primeira vez que vimos o mar. Entrando na ría da Coruña. Viñemos todo o camiño a correr polo tren adiante, pero os catro ficamos silenciosos ao ver aquilo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


1 + 1 =