medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Patriotismo de puticlub

Un texto de Fernando Arrizado

Fernando Arrizado

Fernando Arrizado

Eu son dos lucenses que cando viaxan a Compostela collen polo límite de provincias, pola A-6 até Guitiriz e logo tomando a estrada que vai por Curtis até empalmar co tramo de autovía que une o aeroporto coa capital. Hai quen prefire tirar pola vella: Guntín, Palas, Melide, Arzúa, … (para min a máis agradábel á vista, aínda que cheíña de tramos a 50 con radares); e outros aos que non lles importa pagar a quilometraxe adicional e mailo peaxe, e fan a A-6 até Guísamo e de aí a AP-9 até Santiago. Isto indo en coche particular, collendo o Freire é outra historia, e polo de agora non temos conexión Rozas – Lavacolla. Do tren (ou, mellor dito, do non-tren) xa nin falo, que “me sube la bilirrubina” …

En fin, que eu -dicía- son dos lucenses que cando viaxan a Compostela collen polo límite de provincias. Moita roda teño queimado venres e domingos neste tramo da N-634 dende que a principios de século marchara estudar alá! E en todo este tempo, podo dar fe de que pouco mudou a paisaxe. Se cadra algunha que outra nave máis no polígono industrial de Teixeiro e para de contar. É por iso que calquera novidade me leva os ollos fóra da estrada.

Foi por aí por volta do verán, ao pouco de eu chegar do exilio económico (e político tamén, que carallo!), que na recta última que vai embocar á rotonda de Teixeiro a piques estiven de lle papar o cu ao camión que levaba diante. Os que coñecen o traxecto ben saberán que case á altura do km 666 -vaia por Deus, coa numeración puta- está o Club Don Juan que, para que nos imos enganar, máis ca un club é un puticlub. Non son moi amigo destes lugares de “ocio e esparexemento”, clásicos das nosas estradas secundarias. Mais aquel día, cando o vin de esguello pola banda dereita, saíume un literal “Ole tus huevos”. O fulano -asumimos que no Don Juan non se traballa en réxime cooperativista e que o propietario é un fulano, e non unha Monfortina ou unha Raxada- mandáralle á entrada do local dous bandeirolos en cadanseu mastro: unha da Unión Europea e outra galega, a civil, a que nin leva o escudo coas hostias de arredor nin “la del Bloque”. Moi cívico, o fulano.

Disimulen o meu envarille mental momentáneo, que xa sei que está moi mal visto iso do amor ás bandeiras e demais gaitas, mais un está demasiado afeito, afeito de máis, ás rojigualdas, que de cando o Mundial de La Roja abrollaban a destra e sinistra da estrada como cogomelos. Desas brillantes que venden nos ‘chinos’, e tamén algunha das feitas de pano, estilo Corpus, de tons mates, que han ser de cando o Naranjito ou da primeira visita do papa Juan Pablo II ao Noso Señor Santiago. Pois iso, o caso é que, cando menos até que saín da rotonda de Teixeiro, andei así como medio ilusionado polo fito aquel. Logo veu o período de reflexión e da fustrigada -que un ten unha educación e uns valores, aínda que ás veces non se note-. E en chegando a Compostela, acordei comigo mesmo un “que meta a bandeira no cu o señor Don Juan”, e marchei de tazas polo Franco cos colegas.

Quedei, iso si, coa mágoa de non ter dado a volta e tirarlle unha foto a tal cousa, que abofé había ter un grande éxito no Facebook (a ver se un día destes abro unha conta). E máis aínda cando, dous días despois, de volta para Lugo, a composición téxtil variara un bocadiño … bah, case ren! Ficaba a europea, e en troques da galega agora estaba a española. Xa ves ti. “Estache bon o conto!”, pensei eu por pensar algo.

Di un destes xornalistas galegos que deberían dar aulas na Facultade e levar tatuado nas cachas un selo de Denominación de Orixe, de nome Ramón Vilar Landeira para máis señas, que as noticias son as que son porque os xornalistas de hoxendía beben coca-cola light. E eu, que se fose de raza e non de escola, tiña que ter parado, entrar e botar unha parrafada coas “profesionais”, cos “clientes” e co “señor Don Juan” namentres lle zoupaba un par de güisques, seguín caminiño de Belén. Aínda peor. Un mes despois -e así continúa a data de 25 de Febreiro- fun testemuña do último troque de bandeiras: continúa a española, retornou a galega e marchou a europea … dá gusto velo, oíches, … tal semella o mesmiño cá Consellería de Traballo e Benestar Social.

Nin fontes contrastadas, nin declaracións de primeira man, nin nada. Exímome a min mesmo, xa que logo, do meu labor xornalístico. Non podo atestar profesionalmente que lle pasou ao señor Don Juan polo maxín, nin cal son as súa filias e fobias políticas ou mesmo deportivas. Tampouco cal foi o interesantísimo debate que de seguro se debeu dar na casa de putas entre tanta izada e arriada, solventado finalmente coa decisión salomónica-autonomista actual.

O que si é que podemos fabular. E a min, pensando en todo este conto, acordoume dunha viñeta que vira hai moitos anos, coido que n’A Nosa Terra -que me desculpe o autor, non me lembro ben-, que ben podería estar ambientada no Club Don Juan este. Vese un paisano na barra dun bar -eu recórdoo calvo, con bigote e tirantes, mais calquera se fía do meu subconsciente-. O tipo, visibelmente anoxado, exclama: “Estes cataláns … que falen español! … coma nós!”. E tamén destes dous homes do país, que deciden ir traballar a Madrid. Logo duns días de pasalas putas pola cidade adiante, dille un ao outro: “Manuel, eu vólvoche para España que aquí non me afago”.

Prometo parar un día no Don Juan. Iso si, hei de aproveitar e levar un currículum impreso, que igual cun pouco de sorte atopo por alí quen me dea choio na Administración.

3 comentarios a Patriotismo de puticlub

  1. OLE POLOS PERIODISTAS QUE AINDA TEÑEN ALGO MÁIS QUE PELOS NA CABEZA,CLARO QUE PARA ESO SON DOS LOBOS E MÁIS DO REBOLO

  2. Esta é a Galiza do século XXI, tal cual.

  3. Este Fernando era un membro da banda dos Ratos Roxos e Nacionalistas, que fixeran o niño na rúa Pombal. Seino ben, eu vin o niño. Usaban alcumes para non seren detectados. Este creo que respondía a GhoChiMin.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


1 + = 5