medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Principios do subliñado

Un texto de Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

Hai unha entrevista famosa a Cortázar no programa A Fondo, na que o escritor lle explica a Soler Serrano a súa visión persoal do “fantástico”. Di que non o entende en absoluto como algo que teña lugar fóra do mundo real senón, xusto ao contrario, coma un signo dos acontecementos igual de habitual cá lóxica. Logo exemplifícao cunha anécdota. Conta que un día, distraído na súa bufarda de París, quedou fitando para unha parede que tiña cuberta de debuxos e papeis esborranchados e, de súpeto, distinguiu entre eles unha liña: esta prolongábase en sentido vertical pasando dunha superficie a outra, facía piropos entre os contornos das follas e os trazos pintados e así chegaba ata abaixo de todo, sen cortar en ningures. É dicir, que era coma unha liña perfectamente deseñada dende o principio, pero que de feito se creara soa a partir de papeis pegados na parede ao chou.

Sucesos coma ese son, para todos e ante todo, chamadas de atención, aparicións que esixen ser confrontadas polo seu efecto sorpresa. E cando se dan todo queda reducido á mirada. Algúns apresúranse a dicir “que casualidade” ou “isto é unha excepción” porque é un xeito de salvar a incomodidade do absurdo, mentres outros, coma Cortázar, descobren o seu medio natural. A vida e a literatura demostran ás veces que antepoñer a razón indiscriminadamente enche o camiño de barreiras infranqueables, mentres que se son a emoción e a personalidade as que levan o facho, aínda que non haxa garantías, cada cousa ofrece a posibilidade doutra nova e pasa a ter un proveito que quitar.

Eu veño recibindo unha destas chamadas de atención dende hai cousa de dúas semanas, momento no que abro pola primeira páxina o Walden de Thoreau. Nunca subliño libros, pero este pégame tan forte e tan seguido que teño a necesidade de coller o boli e ir apuntando citas (aparte, porque é da biblioteca; aínda que, así e todo, xa vén subliñado…). Nel topo cunha descrición perfecta de sensacións para min recén descubertas, cun pensamento que comparto e magnifica o meu case por contaxio. Xenial, é un libro que sei que estou a ler no momento exacto en que debo. Iso pódese chamar puntería. O raro vén nos días seguintes, no que percibo que a miña lectura comeza a crear unha órbita de puntos inconexos arredor de si: lémbrome dunha persoa á que coñecín este último ano e que podería ter saído á realidade dende ese libro ou vivido nel, coma se isto fose a Historia Interminable; fálolle a meu irmán do libro e el (que xa lera este) está a ler outro do mesmo autor; pouco despois, atópome cun artigo de Muñoz Molina no que lle dá por falar de Thoreau como referencia indispensable súa… e amais se collo o libro é porque vexo unha reseña en Facebook doutra persoa que o está a ler pero que nin sequera sei quen é. Total, que o libro está para min tan na onda coma calquera serie da HBO. Mais ten 160 anos.

Moitos contos de Cortázar son perfectos grazas a prolongación ao infinito que acadan por detrás do texto. Son coma unha recta matemática. Así pois, eu como fan aproveito para tomarlle emprestada a súa fantasía, dialogo co isto que acontece e decido que me sirva como indicador para ter o Walden sempre presente de aquí en diante. Ao cabo a liña está aí, a resaltar canto está no seu curso. Ou non se ve?

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


5 + 9 =