medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Cando me deitaba co Reader’s Digest

Un texto de Ramón Vilar

R.Vilar

R.Vilar

A miña afección pola lectura está dalgún xeito conectada con Nova Iorq, concretamente con Greenwich Village, unha das grandes áreas residenciais de Manhattan. Non, nunca estiven alí, a historia é moito máis revirada. En 1922 o matrimonio Wallace, que residía en Greenwich Village, pensou que atopara unha fórmula máxica para gañar a vida cunha publicación escrita. Os ingredientes eran os seguintes: formato de peto, periodicidade mensual e trinta artigos de interese xeral (un por cada día do mes). Eles mesmos encargaríanse de peneirar ducias de revistas para escolmar os textos e resumilos sen que perdesen a esencia. Logo de mandaren 5.000 cartas á procura de subscritores, os Wallace conseguiron 1.500 respostas afirmativas: nacía así a Reader’s Digest.

Aquela modesta revista non tardaría demasiado en se converter nun auténtico fenómeno de vendas en USA, que se espallaría posteriormente por todo o mundo a través dun sistema de edicións en diferentes linguas. En Reader’s Digest, cunha liña editorial conservadora e afervoadamente proamericana, podías atopar dende os “alarmantes” efectos da marihuana sobre o cerebro e o sexo, a unha reportaxe sobre Jomeini ou historias de supervivencia logo dun accidente aéreo.

RDAínda non comprendo moi ben como chegou aquela revista á casa de Rodís. Supoño que a través dalgún comercial. Lembro a meu pai fumando e lendo Reader’s Digest polas noites e como eu agardaba impaciente para saber da historia dun cazador de osos en Alaska ou como intentaran matar a Ronald Reagan. Segundo me fun facendo un pouco máis maior a miña ansia por ver o carteiro entrar na casa co Reader’s Digest comezou a minguar. A meu pai tamén lle foi interesando cada vez menos porque antes de eu chegar á adolescencia xa non viña a revista á casa. Para mediados dos 80 xa andabamos a outra cousa: Cerebro versus computadora; porque desaparece o ozono…A ciencia, para nós máis ben ciencia ficción traía tamén o carteiro coa cabaceira Muy Interesante.

Esta semana batín no faiado con algúns exemplares do Reader`s Digest. Relendo as súas contraportadas vexo o novo tempo de neoliberalismo integrista que inauguraban Reagan e Tatcher, pero a min o que máis me acorda son as noites de inverno, o aire frío que entraba polas fiestras de madeira e aqueles cazadores de osos que percorrían Alaska.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 4 = 6