medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A primeira ecografía ou a violencia que non é ficción

Un texto de Antía Otero

Antía Otero

Antía Otero

A primeira vez que vin a miña ecografía foi ao recollela do chan. Caera do medio dun libro, que de seguro estivera a ler miña nai cando eu moraba dentro. O meu corpo, en branco e negro nunha ecografía borrosa, presentábase aquela tarde sobre a lousa tras estar resgardada vinte e tres anos no medio das páxinas amarelas dunha novela de acción e serviu, ademáis de para facer un poemario que nunca viu a luz, para comezar a ollar á maternidade dun xeito diferente. Porque inxustamente, @s fill@s acostumamos esquecer que algunha vez as nosas nais tiveron un pasado antes de nós nacer e que, entre outras cousas, escoitaban música, ían a concertos e ao cine, saían de marcha e por suposto, tiñan tempo para ler novelas de detectives.

O caso é, que a partir daquel día, en máis dunha ocasión imaxinei á miña nai coa barriga de seis meses recostada ao final da xornada cun libro nas mans. Os ollos perdidos nas páxinas con tódolos cambios físicos facendo presenza no seu corpo… E non podo máis que ollala rotunda e marabillosa, como todas as mulleres que nalgún momento deciden quedarse preñadas, e non cabe máis xuizo na miña estampa imaxinada que a da propia imaxe, ata que aparece a violencia da realidade e do día a día e, só daquela, o exterior chama á porta para obrigalas a Ter que Ser… ata chegar ao drama.

Hai pouco tempo caeu nas miñas mans, igual que por casualidade o fixera a ecografía, un artigo publicado en El Mundo no que se debullaban pormenorizadamente os cambios físicos que, unha coñecida presentadora de televisión, sufriría no seu corpo ao longo do seu embarazo. Levo varias semanas co artigo minimizado na pantalla do ordenador invitándoo a que se autoinmole e pensando que facer con el. Mais non hai outra opción que traelo aquí, se reparamos na cantidade de violencia admitida e políticamente correcta á que nos vemos sometidas. Unha violencia que non é ficción, senón que está artellada dende o máis puro fascismo e que nos obriga a librar unha loita cotián coa que non debemos deixar pasar nin un só parágrafo de agresión por alto.

A historia comeza cando a muller máis sexy de EL MUNDO (habería que ver que é iso de sexy, en que radica ser sexy, quen pon as cotas e medallas de selo ou non ) é negada do seu dereito a preñarse porque, en canto decida facelo, os ollos do exterior de seguido apurarán a escribir un artigo na prensa amarela sobre os cambios do seu corpo dez, diseccionándoa na mesa dun hospital aterrador, mentres coa voz de Anthony Hopkins no Silencio dos Cordeiros dinlle ao oído cousas como: – Presentadoooraaa  do corpo dez…. – Estríííasss, – Adeus abdominaaaisss, – Ciao, Ciao cintuuuraaa, – Celuliiiiteee, – Variiicesss….- Colle un descanso porque non te queremos goooordaaaa nas nosas pantallas de televisión…

Non content@s con querer privarnos do dereito a decidir ser nais ou non, os señores e as señoras escur@s e fe@s agora pretenden revisar a nosa pel para ver as pegadas que nela deixa esa cousa edulcorada e deformadora que parece ser a maternidade.

O artigo está aquí, pero tede coidado con el…. Carece de tanta humanidade que con dous minutos aberto máis da conta, estoupa.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


4 + = 6