medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A mirada romana

Un texto de Diego Taboada

Á beira do Océano Atlánticoooo, no afastado oesteee de Europaaaa, hai un país verde e azú-azú-azuuuuulllll-. Meu irmán saltaba e movía as pernas na beirarúa mentras cantaba, coma se estivese xogando ao truqué e imitando a voz de Elis Regina.

-Que demo estas a cantar?. Para ti apuntarse ao paro é motivo de xoldra?-, pregunteille ao meu irmán, que ría a cachón mentras camiñabamos cara a oficina de emprego

Diego Taboada

Diego Taboada

-Mira, mira, le isto anda, e deixa de rosmar, que xa se che está poñendo humor de intelectual de esquerdas-. Púxome unha folla de periódico medio enrugada a dous centímetros dos ollos. Comecei a ler a letra pequena :

“Á beira do Océano Atlántico, no afastado oeste de Europa, hai un país verde e azul. Así pendura a miñoca da páxina web ww.bygalicia.eu, realizada pola Xunta de Galicia con fondos FEDER da Unión Europea para pescar os cartos dos investidores estranxeiros. Son tres as páxinas web pagadas con cartos públicos que ofertan o mercado laboral galego polos baixos custes de produtividade e a boa disposición dos empregados. Ademais, estas sites, dependentes da Xunta e do goberno do Estado, aseveran que a emigración galega reporta, asemade, beneficios e…..”

-¡Por Deus, non podo seguir lendo esta merda!. Como pretendes que non rosme lendo isto? Toma, cólleo

-Á beira do Océano Atlánticoooo, no afastadooo oesteee de Europaaaa, hai un país verde e azú-azú-azuuuuuull. O que pretendo é que abandones por completo a fe, a esperanza e ata a vergoña, home, tómaste as cousas demasiado en serio-, díxome, cun sorriso de orella a orella e ollos escintileantes, coma se estivese en pleno arrebato de fáustica inspiración.

Ao lonxe albiscábanse os traballadores atrincheirados nos edificios da zona de Beiramar. A meirande parte deles tapaban a súa cara con capuchas e lanzaban pedras á policía nacional, que respondía con botes de fume e pelotas de goma. Meu irmán mirou con indiferenza a estampa e púxose a escoitar música

-Que escoitas?-, pregunteille

-Bach; Tocata e fuga en re menor, queres este lado do auricular?-

-Non, non, gracias.

Cruzamos rapidamente polo paso de peóns, case correndo. Por un instante sentín un leve calafrío interior. Tocata e fuga en re menor de Bach, o estoupido das pelotas de goma, a choiva de pedras contra os escudos da policía e contra o pavimento, a xente correndo pola rúa rumbo ás súas casas…e o meu irmán con esa cara de estoica serenidade! Se a ponte de Rande caese en anacos e estivese a cen metros do desastre estou seguro de que sería capaz de acompañar a traxedia escoitando o Ave María de Schubert.

-Que faría de comer hoxe mamá?-

-Non o sei, pero hai moitas posibilidades de que comamos pedras ou un pelotazo na cachola se non saímos axiña de aquí, apura.

No meu interior aínda bulían as preguntas de antonte, despois da repentina aparición da estrela fugaz de cor púrpura. Ás veces non podía evitar esa angustiosa sensación. A sensación de vivir nun país onde facerlle preguntas ao pasado xeraba tantos misterios e incertidumes como pretender intuir qué demo sería do seu futuro. E de repente, todo, absolutamente todo, comezou a bailar na miña cabeza sen ton nen son, coma nunha rabia contida polo medo de perder o control :

-¡A mirada Romana púxonos un nome colectivo, como pobo e como reino, Galaicos e Gallaecia, ¿dádevos conta?-. E a estas palabras do imbécil de Don Tomé a meu pai seguínalle a imaxe da súa cara de pitbull con papada mol e graxenta,  a súa voz desafinante estancada polo moquiño da gorxa, e a Tocata e fuga en re menor de Bach mesturándose co asubío das pelotas de goma, o cheiro dos neumáticos queimados, o ruido das pedras batendo contra os escudos da policía, a estrela fugaz de cor púrpura por riba da ponte de rande …

– Á beira do Océano Atlánticoooo, no lonxano oesteee de Europaaaa, hai un país verde e azú-azú-azuuuuulllll

Tanto a Don Tomé coma ao meu irmán importábanlle ben pouco cómo se nomeaban a sí mesmos os kalaikoi antes da chegada dos Romanos. De feito, tampouco lles importaba como poderían nomearse eles a sí mesmos se o primeiro non dependese do salario da igrexa e o segundo non dependese do salario do meu pai. Por suposto, tampouco se preguntaban por que as cousas teñen que existir só cando alguén descoñecido as nomea por ti sen pedirche permiso, nin por que este anaco de terra só comezou a existir cando foi descuberto en Latín por soldados dun Imperio, nin porque o ser humano precisa a mirada e a lingua do amo para descubrirse a sí mesmo e existir…

A Don Tomé bastábanlle os manuscritos restaurados do mofo do pasado. Ao meu irmán bastáballe con mirar o presente co mofo dun humor desprovisto de amor propio

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 7 = 11