medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A cima sen glamur

Un texto de Vidal

Cada vez que oio ou leo algo sobre cinema galego, sempre se fala de directores coma Carlos Velo, como se menciona a selección nacional do Brasil dos 70 (ou, dentro de pouco, a española a partir de 2008 ou o Barça de Guardiola) cando se opina sobre fútbol. Fálase destes directores coma se ninguén tivera chegado máis lonxe aquí, nunca. Daquela penso en Amando de Ossorio.

Vidal

Vidal

Amando de Ossorio naceu coruñés alá por 1918, por moito que o seu nome semelle da outra banda da raia. E que, por mor da súa orixe, quizais decepcionara a algúns. Seu pai era moi coñecido entre a intelectualidade herculina de primeiros do século vinte, a galeguista inclusive, polo faladoiro da traseira da súa botica, como máis ou menos o sería seu fillo anos despois polo do estudio fotográfico que montou na mesma cidade ó seu regreso de Madrid. Alí fora estudar Xornalismo e intentara darse a coñecer noutro faladoiro máis famoso, o do Café Gijón, ó tempo que enchía o prato tras dunha xanela no Banco Español de Crédito.

Digo decepcionar porque a súa produción como director e guionista, quitando as súas curtas e o primeiro longo, Bandera Negra, considerado subversivo pola censura franquista nos cincuenta, sería cinema de cinco pesos e programa dobre. Fixo un pouco de todo: películas de vaqueiros coma La tumba del pistolero (insólita no xénero, pois ninguén morre en toda a metraxe, ata onde me alcanza a memoria), drama costumista ou documentais por encarga. Nos seus comezos, filmaba sempre no prazo máximo dun mes, a duración das súas vacacións de empregado de banca.

Se estes primeiros filmes puideran resultar indignos para os persoeiros que sentan coa perna cabalgada a disertar sobre estruturas e discursos, a parte máis coñecida da súa filmografía, do ano 68 en adiante, coincidindo coa mellor época para o xénero fantástico e terrorífico en Europa, daríalles náuseas. Anika Ekberg nun niño de vampiros, vodú sanguento ambientado no corazón de África e filmado en Madrid, monstros mariños de goma, ás veces en figura de muller lixeira de vestiduras, un exploit d’ O exorcista ou, cando viñeron mal dadas, unha do destape con Susana Estrada e exteriores en Camariñas. Retiraríase en 1984, logo dunha filmación moi accidentada na mesma Costa da Morte, que empeoraría a súa desde sempre mala saúde. Morreu en Madrid en 2001.

Deixando aparte o que acabo de citar, os que lle trouxeron a sona que poida conservar hoxe foron os seus non-mortos. Entre 1971 e 1975, Ossorio filmou catro aventuras co protagonismo común dunha horda de esqueletos envoltos en hábitos podres que, na actualidade, abandonaban as súas tumbas para subiren a lombos dos seus cabalos zombis e dar caza ós vivos. Antes ca monte de ósos ennegrecidos foran unha orde de cabaleiros do Temple que volveran de Terra Santa con coñecementos escuros, dando na práctica de rituais satánicos á procura da inmortalidade. En resume: actores afeccionados (unha das protagonistas femininas tiña ata entón un anuncio de xabón por toda experiencia interpretativa) ou habituais dos baixos orzamentos coma Jack Taylor, Lone Fleming, Frank Braña ou Bárbara Rey, estética de DC Comics, diálogos funcionais ou surrealistas, algúns corpos femininos pouco tapados e sangue.

Dubido que a meirande parte dos que gustan hoxe destas películas as consideren exquisiteces cinematográficas. Case teño por certo que o aquel que lles atopan reside no lúdico. Que non é pouco. Tamén en pequenos milagres que ás veces aparecían entre toma e toma realizadas a velocidade de lóstrego. Hai quen atopa n’ O señor dos aneis de Peter Jackson unha semellanza ben sospeitosa entre a cabalgada dos xinetes de Saurón e a dos templarios osudos polas ruínas do mosteiro de El Cercón en La noche del terror ciego.

Non sería moi de estrañar. Non sei se Amando de Ossorio será o director galego con maior proxección internacional da historia do cinema. Como mínimo, ten a categoría de director de culto en media Europa. A meirande parte da súa filmografía está editada en Estados Unidos, nas súas versións íntegras, cando é o caso, a diferenza do que acontece no mercado español, cheo de metraxes mutiladas polos censores. Entre esas edicións ianquis, a da tetraloxía templaria, consistente nos catro filmes máis un documental de Xosé Zapata, todo nunha caixa moi curriña que imita un cadaleito negro cunha cruz exipcia inscrita en prata, e maila de Las garras de Lorelei na que, no libreto en inglés, a actriz Helga Liné define a Ossorio coma “director mediocre e persoa ruín”.

A xeito de remate, unha transcrición aproximada dun diálogo que tivo lugar nunha rolda de prensa, nos últimos anos de vida do director:

-Xornalista: Que película súa me recomendaría?

-Amando de Ossorio: Non lle recomendo ningunha, porque me retiraría vostede o saúdo.

4 comentarios a A cima sen glamur

  1. Xa me tarda ver algunha peli deste home!

    • Pero con coidado, Cris. Teñen un enorme encanto kistch, pero se vas buscando unha xoia perdida do sétimo arte (que lle din; arte total lle chamaba Valle-Inclán) igual che sae furada. O seu é outra liga.

  2. Que guai! non o coñecía!.

  3. Pingback: Tres xinetes | Letra en Obras

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + = 12