medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Crego e replicante

Un artigo de Daniel Landesa

Seica agora de crítica vai a cousa. Crítica literaria, enténdase, que para lercheos xa temos abondo na televisión. E resulta que non agardaba eu ler aquí que alguén puidese molestarse porque haxa un determinado tipo de crítica, no twitter si, que para iso é unha ferramenta do diaño creada para discutir sobre o primeiro que che pasa pola cabeza. Twitter fíxonos a todas e todos tertuliáns, pero ese é outro cantar.

Daniel Landesa

Daniel Landesa

Falo (falo de falar, aínda que ben podería…) dun artiguiño exposto aquí estes días sobre a crítica feminista, representada neste caso pola esplendidísima e necesaria experiencia d’A Sega. Ter opinión está ben e entendo que cando un para diante dun folio (ou libreta, ordenador, tablet ou no que cadaquén estime oportuno) a escribila e mandala a un portal sobre literatura, esta opinión é, dende logo, meditada e apóiase nunha sisuda reflexión previa chea de análise e sentido común que, xa se sabe, é o menos común dos bla bla…

Ao caso, que cando escribo mentres bebo voume polas madreselvas e logo cústame volver.

Pois resulta que o tal artiguiño de opinión vén argumentar que este tipo de crítica (a feminista) é moi maligna, que o único que procura e moralizar e meterse nas nosas casas con escuridade e alevosía a nos meter implantes no cerebelo interno. Ademais esa crítica é subxectiva do que se supón que é algo malisísimo e pernicioso para a nosa sociedade. Canta maldade, non si?

Por último, arguméntase?, calquera crítica que non vanaglorie as virtudes dun escrito é prescindible, xa que como resulta lóxico e obvio, se algo non che gusta ren mellor será non falar sobre iso.

Pois non, señor Vidal, mal.

Moi mal.

Velaquí as miñas razóns, subxectivas abofé (vaia, un escritor con subxectividade, que mal nacido).

En primeiro lugar, o que vostede fai non é senón unha crítica moralizante sobre a crítica, máis concretamente sobre determinado tipo de crítica que parece molestalo especialmente. Isto é unha contradicción que a min me resulta obvia, unha pataleta de opinión á que non lle vexo moito sentido, por que, se a vostede lle molesta ese tipo de crítica, e seguindo o seu razoamento, non fale dela e morra o conto.

O que a min me resulta rechamante, por non dicir molesto, por non dicir que me cabrea, é que toma vostede como exemplo un tipo de crítica que tanta faltiña nos fai. Non estamos acostumados neste paisiño a que un libro reciba unha crítica mala, todo o que se fai ten que ser guai porque, claro, custa moito facer as cousas, tanto esforzo, hai tan poucos cartiños para as levar a cabo que, claro, unha crítica mala é como poñer cambadelas a non sei ben que… Ás veces a literatura galega parece que vive no país das gominolas onde o arco da vella serve de xogo aos osos amorosos. Así nos vai.

A crítica é necesaria por moito que nos amole a quen escribe. Pero pasar a nosa produción artística pola peneira de idearios tan xustos como o feminismo éo aínda máis. Entendería que un autor diga que non lle gusta unha crítica, iso é lóxico, que che digan que o teu traballo non gusta, ten eivas, contén ideas, etc. Non lle gusta a ninguén, pero a crítica permite debate.

Persoalmente cando escribo algo encántame a crítica, devezo por ela, lambo o chan que pisan os críticos ou as críticas, e se non me gusta o que din pois xa terei tempo de debater, de insultar, cabrearme ou, con sinxela amabilidade, pasala polo forro da chapela.

7 comentarios a Crego e replicante

  1. Coincido, sigo coincidindo…pero cando chego a “pasar a nosa produción artística pola peneira de idearios tan xustos como o feminismo éo aínda máis”, de súpeto desaparéceme o replicante e vexo medrar o crego. Nin ese, nin ningún outro ideario xusto teñen que peneirar nada, o risco de quedaren no cribo obras mestras impídeo. Pasaría “Cuspirei sobre as vosas tumbas” algunha peneira? Acho que non. Iso si, teriamos unha literaturiña “Walt Disney”, politicamente correcta, que non incomodaría persoa ningunha…mais xa non sería literatura.

  2. Dou por suposto, Daniel, que contaches ata 10 antes de escribir a túa resposta, como di Carlo Ancelotti que fai moi frecuentemente antes de dar unha réplica.
    Logo: eu non dixen nada diso que escribes aí enriba. Non digo que non deba haber malas críticas. Xustamente unha cousa que me estraña moito do sistema literario galego na última década é a ausencia ou escaseza de malas críticas, ou sequera de críticas onde se sinalen defectos importantes das obras criticadas; isto é habitual por aquí, onde ás veces se cre que, ó facer unha mala crítica dun libro, se está a tirar pedras contra o tellado Do Noso, a vella historia… Pero ó conto: Digo que as críticas, tanto as malas coma as boas, aparte de seren soamente opinións persoais, han de facerse en base ó criterio que corresponda a aquilo que se está a criticar. Para o caso, se se fai crítica dunha obra literaria, faránse en base a criterios literarios, non ideolóxicos nin doutra caste.
    Tampouco creo que sexa un pecado ser subxectivo. Pero estimo que, se algo falta hoxe en día, é racionalidade. Conforme avanza a tecnoloxía, semella que moitos seres humanos involucionan, virando máis e máis emocionais.
    E tampouco é que me moleste a crítica literaria desde un punto de vista feminista. É que non vexo a relación.
    E por último, aclarar que, evidentemente, eu non discutín nada disto en Twitter. O artigo publicouse aquí e logo os donos da casa e máis eu puxemos sendos tuits para anuncialo, iso é todo. Como xa che dixen alí, non se me da iso de ser polemista. O defecto hoxe é ser cerebral, como eu son.

  3. Ben, non vou entrar no que dixo un dixo outro, etc. É máis non me gusta comentar nestes sitios, os artigos están aí e cadaquén que saque as súas conclusións. Obviamente que na crítica literaria existen criterios racionais á hora de interpretar determinada obra, e a análise da ideoloxía que unha obra manifesta é e pode ser un criterio perfectamente válido e ben moito máis obxectivo que un, poño por caso e quizais che soe de algo “Non é tampouco o que se chama unha proposta literaria revolucionaria, pois a mensaxe é máis ben conservadora”.

    Como xa lle comentei persoalmente ao bo de Lavesedo cando digo pasar pola peneira da crítica falo de pasar pola peneira da crítica, ni pola peneira do público, nin do lector/a, nin dos editores/as. Polo que dis, ou iso entendo (vou contar ata a dez a ver se así) ti o problema o ves con que haxa unha crítica ideolóxica sobre unha obra literaria, nese caso, o que boto a faltar son máis exemplos no teu artigo. Ou é que neste santo país só fai crítica ideolóxica A Sega? A literatura non é uobxecto aséptico no que só conta a forma, contén ideas e, por tanto, toda crítica dunha obra literaria tamén as contén. No caso d’A Sega o seu obxectivo é declarado e manifesto, velaí o problema(?), noutros moitos, e non vou citalos porque noquero encerellarme con todo o mundo, os seus obxectivos e/ou ideas de partida son menos evidentes, pero o son.

    A crítica aséptica, que só fale da calidade dunha obra de xeito obxectivo non existe, nunca existiu e nunca existirá. E convídoo a que me demostre o contrario.

  4. Leva razón Lavesedo, así de doado se explica, para quen o queira entender.
    Supoño que ese grupo de crítica non é a única que se basea en criterios ideolóxicos, pero si, agradécese a sinceridade; certo é que poucos críticos o recoñecen.
    A frase “Non é tampouco o que se chama unha proposta literaria revolucionaria, pois a mensaxe é máis ben conservadora” é dun meu artigo, referida a unha novela de Xosé Fernández Ferreiro. Pero eu non pretendía facer crítica literaria. Simplemente, definía a orientación da novela nese sentido, para quen estea interesado niso. Se seguiches lendo o artigo, notarías que a novela me gusta moito a pesar dese argumento, que non inflúe en absoluto, pois. Esa é a diferencia. O criterio para avaliar unha obra literaria é o literario. O único. Se na crítica ten tanto ou máis peso outro criterio, non é xa crítica literaria. É crítica política, social, etcétera, pero literaria, desde logo, non.
    A crítica literaria imparcial seguramente non exista, Danilo, pero hai que facer por cambiar iso, que me parece imprescindible, e non tirar pola vía cómoda de eu cago na palleira porque cagan todos.

  5. Partilho parte do argumentário de Daniel.
    E acrescentaria alguma cousa (fago-o aqui porque é no artigo que há comentários e, portanto, debate.
    N’A Sega explicitamos qual é o nosso ponto de partida. Analisamos as obras e recomendamo-las ou nom, en funçom, como já escrevim por estes lares uma vez, da importância que tenhem para a luita feminista ou, ao invês, para a perpetuaçom do patriarcado. Sinceramente, nisto há bem pouco bom-rolhismo e espírito disney. Mas A Sega, como Ramón Nicolás, como Armando Requeixo, como X.M. Eiré, só faz recomendações, que podes aceitar ou nom, como suponho que fas com as (nom)recomendações destes críticos; o que nom percebo é por que o nosso ponto de vista é subjectivo e o deles nom (a eles, e os ponho de exemplo, podia citar outras críticas, nom os mencionas no teu artigo). Ou as suas críticas nom partem duma ideologia concreta?
    As recomendações, para bem e para mal, nom som censura. Ninguém n’A Sega pretende que nom se leiam certas obras, ou que sejam lidas outras obrigatoriamente; o que propom A Sega é reflexionar sobre como a ideologia dominante também é inoculada em nós através da produçom literária. N’A sega, em realidade, temos uma visom bem pouco romântica da criaçom literária.
    Para acabar, considero que caes (já que falas de cregos) no mesmo pecado que criticas: essa subjectividade da que nós nom arrenegamos como se fosse demo. A Sega leva vários messes funcionando com artigos publicados, penso que suficientes, dos que tirares exemplos que justifiquem as tuas argumentações sobre a nossa atitude moralizante, a subordinaçom pola nossa parte da qualidade literária a supostos critérios morais (e dá-lhe com a moral!) ou a nossa tentativa de lavado de miolos. Mas no teu artigo nom citas nada. Só nos aludes ( e só a nós) para fazer o teu sermom sobre os nossos supostos pecados. Ao final, acabas por ser ti o senhor cura…

  6. Ben, bo ollo, recoñecechwes o teu artigo. Non entrei en se era unha crítica boa ou mala, tampouco en se a súa intención era facer ou non crítica literarira en por si. O caso é que ese teu artigo, Vidal, fai crítica literaria e contén, queiras ou non, criterios ideolóxicos. Que, repito, non é nada malo. Simplemente é e xa está.

    E xa que seguimos falando, no teu artigo si que dis as cousas que eu digo que dis, ou moi pouco hábil estou eu lendo. Ata o dis con moralexa final! Pero non quero centrarme niso, porque como xa dixen iso só me parece rechamante. O que me fixo escribir o artigo de réplica é que o centrases unicamente no caso d’A Sega. É o por que desa elección do exemplo o que me preocupa. Dío ben claro Susana mencionando outros exemplos que eu non quixen citar. Poñer o dedo nun caso concreto e non en todos sempre é significativo.

    Por último, sigo convidándoche a ensinarme como é que ten que ser esa crítica literaria libre de criterios ideolóxicos.

  7. Iso que di Susarins está a lembrarme o que din no Parlamento os do PP cada vez que lles preguntan pola corrupción no seo do seu partido: e logo os demais que? Así non hai maneira de razoar.
    No meu artigo expliquei que non acho obxectiva a crítica literaria actual, polo menos polo que levo visto. De feito, mentei unha reseña especialmente cruel acerca dunha novela de Rosa Aneiros. Explico alí que as opinións de críticos, por moi boa reputación da que gocen eles, só son opinións persoais. Isto, obviamente, indica, ou debera indicar, a miña idea de que eles tampouco son obxectivos.
    Sigo a soster que toda crítica literaria non baseada en criterios exclusivamente literarios pode ser crítica, pero non literaria, por moito que ningún crítico pretenda (supoño) que a súa palabra sexa lei. Toda crítica literaria é unha recomendación, onde se busca influenciar ó lector, igual que cando se opina sobre outros temas. Xa sei que A Sega ten un público moi determinado, cunha ideoloxía moi determinada, pero isto non cambia grande cousa. Eu non ataco a ninguén, recomendo, á miña vez, que mande o racional, e non o emocional.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 7 =