medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Actitude “Copyleft”

Un artigo de Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

Agora que eu escribo menos, pero non por canto eu escriba vai deixar a literatura de ser o tema central acó, dáme por facer balance do que escribir me deu mentres me tivo máis ocupado. Para comezar, paciencia. Persistencia. Esas están claras, malia queixarme de ser mal escritor e de perder moito tempo ata resultar insoportable a quen teño a carón. Despois a posibilidade de volver a facelo, que xa non é o mesmo que a posibilidade de comezar, pois xa sei mellor o que cómpre e non cómpre facer para gozar do asunto. Tamén detectar os malos hábitos que me impedían mellorar. Por exemplo, o de adoitar botarme a escribir algo novo xusto despois de ler a convocatoria dalgún certame con premio en metálico que “pagase a pena” (neste caso tomar a frase no sentido literal e sacar conclusións non é mexar fóra do testo). En definitiva, que todos os réditos que digo que quito son puramente abstractos; ideas, emocións. E ao final a valoración que me interesa é esta, e non a dun par de premios que xa fundín. “A que tanta urxencia polos resultados, entón?”, pregúntome agora que é tan obvio. Pois nada, a nada. Menos urxencia en diante, mira ti que ben. Que polo menos, xa que non hai cartos, aínda se pode extraer sentido ás cousas.

Así que hoxe decido manter a inxenuidade, sorprenderme máis decote. Decido escribir ou traballar por simple gratitude mentres sexa a miña escolla. Porque así, sen pensar, abúrrome menos a min mesmo e sigo aprendendo, sen pago de taxas. Encoméndome traballos “copyleft” para ter motivos abondo para erguerme antes do mediodía e enfadarme menos polas circunstancias. E procuro aferrarme menos a determinados logros supostamente grandes e aínda menos a erros supostamente grandes para celebrar ou facer mofa dos minúsculos de ambos xéneros.

Teño un pequeno texto sobre a miña casa que algún día tallaremos nun madeiro para colocalo á beira da entrada, pois seguramente non teña outra razón que esa de ser unha sorte de mensaxe de felpudo. Non é vendible, pero non importa. Ao final a propia escrita e a literatura ben lida, aínda se son de baixa calidade, poden agochar a perfecta utilidade de axudar a superar o pánico a tanto “copyright” e dende aí comezar a construír unha alegre desobediencia. Un xeito de querer ficar cando non está precisamente de moda.

3 comentarios a Actitude “Copyleft”

  1. A escritura ten de vicio o mesmo que de oficio. Hai que escribir polo puro pracer de facelo, e se conseguimos réditos de escribir, benvidos sexan. Ánimo e a coller o cuaderno.

  2. Pois Andrés, unha das miñas mellores novelas, por certeira, potente e concisa, escribina para un certame literario, en canto souben da convocatoria. Logo os fillos do demo non ma premiaron e aí segue, inédita. Pero é das mellores que teño.


    A Pequena Novela Galega:
    apequenanovelagalega.blogspot.com.es

  3. Si, eu o meu mellor conto tamén, pero logo resulta que teño nonseicantos proxectos inacabados porque se me pasou o prazo. Vaites, eu coido que non é a táctica. Nin para escribir nin para o demais.

    Saúdos!

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 7 = 16