medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Ro

Un relato de Diego Taboada

Chamábase Rocío, “Ro para los amigos”, adoitaba dicir, con ese seu sorriso, entre inocente e absurdo, co que contestaba a tódolos mozos da vila. Era camareira, mais gostaba de presentarse perante os demais como cantante para sacudirse de enriba o peso de ser unha máis entre os demais. Tiña un renault 4 destartalado que herdara do seu pai, finado hai oito anos na guerra de Irak; coidábao coma se fose unha limousine, era o único recordo que lle quedaba del despois de que súa nai decidise divorciarse.

Diego Taboada

Diego Taboada

A Ro gustáballe sair as fins de semán para liberarse, como adoitaba dicir á avoa antes de deixarlle a Alberte na casa. A avoa aceptaba de bon grao facer de canguro nocturna, pois desque finara o avó sentíase moi soa na casa de pedra, sumida nun silencio enchido por un reloxo de cuco e o son das faíscas na cociña de leña. Pouco a pouco, Alberte foi afacéndose á idea de que tiña dúas nais e ningún pai; a avoa faláballe, de vez en cando, do avó, mais xa estaba demasiado cansa e entrada en anos para recordar, así que cando Alberte preguntaba demasiadas cousas sobre o avó, intentando suplir a ausencia da figura paterna a través da imaxinación, respondía con silencios e unha humidade contida no mirar, coma cando o desexo de recordar se consome na súa propia impotencia.

Ro quería moito a Alberte, sen dúbida, tanto como detestaba ao seu pai biolóxico, de quen dicía que era un don ninguén vernizado de intelectualidade que só pensaba na política e na causa dunha Galiza liberada do xugo do maléfico estado español. Iso foi antes, moito antes de que herdase o taller téxtil do seu pai, onde as mulleres da comarca traballaban máis de dez horas para poder pagar roupa, casa e comida.

Si, todo mudou despois da herdanza. Despois da herdanza acabáronse os paseos polo río Asma e as lecturas de poesía, e comezou a obsesiva retórica da importancia dos negocios para a felicidade e os asfixiantes tributos que España cobraba á nosa irredenta patria. Ro non era unha muller culta, é dicir, non entendía a complicada xerga técnica coa que Ricardo falaba cos seus colegas na taberna, fachendeando co seu puro cubano e convidando a White label a tódolos seus futuros votantes. Non sabía que a persoa que aparecía no póster da oficina de Ricardo era Castelao, tampouco sabía moito, máis ben nada, sobre a súa vida, non sabía ren de contabilidade e finanzas, e tampouco se emocionaba cada vez que albiscaba ao lonxe a bandeira branquiazul coa estrela vermella.

Ro só sabía observar o mundo dende o alto da plataforma dunha orquestra ambulante, esquivando piropos de mozos e vellos enchidos de viño cun sorriso forzado e unha falsa chiscadela de complicidade, Ro soñaba con pasear pola alameda de Chantada e observar como as follas dos carballos caían mudando a cor marrón clara, Ro sempre nas nubes, facendo cousas inútiles, Ro recordando as longas horas na orilla do asma observando as ondas dos zapateiros ao bulir pola superficie, Ro escoitando o fraaa-fraaa do ar nas follas secas do millo, Ro tirando pedras ao río buscando o máximo número de rebotes posíbeis, Ro recordando a hipocrisía das nais payas cando afastaban aos seus nenos das nais xitanas que lavaban aos seus fillos no río con pastillas de xabrón barato, Ro paseando por riba dos valados de pedra, facendo equilibrismo e rosmando as cancions da avóa : “Ben sabe o demo a quen atenta, e a besta a quen leva”. Ro sempre nun mundo aparte, Ro sempre roreando e soñando con facer cousas inútiles, Ro non é muller para cousas serias, Ro está ben para a noite, para o sexo apurado de fin de semán no seu vello Renault 4 de papá, para ensinar o corpo na tarima dunha orquestra ambulante, para escoitar, calar e sorrir apuradamente cando Ricardo fala de cousas serias con palabras raras.

Ro, sen sequera cair na conta, sempre vivindo a vida coma un extra de filme independente

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


2 + = 7