medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Cultivar para escribir

Un artigo de Andrés Carrasco Solla

Andrés Carrasco

Andrés Carrasco

A escritura literaria sublime é a que sublima. As únicas veces en que un obtén satisfacción e orgullo profundos son aquelas nas que consegue coller esa morea de pedras que ten depositadas dentro da cabeza e transformalas directamente en vapor. Quero dicir que non é sinxelo, nin tampouco nada gratificante, polo xeral. Escribir é, fundamentalmente, unha actividade obsesiva e de inacción, en tanto leva moito máis recompoñer as ideas ou facer correccións que avanzar no texto. En poucas palabras: que implica unha perda de tempo constante. Visto iso, quizais por falta de espírito para amala de verdade, sempre tiven o desexo máis ou menos consciente de atopar outra cousa distinta que me servise para o lecer. Non un substitutivo absoluto, pero si un complemento que me procurase certa hixiene mental e co que, polo menos, me sentise o suficientemente útil como para non ter que me aferrar a ela con tanta urxencia.

E así a comezos deste verán descubrín a agricultura ecolóxica. Claro, digo descubrir porque eu sempre tendín tanto ao encerro e ás pantallas que gañar tan de súpeto unha afección ao aire libre e unha consciencia real da contorna a partir dela foi case unha revelación. Así que os últimos meses case non lin, nin escribín nadiña. En troques estiven a plantar leitugas no xardín traseiro; leitugas que medraron e máis tarde papei, que non é dicir pouco. Coido que para min, máis aló do gozo de aprender algo completamente novo (cómo mellorar o solo, cómo combater pragas de xeito natural, cómo deseñar o espazo para que as plantas medren en mutualismo… e mil cousas máis que deixaron de soar a chinés), esa produtividade do traballo foi o mellor da historia. Así como a literatura é un permanente desconcerto e nunca se sabe moi ben como hai que valorar os resultados, co cultivo pasa xusto o contrario. Ti procuras coidados a unha planta e esa planta agradécechos medrando para servir de alimento. E na culminación dese proceso hai algo innegablemente bo: mírase o froito inmediato da propia acción, hai unha intención satisfeita así que a vida prosegue. A escritura, pola contra, vén sendo moitas veces andar no ermo e enchelo con plantas de plástico. Hai que aprender a valorar as poucas certezas.

Coido que en realidade debería ter comezado ao revés e aprender a traballar o campo dende neno para descubrir a literatura xa de adulto. Debe de ser un mal propio da posmodernidade, ou algo: que a nosa “preparación” sexa estar tremendamente documentados e moi pouco experimentados.

En fin, por sorte tampouco é nada que non se poida ir emendando; a forza de encher páxinas entre ensalada e ensalada.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 7 =