medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Carver, a vida era unha novela para escribir nun só día

Acaso é Raymond Carver o cumio da narrativa breve do século XX? Non son poucos os que responderán afirmativamente. E é que 25 anos despois da súa morte, Carver segue a ser un mestre ao que debe acudir todo aquel que busque relatos tan aparentemente sinxelos e cotiáns coma desacougantes. Mais curiosamente Carver deixou escrito nun artigo xornalístico que non escolleu o xénero do conto dun xeito deliberado. Segundo a súa versión, fíxoo debido a que a necesidade de gañar cartos en calquera oficio e o coidado dos fillos só lle permitía escribir días contados. E a poesía e os relatos eran os únicos xéneros que lle posibilitaban ter pechado un texto nunha xornada.

Raymond Carver

Hai quen opina que a súa tormentosa relación co alcohol tamén puido ter xogado na súa contra á hora de afrontar xéneros que precisaban dunha maior constancia e regularidade no traballo literario. Fose como for, un cancro impediulle con apenas 50 anos intentar o asalto á narrativa de longa duración. A fama chegáralle pouco antes e xa había unanimidade entre a crítica ao cualificalo como un dos mellores escritores norteamericanos do seu tempo.

Polos contos de Carver desfilan os personaxes da clase media (é máis preciso dicir media-baixa) americana. Homes e mulleres que son marionetas dunha sociedade consumista ata o extremo, que buscan a felicidade nas cousas máis materiais mentres, nunha atmosfera abafante, semella que todo pode pasar. Algo estraño e perturbante planea sobre moitos dos relatos pero finalmente o que pasa é a vida (e bastante perturbador é).

En Letra en Obras seleccionamos algúns dos milleiros de artigos que hai sobre Carver na rede para facer unha aproximación, por suposto que parcial, a este gran escritor norteamericano:


(…)Era Maryann Burk Carver la que ganaba el pan en aquellos años mientras Ray tomaba, pescaba, estudiaba y empezaba a escribir los relatos que una generación de críticos y docentes calificaría erradamente de “minimalistas” o de “realistas sucios”. El talento literario suele tener sus propias reglas, pero los escritores cuyo trabajo deslumbra por su profundidad y misterio a menudo son monstruos prosaicos en su casa. Maryann conoció al amor de su vida –o su calvario; Carver parece haber sido ambas cosas– en 1955, cuando trabajaba en un Spudnut Shop de Union Gap, Washington. Tenía catorce años. Cuando ella y Carver se casaron en 1957 le faltaban dos meses para cumplir 17 años y estaba embarazada. Antes de cumplir 18 descubrió que estaba embarazada otra vez. Durante los siguientes veinticinco años fue camarera en bares y restaurantes, vendedora de enciclopedias y maestra. Poco después de casarse pasó dos semanas envasando fruta para comprarle a Carver su primera máquina de escribir (…)
El verdadero Raymond Carver. Artigo de Stephen King. Publicado no suplemento cultural do diario arxentino Clarín (ano 2010)

“O que se espera de um conto? Historicamente, o conto sempre foi associado a um tipo de narrativa rápida em que o desfecho é sempre inesperado e surpreendente. Então, geralmente os leitores começam um conto esperando que seu final seja fantástico, emocionante, algo como as histórias de Edgar Allan Poe, por exemplo. Esse tipo de apelo é algo que está no cerne do gênero. Se há algum culpado por isso, são os próprios escritores. Mas nem todos os escritores incorporam esse mandamento. Raymond Carver, pelo contrário, trabalha sempre com o premeditado, com o óbvio até. Nesse sentido, Carver é o anticlímax do conto (…)” -Raymond Carver, o Tchecov americano. Artigo de Luiz Rebinski Junior. Publicado en Digestivo Cultural (03/11/2010)

“(…)A pesar de lo que pueda parecer, Carver no es tenebroso, sino que está repleto de humor e ironía, de compasión hacia sus hermanos de infortunio. Criaturas menores en la historia de la literatura de su país, secundarios a quienes les ofrece la oportunidad de representar un papel protagonista (…) -Raymond Carver, biografía fotográfica. Artigo de César Antonio Molina. Diario ABC (17/06/2013)

TODA A SÚA VIDA
deiteime a botar unha sesta. Mais cada vez que pechaba os ollos,
había cirros cruzando o Estreito
cara ao Canadá. E as ondas. Rompían na praia
e voltaban de novo. Ti sabes que eu non soño.
Mais a outra noite soñei que asistiamos
a un enterro no mar. Primeiro fiquei asustado.
E logo cheo de pena. Mais ti
tocáchesme no brazo e dixeches: “Non, está ben así”.
Ela era moi vella e el amáraa toda a vida. -Tres poemas de Raymond Carver en galego. Tradución de Tati Mancebo. Blog “O levantador de minas (2007)

 

Comentario a Carver, a vida era unha novela para escribir nun só día

  1. Aclaración necesaria: Non considero a Carver un xenio en absoluto.
    Mensaxe: Se alguén segue a pensar que hai que escribir forzosamente novela para ser un bo narrador, que lea o que escribiu este home. 256 veces, se fai falta.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 7 = 12