medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Un minuto, 23 anos despóis.

Un artigo de Pily Dopazo

A historia de amor entre a artista serbia Marina Abramovic e o artista alemán Ulay (Uwe Laysiepen), moi posiblemente pasaría desapercibida para min de non ser por como rematou, e por unha escea 23 anos despois dese final.

Pily Dopazo

O traballo de ambos os dous baseábase na relación entre eles e os seus seguidores, amosando o sufrimento do corpo e o que a mente podía influenciar para soportar as máis estrañas situacións, a maior parte das veces.

Aquela historia empezara nos 70 e,  pasados os anos, ela, nun soño, veu como poñer fin a aquel amor que xa estaba consumido. Sería percorrer a Gran Muralla China, empezando de cadanseu lado e atoparse no medio para darse unha gran aperta e non volverse ver.

Alén deste fermoso final, o que a min me causou un grande impacto foi un vídeo dunha exposición no MOMA (The Artist is Pressent) no 2010. Nesta exposición, Abramovic mantívose inmóbil 716 horas e medio sentada nunha cadeira, en fronte dunha mesa e outra cadeira pola que ían pasando por quenda os espectadores para estar un minuto diante dela.

O día da inauguración, sen que a artista soubese nada, un dos espectadores que se ían sentar diante dela era Ulay, 23 anos despóis de que rematara a sua vida en común.

Aquel día foron pasando as persoas, unha a unha como estaba previsto. Ela esperábaos cos ollos pechados nun acto de concentración para, en canto os abría, quedar illada de todo o que acontecía ao seu arredor e o seu observador.

Ulay entrou, mentres ela aínda estaba cos ollos pechados. Vestido el cun traxe negro como aquel pelo recollido nunha trenza sobre un ombro dela, e as puntas da camisa na mesma cor vermella do longo vestido que ela lucía.

Sentouse en silencio e esperou a que o mirase. Ela abriu os ollos nun intento de volver ser parte dos mobles que alí estaban, impertérrita. Non foi así, en canto as súas pálpebras se separaron, do fondo da súa gorxa saíu un silencioso suspiro e nos seus beizos debuxouse un tímido e inocente sorriso que deu paso á memoria, ás emocións, aos sentimentos, ao amor que se tiveran e que, despois de vermos as imaxes danos a impresión que aínda se tiñan… As bágoas encheron os seus ollos e o intento de volver á concentración borrou aquel sorriso. Intentouno, ou non, o caso é que non foi quen de non sentir. A el pasáballe o mesmo, coa diferenza de que el ía a agasallala co sorriso dunha vida.

50 segundos despois, ela estendeu os seus brazos enriba da mesa e abriu as mans para recoller as del entre as súas, coa reciprocidade instantánea e unhas palabras de Ulay que os aplausos dos que alí estaban non deixaron oír máis que a Marina. 22 segundos nos que a través daqueles dedos deberon sentir o que os seus ollos e os seus beizos estaban contando.

Marina foi quen o soltou, Ulay botou un último sorriso e marchou.

Marina volveu ser Abramovic cando borrou coas mans todo resto de Ulay da súa faciana.

Dous artistas e dúas obras que nun tempo foran unha. Dúas persoas que amén de ter nacido no mesmo día, uníraos o amor. Dous amantes que viviron 23 anos nun só minuto…

Unha vez visto o vídeo, busquei información dese momento e púxenme a escribir isto, imaxinando que ela non sabía nada do que ía pasar. Cando xa o tiña acabado, amoseillo a miña amiga Cristina Lorenzo para que me dixera que lle parecía e contoume que nalgún sitio lera que o encontro estaba amañado. Ver non se viran dende a aperta no medio e medio da muralla, tocar non se tocaran dende o mesmo día, no obstante o encontro estaba programado, pero non o instante, as miradas e os sentimentos…  Foi así como o sentín nun primeiro momento, e isto fixo que me enchera do que alí estaba a pasar. Así o deixo quedar para que, se podedes, sintades o mesmo.

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + = 15