medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A ollada optimista

Un artigo de Andrés Carrasco

Cando un desenvolve a pretensión de volverse escritor (moito antes de chegar a selo) parece

Andrés Carrasco

que se lle implanta no cerebro unha preocupación antinatural por intentar alumar a parte oculta de todo canto lle acontece. En troques de ser espontáneo e desfrutar a vida todo o posible, tan pronto sae ao mundo actívaselle unha especie de disposición contemplativa para intentar sacar un conto ou unha poesía de onde sexa. Fe en que nun determinado momento os polos terrestres se van inverter (aproveitando un descoñecemento absoluto da electromagnética) e acontecerá algo digno de ser contado. É algo co que hai que lidar e que case nunca pasa da teima cursi por querer ser especial, pero tamén, ao cabo, unha forma de optimismo e de iniciativa fronte á vida. E precisamente por isto último, de cando en cando dá os seus froitos e un, efectivamente, sorpréndese.

A semana pasada  paseina na Feira do Libro de Santiago, atendendo a caseta da libraría duns familiares. A miña primeira experiencia como libreiro. Un dos días estaba eu atendendo a unha clienta cando dende a parte dereita da caseta, onda a sección infantil, escoitei un rebumbio e unha voz que chamaba por min. Mirei e vin a tres nenos moi cativos: unha duns seis anos, outro un pouco menor, duns cinco, e unha meniña de dous ou tres que ía termada da man da primeira. Pareceume obvio que eran irmáns. A maior, que fora a que me falara xa antes, preguntoume algo, pero eu non a entendín. Fíxena repetirse, pero nada, e así ata tres veces. Ao final captei que simplemente me estaba a pedir permiso para botar unha ollada: o que acontecía era que non falaba moi ben o español. Pola súa pronuncia, deducín que podía ser romanesa; se cadra foi aínda neste momento no que me fixei en que os tres nenos eran bastante morenos. Sorrín, deilles permiso e seguín atendendo á clienta coa que estaba, mirándoos de esguello só de cando en cando. Vin que a nena de máis idade era a que lideraba: a que collía as cousas, sempre de unha en unha, cunha orde e unha responsabilidade sorprendentes para ter seis anos. Tamén era a que esbardallaba e interpretaba os libros, mentres os pequenos se limitaban a facer de público. Axiña a muller á que eu estaba atendendo rematou a compra e marchou e outras persoas distintas achegáronse a botar unha ollada. Mais, contra esa circulación, os nenos permanecían no mesmo sitio. Comezaba a resultarme estraño, así que fitei para eles con máis detemento e entón tiven a sensación de que a súa actitude se volvía distinta: acazapábanse, bisbaban entre eles, controlaban como eu me movía. Iso púxome tenso. Entón a cativa de seis anos cazou a miña atención e aproveitou para preguntar o prezo do libriño que tiña entre as mans nese intre: un táctil de cartón con recortes de peluxe. Custaba tres euros. Seguramente polos nervios, eu trabuqueime e díxenlle o prezo do que estaba ao lado no mostrador, que valía case o dobre. Ela corrixiume e mofouse un pouco de min ensinándome a etiqueta co prezo ben claro que o libro tiña pegada pola contracuberta. O único que pretendía era caerme simpática e así gañar a miña confianza. Como a situación me tiña moi incómodo e o libro era barato, comecei a considerar a posibilidade de regalarllo eu mesmo a ver se marchaban, pero finalmente non o fixen. Sorrímonos mutuamente, eu volvín ao meu sitio e en diante xa non me despreocupei nin por un segundo. De súpeto na caseta volveuse xuntar bastante xente. Todos se desprazaban cada vez máis á présa, os nenos axexaban dende o seu posto. Sentín que todo estaba a punto de desencadearse. Por sorte a multitude volveuse dispersar e quedamos outra vez sós eles tres e máis eu, e foi entón cando por fin decidiron moverse  (a nena decidiuno), pero só para ir ata o lado contrario da caseta, onde estaba a sección de Historia e Biografías. Puxéronse a bisbar alí outra volta… e logo iniciaron a táctica. As nenas volveron á posición orixinal na dereita, mentres o neno ficaba no lado esquerdo. Como a lonxitude total da caseta era considerable, duns seis ou sete metros, eu non podía miralos a todos á vez e dende o medio comecei a mover a cabeza dun lado a outro, como para cruzar a rúa, mentres por dentro decidía se chegado o caso ía saír en persecución dalgún ou non. O neno chamaba agora a miña atención pedíndome que lle dixese o prezo dunha biografía de Lorca que, por se non soubese eu xa o pouco que lle podía interesar, para máis tiña enriba un círculo enorme que marcaba claramente 3,75€. Non me podía caber máis dúbida das intencións. Seguín abaneando a cabeza dun lado a outro sen contestar e, sen pretendelo, fixen crer á nena que outra vez non daba entendido a pregunta. Así que interveu, dende o lado contrario: “Te dice que cuánto…”. Que podía facer agora, sen poñerme acusador? Contestei. Dirixinme non sei a quen: ao neno, a ela, aos dous a un tempo, preocupado só de facer evidente o atento que estaba a toda a xogada. E así, cando menos o esperaba, a cousa  acabou. A nena maior fixo un xeito de desilusión, volveu coa pequena da man a xunto do irmán, dixo algo no seu idioma que a min me pareceu entender perfectamente (“Nada, vámonos”) e perdéronse polo fondo do paseo.

A cousa é que isto ten, de certo, múltiples lecturas: sobre os prexuízos, sobre a educación, sobre a responsabilidade, sobre o medo e o alarmismo, etcétera. Pero de toda a literatura do asunto, insisto en querer quedar coa parte optimista, de xeito que ningunha das posibles me satisfai tanto como a de que, atendendo estritamente aos feitos e sen poder probar o contrario, todo aquel rato que pasei cos nenos só estiveramos xogando. Picaramente, si, pero xogando. Sen eu sequera decatarme.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + 1 =