medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Benxamín

Un artigo de Isabel G. Couso

O home desta historia chámase Benxamín. 76 anos, a piques de sumar 77. “Nacín no 36, bótalle ti a conta”, díxome. Gábase de ser o que máis sabe dos batuxos do Miño. E os presentes, toda a parroquia de Seixón, en Portomarín, aproban calquera cousa que pola súa boca vaia ser dita.

Na imaxe, un batuxo no Miño (www.concellodechantada.es)

As súas enrugas revelan unha traxectoria chea de azares e de historias por contar. Mentres,  o seu xesto reflicte que aínda busca resposta para os malentendidos que tivo coa vida. Non leva boina, mais ten aparencia de levala acotío. Se cadra, hoxe deixouna na casa porque é festa.

En Seixón é día grande e os vellos e os novos celébrano no embalse. A presa asolagou os soños de moitos, mais diso os novos non saben ou non queren saber. Benxamín está contento, a bebedeira axuda. Ten ánimo de explicarlle a todo aquel que o queira escoitar cada un dos segredos e da técnica que son precisos para sucar Belesar co batuxo.

“A vara ten que ser de bidueiro”, explícame, “e hai que impulsarse a fixo e sufixo”. Cos brazos interpreta a práctica exacta, ao tempo que fala da traseira, do piso ou do traveseiro, como nun tratado sobre o patrimonio fluvial do Miño aínda por escribir. Sedutor e divertido, arráncase: “muito me presta mirar para ti”.

Chega a hora da verdade. Mentres a afección anima a todos os participantes na singular regata, nun vira-vira, Benxamín tira vantaxe. Dálle tempo até a rememorar os anos nos que atravesaba a presa na súa barca co estrume, ca madeira ou co millo para moer. Mais hoxe é día de divertimento.

A piques de chegar de volta á beira do Miño, cos veciños barullando e consciente da súa fazaña, inclínase sobre a cruceta. O tempo fica parado para que Benxamín goce do momento. Converte a vara en gaita e bota unha repichoca imaxinaria. O retrouso deste canto póñeno os veciños: “Es grande, Benxamín!”, berran entre palmas de entusiasmo.

A festa xa non tivo fin. As gaitas de verdade, os músicos, o licor café encheron o silenzo da presa até ben entrada a noite. Eu funme despedindo, reflexionando sobre as lembranzas dos vellos, que enfraquecen ao ritmo da nosa memoria histórica. E pedindo que o tempo non cegue o entendemento de Benxamín, nin da súa herdanza.

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 6 = 10