medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A boa crítica é a mala

Un artigo de José Luís Sucasas

Para o universo castelán falante, o termo criticar fai referencia á emisión dun xuízo ou o opinión

José Luís Sucasas

sobre algo, que é de supoñer pode ser favorable, desfavorable ou nin fu nin fa. Porén,  para aquí do Padornelo, e sen que sirva de precedente, somos mais precisos e categóricos: criticar é expresar as faltas ou defectos de algo ou de alguén. É dicir, que na crítica non caben loas, gabanzas e lerias polo estilo; nin tan sequera cabe un “por un lado xa ves e por outro que queres que che diga”. Cando alguén che da o aviso de que te están criticando, poste en garda xa que cousa boa non pode ser. E cando dicimos de alguén que é un criticón estamos a definilo como unha persoa que a todo lle busca os peros.

Nesta liña argumental, falamos de crítica literaria cando alguén expresa as faltas e defectos dun produto literario. Pola contra, cando se emiten gabanzas, non estariamos diante dunha crítica senón entrando nos moi lícitos terreos do marketing; e xa nin falar de cando se da unha de cal e outra de area, nin frío nin calor, que para iso é mellor estar calado e non perder o tempo. Aquí non hai grises nin medias tintas: ou é si ou é non, pero non cabe o non si. Ou é crítica  ou é publicidade. Entremedias non hai nada, é un querer quedar ben sen gastar nada.

Eu tiven sorte de que a miña redacción “Pena furada” caera nas mans dunha auténtica profesional, Dolores Martínez Torres, que emitiu e fixo público o seu parecer nas páxinas do Faro de Vigo. Dolores criticou a obra, é dicir, enumerou aquelas cousas que non lle gustaban ou que vía incorrectas nela. Falou dalgúns pronomes mal colocados, dalgunha expresión confusa e dun parágrafo escuro e fargallón.  Despois de choromicar a eito (a ninguén lle gusta que lle rifen), mirei se Dolores levaba razón no que dicía e comprobei que, certamente, había algún pronome cambiado de sitio, que dúas expresións soaban redundantes e que o redactado do parágrafo en cuestión era tan pésimo que nin eu lembraba o que quixera describir (sentinme un chisco Rajoy, xa sabedes, ese que non entende nin a súa propia letra).

A boa crítica ten que ser “mala” . Quen ben che quere farate chorar e Dolores quéreme ben. Grazas a ela eu sei que teño que poñer mais tino na colocación dos pronomes e volver ler o xa escrito, polo menos unha vez, para asegurarme de que conto o que quería contar, de que está ben redactado e que eu mesmo entendo as palabras que puxen. Se no canto dunha crítica, Dolores pasara por alto estas eivas e fixera unha gabanza disto ou daquilo, entón eu non melloraría a escrita e seguiría a tropezar nos mesmos croios. A curto prazo, a gabanza proporciona un subidón de autoestima e incluso pode facer que dupliques as vendas de exemplares (pasar de 20 a 40, por exemplo). Pero o subidón dura o que dura e os lectores en galego son os que son, polo que penso que non paga a pena. No seu día, a Ébora de Caneiro recibiu grandes loas e gabanzas do crítico Xosé Manuel Eyré; e anos despois, aí tedes a Caneiro facendo equilibrios de bar en bar polos arredores de Arteixo. Coido que Eyré non lle fixo ningún ben.

Pero o meu agradecemento eterno a Dolores Martínez Torres non remata aí. Ademais dunha crítica estrita, Dolores resumiu de xeito certeiro o meu traballo en catro palabras: “mellores intencións ca resultados” O mesmo, ou parecido, me leva dicindo miña nai dende que era cativo. O mesmo, ou parecido, me di a muller a cada dous por tres. Incluso os meus comisarios políticos me din o mesmo con outras palabras. Así que, xa son horas de aceptar e asumir que son un tipo con mellores intencións ca resultados, e que pouco mais lonxe vou ir dar. O malo é que ás veces nin eu mesmo sei as intencións. Coma, por exemplo, as intencións que tiña cando escribín Pena furada.

 

Comentario a A boa crítica é a mala

  1. José Luis, vostede refírese, entendo, a unha crítica baseada no obxectivo (a dos erros gramaticais). Unha crítica en plan profesor de lingua galega. Outra cousa é a crítica en plan subxectivo: en plan profesor de literatura galega, que é moito máis discutible, por moito que haxa quen opine o contrario. Discutible tanto se é loubanza arrebatada, coma se é ferrete de cobra. Algún día falaremos do absurdo que rodea a todo isto da chamada crítica literaria.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + = 13