medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Os proscritos, 1: a sinxeleza

Un artigo de Vidal

Hai pouco, reeditaron en castelán Le martyre de l’obèse (El martirio del obeso, titularon literalmente), de Henri Beraud, novela gañadora do Premio Goncourt en 1922. Cando a vin nun estante interior de novidades de Trama, onde vou algunhas veces buscar edicións de peto de prezo razoable, deume moito que pensar, e non só polo feito de que unha editora pequena se aventure en semellante rescate (malia levar 200 edicións desde a súa primeira aparición, considéroo un rescate), nunha época na que case todo produto ou acontecemento artístico ou da natureza que sexa con máis dun ano de antigüidade semella deixar de existir para bastante xente. Non me sorprendeu só por iso, digo, senón por ser unha novela moi sinxela.

Vidal

Vidal

Son menos de 800 páxinas, e de 200 tamén. A súa narrativa é bastante directa, nada pretensiosa. Nunha tradución, e non tendo eu coñecemento dabondo do idioma orixinal, isto é algo que non podo asegurar, pero diría que cae algo lonxe do que se entende por grande ambición estilística. E igualmente lonxe da idem argumental. A trama desta novela non contempla intriga histórica nin policial, nin se desenvolve a cabalo entre o tempo presente e algunha épica época pasada, nin presenta romances de traxedia clásica, nin moito menos detectives peculiares nin antigos membros do Terceiro Reich á busca de tesouros ou de redención, nin interpretacións da existencia tiradas a partir de ecuacións de quinto grao, nin farrapo de gaitas. É, nin máis nin menos, a historia dun fulano gordo e do rexeitamento que produce na sociedade.

Se botamos contas cos dedos das probabilidades de éxito que tería unha novela así nun premio literario de tal categoría, ou de calquera outro premio hoxe, arranxamos sen as dúas mans. Mesmo ser aceptada para a súa publicación non lle había ser moi doado. Unha das razóns si que o é de enunciar: pechóuselle a porta á sinxeleza. Foi descartada por coidala afín á preguiza, observada con desprezo por coidala inimiga do esforzo; para algunhas persoas pouco reflexivas, confundida coa intranscendencia, coa simpleza, non sei se dicir co simplismo. Hoxe, a narrativa longa (e aínda certos exemplos da curta) chamada “de calidade” enténdese, dun ou doutro xeito, coma unha mestura de tese doutoral e epopea. Ten que transportar ó lector a un mundo presente ou pasado, pero sempre complexo, cunha tensión dramática importante, co engadido do factor da proximidade popular no caso de literatura con vocación comercial, e a súa arquitectura ha de estar emparentada co encaixe de Camariñas. Non pode haber nela demasiada invención nin improvisación, considerado isto documentalmente deficiente. Nunha elevada porcentaxe, un libro de ficción debe ser similar a un de texto, cando non a un manual da cábala.

Adiviño que a seguinte esixencia vai ser que inclúa, como selo de validez, unha radiografía do vento do nordés. E mentres, aí fora talvez haxa quen podería dar estupenda narrativa con só poñer por escrito o que lle bule na cabeza cando vai pola rúa un día entre o luns e o domingo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


7 + = 8