medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

E logo que dis… que vas pagar ti?

Un artigo de Antonio Mira

(baseado nun feito real)

Aló estaba eu (como vedes comezamos cun in media res bastante pretencioso) disposto pra falar co grupo sobre o día das letras que lle caira a Don Roberto. No peto da cazadora o ácaro e o becho da madeira mantiñan unha das súas conversas habituais, desas que rematan en liorta. Eu

Antonio Mira

ía pensando, e probabelmente falando só, nas posibilidades que a festividade podería ter para o teatro en xeral e para o grupo do meu corazón en particular: organizar algo, se callar montar unha peciña ou fragmentos… Un Laudamuco! Que lle ando con cariño ás andanzas do rei, do seu único servo leal e da súa muller. Tres actores, escenografía sobria, bo ritmo… Ou unha Burla do galo! que é comedia ben vistosa e até lle acaen ben unhas máscaras… Se tivésemos forza para aguantar os puñetazos no estómago, poderiamos mirar de facer Rastros, pero non estou eu de vísceras fortes ultimamente… O que non vexo é que teñamos xente suficiente ou paciencia para unhas Actas escuras ou para un Saxo tenor…e a verdade é que esas tampouco me chistan tanto, sobre todo a segunda… A Bailadela é boa para facer por separado, mais tampouco vexo eu a cousa moi proclive… non sei, non sei…. veremos o que di a xente.

Cando cheguei ao local xa acabaran os berros dentro da miña chaqueta, e supuxen que ácaro e becho da madeira ocupaban cadanseu recuncho do peto, de costas un ao outro e rosmando maldades.

Entón abandalladas? Vai unha de Don Roberto para festexar? (sempre hai que entrar forte nas propostas, así que soltei esta nada máis entrar pola porta)

E logo, págala ti? A resposta xa me fixo dar un paso atrás. Que pasa, agora procurades produtores? Seica sae moi caro un váter? (merda! xa tiña mostrado as miñas preferencias por Laudamuco. Así non hai cristo que negocie…). Estas primeiras estocadas dialécticas en movemento deron lugar a unha pausada conversa arredor da mesa de traballo na que me contaron cal era o problema:

ELES:  … pois ese é o tema, antonciño, que se imos ter que pagar dereitos de autor …

EU:     Quietos aí. Que os dereitos só se pagan cando hai lucro. E o concepto de lucro non se pode  aplicar a unha asociación sen ánimo de tal – (si, estábame poñendo escolástico) –  … e, tendo en conta que…

ELES: Non te poñas estupendo que non chegamos a nada. Existen dereitos de autor e hai que   pagalos, sexas profesional, insitucional ou pringado-amadores coma nós… Ou pensas ti que        a SGAE vai facer distincións? Andamos facendo pezas colectivas para agora ter que pagar  por festexar o día das letras?

Para expresar cunha imaxe o meu estado anímico poderiamos dicir que entrou pola porta Mike Tyson vestido de mimo e armado cun varal e mallou en min mentres cantarelaba Camino de Sahara, dos Tamara, unhas cinco veces. Marchou sen sequera despedirse.

Bótalle un ollo aos grupos que levan pezas de Bolaño (isto xa o facían de propósito, pensei, non hai nada que máis me foda que que lle chamen Bolaño a Don Roberto): CDG, universidades, profesionais… hai moitos amadores? Non sei os outros, pero a nós xa nos aperta bastante para chegar a final do ano sen perdas… que unha cousa é non ter ánimo de lucro e outra andar perdendo cartos e ter que pechar a asociación.

Daquela eu só respondía con monosílabos. Falamos un pouquiño máis e vimos outras posibilidades para o día das letras. Volvín derrotado para casa e foi na rúa onde os bechos decidiran dar o golpe de graza: Oíches? Podíasnos ter preguntado a nós e aforrabas ilusións… Hai que ser ben parvo para non ter pensado niso.

Desde unha coqueta terraciña Mike Tyson, aínda vestido de mimo, sorría mentres erguía unha copa mantendo o dedo maimiño elegantemente teso.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


3 + 3 =