medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Todos contentos?

Un artigo de Andrés Carrasco

–        Nunca me gustou. Dá demasiadas voltas. Incluso cando me gusta non é máis ca unha maneira retorcida de dicir algo obvio, penso eu.

[…]

–        Bravo -di-. Pero pensa que hai realmente pouquísima xente que teña o instrumental necesario para tratar co obvio.

Sobre a poesía en Little expresionless animals (“Animaliños inexpresivos”) de David Foster Wallace.

Andrés Carrasco

Pasouvos algunha vez, aínda que fose de casualidade, logrardes dar unha resposta razoada a algo que só sabiades “porque si”? É todo un exercicio literario.Veredes, a min acábame de pasar e teño no corpo unha sensación moi gratificante, como de coñecerme mellor. É algo que me desborda, que pula dentro de min por saír fóra e facerse público; mais aínda non o podo permitir. Que non vos pareza mal, pero é que primeiro debo enviar un comunicado. No meu descubrimento hai outra persoa directamente implicada e merece, por respecto, ser informada antes ca ninguén.

Ou ben pensado: el é unha figura pública, así que supoño que non haberá problema se mato dous paxaros dun tiro e envío o comunicado directamente dende aquí, non?

Estimado Dan Brown,

Nunca vou ler un libro teu. Seino dende hai moito tempo, igual que sei da miña falta de dotes para o debuxo ou do noxo que me provocan as cascudas, pero só dende hai pouco e a diferencia deses exemplos, podo dar un porqué. Non tomes todo isto coma unha ofensa, senón coma un divorcio amistoso. O camiño ata averiguar a razón fundamental de algo tan evidente fíxome mellor e, xa que tes algo que ver, quería compartilo contigo por se che puidese ser de utilidade.

Verás, Dan, seguro que non che resultará allea a consideración que circula por aí da literatura como “descenso ao inferno”. Non sei o que pensas ti, pero eu estou certo de que non é gratuíta nin saída de ningures. Eu creo que a literatura ten unha cousa tan bonita, como horrible, como indispensable, que é que obriga a confrontar moitos dilemas; tantos que ás veces chega un punto no que non divirte nada de nada. E eu esíxiríache, Dan, como hipotético lector no meu contrato contigo, que pasases por ese aro, entendes? A quen pretendes contentar se non te contentas a ti primeiro? Eu xa sei, polo que se anuncia dos teus libros, que planeaches a cousa doutro xeito e no momento de baixar o inferno quedaches vendo a tele en pantuflas. Eu busco escritores que fagan ese exercicio que ti non fas, do mesmo xeito que ti buscas lectores que non fagan o que estou facendo eu nestas liñas . Tal e como eu o vexo, Dan, a literatura terá que ser experimental ou mellor que non sexa. Como escritor tes a obriga de indagar, ser máis curioso contigo, e deixar pegada diso no que fagas; crear un lugar de palabras exactas para dar abeiro a todos eses vagabundos que pululan polo fondo das túas tripas.

Quero contarche certa anécdota da que acordei hai pouco e que foi a auténtica clave para eu chegar a tirar luz sobre todo este asunto de renunciar ao que publicas.

Lembro que unha vez agasallei a meu irmán cun disco de Café Quijano. Foi cando el rematou a carreira, ou sexa que eu tiña sobre once anos. Miña nai fixo o anuncio na casa de que aprobara a última materia e eu pensei que iso era algo realmente digno de celebración, duns parabéns especiais, dun agasallo. De algo que fose significativo e personalizado, por exemplo un disco de música. Así que fun con meu pai ao hipermercado de preto da casa e unha vez alí resultou que só tiñan, quen sabe se por reformas ou por que, un pequeno stand con discos de música latina. No fondo do corazón eu xa sabía que nada daquilo valía a pena, pero meu irmán chegaba esa mesma noite, non había tempo de ir a outro sitio, e polas circunstancias eu valoraba que ou ben se lle daba o agasallo de primeiras ou mellor felicitar de palabra e punto. Reparei entón no cedé de Café Quijano e aferreime ao recordo da tarde dun día anterior.

Meu irmán e máis eu no salón, mirabamos a tele; concretamente “Los 40 principales”, no Canal +. O programa era, por se non o lembras, unha lista de cancións que avanzaba en conta atrás: da maioría poñían un corte de poucos segundos e logo noutras poucas detíñanse e poñían o videoclip completo. Pois aquel día en concreto decidiron poñer a canción archibombardeada dos tipos eses de cando aínda figuraban, e nese intre meu irmán debeu facer algún posicionamento sarcástico que eu non lembro con exactitude, pero que podo imaxinar sucintamente así:

–          Y ahora os dejamos con Café Quijano y “La Lola”.

–          Yeah! (este sería meu irmán).

Unha exclamación que se un xa ten referentes definidos no mundo entende como unha chufa, pero que un rapaz de once anos extraordinariamente pendente da opinión de seu irmán pode reter como “Encántame Café Quijano, declárome fan”.

Así que mercamos o disco, meu irmán disimulou bastante ben no momento de recibilo e eu quedei coa conciencia tranquila. Pero claro, algún tempo despois, revolvendo no cuarto del, topeino de novo aínda envolto no plástico orixinal. E aquí veu a cousa boa, Dan: o que me sorprendeu foi que non estaba nada sorprendido de atopar o disco alí. Nin ofendido en absoluto. Ao cabo, así as cousas podía saber con certeza que a meu irmán, igual ca a min mesmo, non lle gustaba Café Quijano. E que malia que el fose todo un licenciado e eu un cativo de once anos non estabamos tan lonxe o un do outro.

Que curioso, eh? Entón, Dan, resumindo, a pregunta é: a quen quería contentar eu en primeiro lugar? Pero sobre todo: estas cousas, aparentemente tan tontas pero que tan cruciais se volven miradas coa distancia do tempo, pasan algunha vez nas túas novelas?

Un saúdo

P.D.: Se coincides con Paulo, dille que revise a bandexa de entrada do correo. Grazas.

6 comentarios a Todos contentos?

  1. Buen artículo, así que me decidí a responderlo con un poco de sorna. Tienes la respuesta en el blog:

    http://desajustesliterarios.blogspot.com.es/2013/03/defensa-del-mero-entretenimiento.html

    • Sí, claro, Rodrigo, o que expós na túa entrada ten moito sentido, porque en realidade este tipo de renuncias só se pode facer a nivel persoal. Cada un ten que pasar o tempo co que lle dea a gana. O que pretendía dicir co artículo é que non paso de ler “O código Da Vinci” ou de ver pelis de acción (que moitas tamén) por esnobismo e pola consideración que teñan, senón porque sinceramente me aburren. Pretendía argumentar ese aburrimento. Supoño que, en resumo, paso porque, polo xeral, eu para me entreter preciso dunha cousa minimamente complexa que teña algo co que identificarme.
      Agora, seguro que me podes pillar, e se queres xogamos. Ti empezas a dicir titulos baratos e eu se os coñezo respóndoche sinceramente se me gustan ou non.
      Todos temos prexuízos e placeres culpables, e contradiccións, e tal. Non si?

  2. Literatura experimental ou que non sexa. Depende do que se entenda por experimental. Se un mira Le samouraï, de J. P. Melville, hase decatar de que nin é dogma nin é videoclub. É algo polo medio. Aí está a gracia.
    PD: Andrés, se un día se ve con gana de ser convencional, pregúnteme e pásolle unha nómina de cinema de programa dobre que lle vai subir a bilirrubina.

    • Si, certamente, depende do que se entenda por experimental. Este é un bo apunte que me fai decatarme de que non redactei esa frase do xeito que quería e quedou un tanto pretensiosa. Non buscaba trasladar a acepción que se aplica sobre todo no cinema, (a dun produto que non admite análise narratolóxica porque está fóra dese código), senón máis ben ligar a escritura cun proceso moi autoesixente de búsqueda, de constante “ensaio e erro”, no que sexa posible sorprenderse un mesmo (que é a forma de poder sorprender tamén aos demais, entendo eu). Isto era tamén un pouco ao conto do que viña a anécdota do disco.

      Gústame isto de que se mesture o cine na conversa. Estou pensando que a próxima vez podo escribirlle a Roger Corman, porque dende logo este tema se queremos pode ser eterno.

      Graciñas, Vidal. Reciba un saúdo.

  3. Te doy la razón en lo de los prejuicios y placeres culpables. Yo padezco también de cierto tipo de elitista cultural. Acepto el juego, sin embargo, algunas de las novelas que considero “pulp” o de cordel ya se han convertido en clásicos, admito la trampa, pero fueron novelas por entregas en su tiempo:

    – El largo adios, de Raymond Chandler.
    – Cualquier novela de Simenon.
    – Cosecha roja, de Dassiell Hammet

    Tú dame tiempo y te enviaré más. Por el momento sólo tengo ejemplos de clásicos de novela negra que en su tiempo fueron novelas baratas.

    Seguiremos jugando.

  4. Tengo más propuestas, esta vez algo más actuales (no del todo, pero menos clásicas):

    – Luna de invierno, de Dean Koontz
    – Misery, de Stephen King

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 6 = 14