medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Mellor sen razón

Un artigo de Vidal

Xa vai aló un ano longo desde a miña primeira colaboración nesta web. Cando ma ofreceron, dixéronme que era para a sección de Opinión, e iso é o que vin facendo. Nesta sección hai máis ben un pouco de todo, e paréceme moi ben, pero eu vin escribindo sobre todo opinión.

Vidal

Vidal

Direino dun xeito máis “popular”: opinar implica botar a lingua a pacer. Hai quen prefire absterse de facelo, imaxino que por prudencia. Eu iso, e sobre todo sensatez, xa nunca tiven demasiada; é conclusión doada de tirar atendendo, polo menos, ó que é a miña vida ultimamente. Aparte de por esta carencia, se eu boto a lingua a pacer non é por (chamar a atención ó) provocar, nin moito menos por insultar. O primeiro, caso de levar un tal intención, é raro que funcione, por artificial; ademais, provocadores xa hai mil e dous, e non imos contribuír a acrecentar a saturación no sector. O segundo, sinxelamente nunca o pretendín.

Nin sequera podo dicir que nos meus artigos procure criticar nada nin a ninguén. (Refírome a criticar como algo pexorativo, crítica destrutiva.) Non. Máis que unha crítica, son a expresión dun desexo. Explícome:

Hai en certo programa deportivo radiofónico un locutor famoso por errar nunha porcentaxe elevadísima canto agoiro bota pola boca. Ás veces, este locutor, consciente da súa enorme falibilidade, prognostica á man tenta, por exemplo, a derrota dun equipo polo que é sabido que sente simpatía. Facendo isto, está formulando o desexo de que ese equipo gañe.

Pois eu, malia non ser gafe (ata onde sei), busco un efecto semellante. Cando indico algo que me parece que se está a facer mal ou que acho incorrecto, non quero levar razón. Moi ó contrario: quero que ma quiten. Velaí o meu desexo: que me deixen quedar mal. Dicía máis ou menos Isaac Díaz Pardo (del gustábame a forma en que semellaba non tomarse en serio a si mesmo, algo moi san e infrecuente) que en galego un podía escribir o que lle petara, porque ninguén o había ler. Obviamente, comprendo o que é un articulista. Nunca o Papa me veu facer consulta ningunha, nin coido que vaia vir. Pero un é, alá no fondo, un algo optimista. Quere que lle quiten a razón con feitos. Coida un que os milagres precisan dun pequeno empurrón.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


8 + 8 =