medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Ir e vir

Un relato de Diego Taboada
Papá comía anacos de pan soltos mentras miraba a TV. Por detrás, na fiestra, os canarios do avó non deixaban de chiar. Os ovos fritos de mamá chisporroteaban na tixola. Lulú, a cadela, non deixaba de entrar e sair da cociña con cara de circunstancias. Facía moito tempo que a normalidade se instalara na casa, pensei que a morte do avó afectaría máis a papá, mais, polo visto, soupo encaixar ben o seu finamento.
Diego Taboada

Diego Taboada

Nunca tanto desprecei á santa igrexa católica e a todo o que representaba como no enterro do avó. Nunca tivera nada persoal contra ela ata que meu pai sufriu nas súas carnes esa mortificante delectación no sufrimento en que consiste todo velatorio. Non chega co finamento dun ser querido, non. Non chega coa dor da ausencia do finado, non. Ademais, xa postos, hai que alongar o rito mortuorio durante dous días de visitas a irmáns, tíos, sobriños e demais familia. Todos xuntos ao carón da fogueira das bágoas, e despois, por suposto, que o cadaleito do finado sáia á rúa cos amigos e a familia extensa toda. Que se entere todo o pobo de que hoxe houbo outra morte.

Que vexan o camiño que todo mortal percorrerá algún día cara o altar do párroco. Que matinen na nihilista insignificancia das nosas vidas. Que fiquen, ademais, uns 20 minutos escoitando sermóns diante do nicho antes de consumar a anguriante tarefa de fechar a lousa.Colorín colorado, este conto acabouse. Gracias por confiar nos servizos da santa nai igrexa. Son 400 euros en metálico. Se a morte chama de novo, non dubide en chamarnos. Xa sabe onde estamos: tódolos camiños conducen ao señor.
-Papá…
-Dime…
-¿Ti pensas que Emilio tirá que irse cos seus país a Francia?
-Non o sei, ¿cómo vou sabelo?. Esas cousas sempre quedan na familia. Ademais, ¿a ti que che importa?.
Dábame moita mágoa que Emilio, o meu compañeiro de troula, tivese que emigrar cos seus pais a Francia. Xa era o sexto amigo que perdía en menos de 5 anos. Non sei que demo pasaba naquel barrio que parecía máis unha cidade dormitorio ou un aeroporto que outra cousa. Recordo que durante aquela época pasaba horas e horas diante da TV falando só e remexendo nos caixons da habitación dos meus país coa única intención de atopar algo novo.
Ah, si, a novidade, eso é o que me marcou sempre xa dende pequerrecho, a incorrexible manía de facer unha pregunta alí onde o convencionalismo pide un silencio, a necesidade de descubrir cousas novas. Eso, e ese espíritu de vai-e-volve-e-vai, ese xa-veremos-o-que-se-fai, ese espíritu de improvisación e incertidume constante dos galegos que, máis que un espíritu, non é outra cousa que a resposta a un medio social hostil que nos obriga a mentir descaradamente, a falar da necesidade de unirnos mentras cada un vai ao seu envexando as alegrías e propiedades do veciño en silencio. A cultivar a nosa leira persoal e ren máis.Porque os galegos mentimos moito, si, demasiado. E mentimos demasiado, sinxelamente, porque somos un país pobre e permanentemente diaspórico que ten que facer picarescos milagres para sobrevivir, talmente como o resto de países do mundo

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


9 + 4 =