medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Mentiras poéticas

Un artigo de Vidal

Vidal

Vidal

Unha noitiña de fins de novembro, na rúa San Marcos, fría e nada agradable de mirar logo das reformas que supuxeron a eliminación total dos xardíns da Deputación en favor da pedra branca. O fulano imítalle ó Manu Chao promocional no vestir e na barba mal arranxada. Leva na man unha bolsa negra das do lixo. De primeiras, puidera ser un tolo máis. Veño de cruzarme na rúa da Raíña con outro que ía en chándal, fumando un puro e falando só; por alá abaixo, preto da praza de abastos, adoita andar o que leva unhas gafas feitas con plástico e cinta adhesiva negras e imita sons de animais.

Ó achegarme a el, descubro que non é un tolo coma os que eu imaxinaba:

-Gústache a poesía? -(Pregúntao, cordial, en castelán e en tal idioma falamos. Acaba el de topar cun auténtico bilingüe).

-Son máis de narrativa -contesto.

El menciona a prosa poética, para non resultar exclusivo, supoño, e decontado pasa a explicarme o que leva dentro da bolsa negra do lixo. Son poemas. El di “poesía prósica”, ou algo semellante. O caso é que tira da bolsa un tarro de vidro, selado con cinta adhesiva e etiquetado cun texto que non chego a ler. No interior vese coma un papel enrolado, coma as mensaxes nas botellas que alguén chimpa ó mar de cando en vez.

-Iso é gratis -convídame. Non estou seguro, pero coido que dixo “iso”, o cal tal vez indique que non todo o que ten que amosarme é gratuíto.

Refugo todo o educadamente que podo. El traduce en palabras o que supón que estou a pensar. Eu nego. Non é certo que me sinta importunado polo que me está a contar, ó contrario. É que, sinxelamente…

-Eu son máis de narrativa -repito, porque é a verdade.

El aínda insiste. E entón, eu mato o conto. Devólvolle o tarro co poema e digo:

-Habíaseme indixestar, pero gracias -e sigo camiñando.

El aínda me berra:

-Es un poeta! Iso que dixeches é poesía!

Interprétoo coma retranca. Vólvome sen deixar de andar e amósolle o polgar cara arriba.

É mentira. A rotundidade da miña última frase é falsa. Non creo que se me vaia indixestar nada, ó contrario. De feito, sospeito que estamos no mesmo lado. Somos un par de tolos. Pero vai ser mellor que me teña por un individuo vulgar, un máis a vestir de negro de noite e de branco de día. Porque do que si estou case certo é de que non podo serlle de axuda a este poeta prósico que sae á rúa con menos de dez graos e chuvisca tirando a choiva a dar a valer a súa obra.

A poesía (a medianamente íntima, non falo de cantarolas para cativos nin daquilo que lle publicaron a Günter Grass na prensa) mal pode venderse, ó ser a expresión de algo esencialmente privado. Pode e debe escribirse e editarse, ou embotellarse. Mais, aínda que chegara a recibir unha publicidade da que agora mesmo carece, habíao ter moi complicado para chegar a moita xente. Case haberá no mundo tantas maneiras de sentir coma persoas. A poesía que chega ó fondo é esencialmente para un, forzadamente para dous, excepcionalmente para tres. O resto é ritmo e estética.

Algo despois, cando ía eu polo cruce entre a avenida da Coruña e Otero Pedrayo, empezou a chover con ganas. Sen sentir mágoa de alguén con tantos collóns, agoirei un poeta arrefriado. Arrepentínme de non ter, polo menos, finxido que podía valerlle de algo. O problema é que o consolo espiritual non da para un prato de caldo, nin para unha caixa de Frenadol.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 8 = 10