medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Xenios perversos

Un artigo de Marcelino Fernández Mallo

Frases emitidas sen grandes propósitos que se nos gravan como se agochasen códigos cifrados vitais para a nosa existencia.

Marcelino Fernández Mallo

Cando se anunciou o Nobel a Cela, alguén preto de min afirmou: “Cáeme fatal. Paréceme un porco.” Debín recordarlle a aquel individuo (en realidade, individua) que o Nobel premiaba as calidades literarias da obra de Cela non a súa postura ética ou hixiénica. Pero non o fixen. Lembrei en silencio as novelas que lera, La familia de Pascual Duarte, El molino de viento, La Colmena, Mazurca para dos muertos, e seguramente visualizara as que me quedaban por ler, Cristo versus Arizona e Madera de boj. Para min, Cela era un escritor extraordinario, un mago. O seu pasado censor, as súas provocacións, os seus amaños cos cartos, incluso aquela posterior acusación de plaxio a La cruz de San Andrés, resultaban intranscendentes fronte a dimensión da obra única e colosal do autor galego.

Vén isto a conto da concesión a Alfredo Bryce Echenique do último Premio Internacional da Feira de Guadalaja, un galardón transcendente nas letras hispanoamericanas. Como é sabido, a concesión foi respondida por un nutrido grupo de intelectuais mexicanos a través dun comunicado que recordaba as moitas acusacións de plaxio existentes contra o escritor peruano. Por moitas desas acusación foi condenado ao pago de multas. A mesma UIMP da Coruña sufriu un episodio de plaxio como algúns coñecemos. Difícil resulta xustificar os pecados de Bryce Echenique ao presentar artigos ou conferencias. Mais os seus plaxios demostrados non afectan á súa carreira literaria. As súas inigualables novelas La vida exagerada de Martín Romaña, El hombre que hablaba de Octavia de Cádiz ou Un mundo para Julius constrúen un universo irrepetible creado a partir dun talento singular, un prisma alternativo e unha personalidade fascinante. A fascinación non pode xurdir da ortodoxia e a disciplina senón da mestizaxe entre vicios e virtudes, do humano xogo entre os bos e os malos costumes. E quen estea libre, que guinde a primeira pedra…

Se un lector non é quen de disociar o homo creator do home que vive segundo o seu propio fado e ditado, mellor que se dedique á observación da natureza. O autor de O tambor de folla de lata recoñeceu ter servido nas SS. O de Viaxe ao final da noite foi un pro-nazi confeso. Sen as obras de Günter Grass e de Louis-Ferdinand Celine, a literatura do século XX tería sido outra cousa. Ben máis pobre.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 8 = 14