medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Literatura de ultratumba

Un artigo de Xurxo Martínez González

O nome de Chateaubriand axiña nos sitúa nas páxinas fundacionais do romanticismo francés. Unha figura controvertida polas súas ideas ultraconservadoras pero dun indiscutíbel talento literario que fascinou a Castelao, Risco ou Ramón Otero Pedrayo, quen lle profesou unha longa admiración.

Xurxo Martínez

Xurxo Martínez

Por algún sitio lin que don Ramón de Trasalba pedira ser soterrado cun exemplar d´As memorias de ultratumba, do citado autor galo. En realidade son unhas densas memorias, non exactamente unha autobiografía, da propia vida do escritor e pensadas para publicar postumamente. Estamos ante un retrato fascinante da época, unha reflexión saudosa e romántica dunha transformación histórica que se desfacía dos farrapos do absolutismo para apertar a quentura do pensamento liberal.

A ultratumba é a vida máis alá da morte. O libro de Chateaubriand non é exactamente un lenzo do alén aínda que a obra foi publicada xa morto e, dalgún xeito, son as cavilacións dun defunto. O caso é que a literatura galega, nunha contribución á literatura universal, recolleu a esencia da ultratumba.

Vicente Risco, mente rebuldeira e atentísimo observador das tendencias europeas, fixo un lugar para este estilo. Do caso que ll´aconteceu ao Doutor Alveiros (1919), un relato onde un médico é convidado a participar durante un tempo no cotián dos mortos.

Castelao deixounos a cativa obra de Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete (1922), saída da editorial Céltiga, que nos describe a vida dos nosos defuntos e a danza macabra, tendo de man a retranca e o humorismo tan vivo no rianxeiro.

Despois do paso de Atila por Galiza atopamos unha outra obra de mérito: As crónicas do sochantre (1956) do inigualábel Álvaro Cunqueiro. Aventuras do sochantre de Pontivy nunha peregrinación dentro dunha carroza de mortos.

Porén, coido que o motivo da ultratumba non convocou ás musas dos nosos poetas. Descoñezo a existencia dalgún poemario dedicado á vida do máis alá. Hai poesías de fonda reflexión vital que se adentra no eido dos defuntos pero non se me ocorre unha obra completa dedicada a esta temática.

Quen sabe se a nosa arte, e penso agora no lenzo de Laxeiro da vida do trasmundo ou o lugar ideal dos mortos do brillantísimo e escasamente reivindicado Urbano Lugrís, fai certo aquel dito barresián de que a patria son a terra e os mortos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 7 = 15