medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Autoridade (Divagacións)

Un artigo de Vidal

Vidal

Vidal

O vulto era grande coma medio balón de balonmán. As abellas bulían nel, bastante acougadas en aparencia, con cinco ou seis sobrevoando a obra. A min, polo menos, nada me fixeron, e pasei a menos dun metro delas. Non tiña pensado dar parte, mais os bichiños decidiran armar a colmea non no medio do monte, senón no casco histórico lucense, nun dos muros do xa algo esmendrellado cuartel de San Fernando. Por alí preto hai unha academia de inglés á que asisten nenos pequenos, e moitos volven á casa a pé canda seus pais pola mesma rúa, pasando á beira do mesmo muro.

Encamiñeime logo á comisaría da policía local. Houbo sorte: un par de rúas máis abaixo, en Viños, estaban dous axentes a requisarlle a mercadoría a un manteiro de aspecto subsahariano. Achegueime, pedín a venia e pasoume o de sempre.

O de sempre. Pois, dar, ben lles dei explicado o problema. Escoitáronme cunha indiferenza típica do gremio, segundo máis dun residente; dubidei que comprenderan por que cumpría retirar a colmea do muro. Pero certo nerviosismo crónico meu perante as camisas celestes, as botas de corte militar e os distintivos policiais fixo que me saíra todo (coido que) cunha voz algo franquista, feble e tomada; houben coller folgo para dicir correctamente “colmea”.

E é que algo me pasa perante a autoridade que se me funden algúns fusibles. Cada vez que vexo un coche patrulla non podo evitar seguilo coa ollada, a ver se se vai indo ou para á miña beira. E nunca estiven en reunión ningunha dos do 15-M (si, iso semella punible en 2012), nunca lle metín un tiro a un veciño, nunca roubei material nunha obra e nunca atraquei unha gasolineira. A miña ficha está en branco.

E sen embargo, fica a inquietude. A presencia da autoridade méteme no corpo a remota sensación de que, tarde ou cedo, e sen ser consciente de ter feito nada para merecelo, virán por min. Coido que o risco existe. A deriva deste mundo vai sendo policial: diríase que, se non é hoxe será mañá, calquera cousa que un faga será interpretable, dun xeito ou doutro, coma delito. Sen ir máis lonxe, dádelle o poder ós que se comportan coma se foran propietarios e non inquilinos do goberno dun país e a saber en que pode parar a charlotada.

Se ó final acontecera e eu resultara delincuente sen saber por que, non sei por que me da que o meu compañeiro de cela sería algún humorista sen gracia. Mágoa, tantas veces, que a vida non sexa coma nas cancións: porque morrer coma o Matador aquel de Los Fabulosos Cadillacs aínda non era mala morte, á vista do presente.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


1 + = 3