medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Sobre textos transplantados e actores amadores

Un artigo de Antonio Mira

Teño que recoñecer que a xente da  Asociación Teatral Paso de Valverde vén demostrando unha infinita paciencia comigo. Atúranme as paranoias e aínda por riba déixanme ver as cousiñas que van preparando a base de suor e horas.

Ilustración de Whitney Sherman

Hai uns tempos decidiron botar de novo a dorna ao mar. Desta volta usaron como velas uns textos que aparecían nos caderniños setenteiros da Escola Dramática Galega para, partindo deles, ver onde chegaban. No inicio do proceso déronme os textos para que lles botase un ollo.

“Menudo truño”, comentou o becho da madeira cando, na casa, acabou co texto. “A ti isto vaiche gustar, polilla…”. O ácaro non fixo caso das indirectas e concordou en que era un texto tirando a malo. “E logo que queren facer con isto? Todo fragmentado, con conflitos que non chistan, tradución das de antes…”. “Non vos sei, rapaces. Algo farán…”, a verdade é que eu tampouco as tiña todas comigo.

Pasaron os días e eu ía tendo noticias dos ensaios. “E o texto?” atrevíame a preguntar. “Xa cadrará. Imos montando a peza e xa se irá adaptando…” Así quedei durante uns tempos, coa intriga metida no corpo. Algunha vez pasaba polos ensaios, mais sempre tocaban partes nas que non había palabras… Cheguei a pensar que acabarían por eliminar o texto ou que o trocarían por outro máis axeitado. Si, aquilo parecía a mellor opción.

Aí quedou esquecida a cousa até hai uns días, cando fun convidado a un pase do espectáculo (aínda en proceso, o teatro é como os poemas: nunca se remata, abandónase) para os amigos.

Quedei pampo. Diante de min pasou unha historia xeitosa e emocionante que nada tiña que ver co que se albiscaba entre os toxos do texto inicial. Os actores íannos levando da man (cos seus movementos coidados e unha potente presenza en escena) até o desenlace. E nós, claro, confiados  por estar ao seu coidado.

María termou co peso das táboas durante boa parte da peza, enchendo de estabilidade un escenario case baleiro. Todo a base de presenza escénica. Belén, no seu papel de moza apaixonada, transmitía luminosidade. Poderían ter apagado por completo as luces que seguiríamos vendo grazas a ela. E Manuel… Ben, xúrovos que vin saír da escena a unha especie de señoritingo bailongo à la Mary Poppins para que, segundos despois, aparecese un vello de mil anos, doente como a peste. O traballo dos actores, a traballeira de horas e horas, dera froitos e dos saborosos.

O becho da madeira, que se tiña escondido no meu pucho para poder ver a obra, comentou moi fachendoso: “E isto é a diferenza entre teatro aficionado e teatro amador: O amor polo teatro.” Non vou ser eu quen lle leve a contraria.

“E o texto?” Preguntaredes. Estaba alí, como unha luva, sen mudar unha soa palabra desas fotocopias que me fixeran chegar meses atrás. Tan completamente acoplado ao espectáculo que semellaba ter sido escrito para o grupo e, sen embargo, eu sabía que fora transplantado do seu contexto inicial. Coma se mudases de terra un eucalipto e, a base de cariño e bo facer, do enxerto saíse un rexo carballo ou unha árbore das lambetadas, que habelas hainas.

“Maxía…” diría Carlo Coliombaioni.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + = 11