medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Mswati III de Swazilandia e o poder romántico

Samuel Solleiro

Vén de vello na historia da humanidade a vontade de inserir as figuras de poder nun relato harmónico segundo o que máis ou menos todo o que tocan se transforma en ouro e ademais, como gobernan para a xente cultivada tanto como para a outra, teñen unha especial facilidade para as artes en xeral e a literatura en particular. En realidade, cando reis, emperadores e presidentes do goberno se deciden a pór en práctica esa facilidade, os resultados poden parecer nefastos esteticamente na maioría dos casos, pero introducen sibilinamente unha toma de posición estética que marca politicamente, para ben ou para mal, as aportacións artísticas que non se tiñan por explicitamente políticas, conforme se acheguen ou se afasten daqueloutras propostas polo mandatario que for. Con efecto, cando (digamos) un rei escribe (digamos) un poema sobre (digamos) o paso do tempo, non trata de ser simplemente orixinal, como tratariamos de ser vostede ou eu confrontados a tal situación, e que o mundo lle recoñeza a orixinalidade. O que o rei en cuestión desexaría é romper co funcionamento habitual do canon literario e entrar directamente nel por decreto, como quen pide que lle volvan encher a copa ou, non sei, que lle corten a cabeza a un súbdito. O rei adoraría que ninguén puidese volver non xa a escribir senón mesmo a pensar no paso do tempo sen reparar en que xa antes ese rei tomou posición respecto del e mesmo que se o paso do tempo continúa a ser un tema válido para escribir é porque o rei en cuestión lle escribiu uns sonetos. Así funciona o poder, non o inventei eu.

Mswati III de Swazilandia (Manzini, 1968- ) é un dos poucos reis como os de antes que restan. Son ben coñecidos os seus excesos orzamentarios e as danzas de virxes candidatas a aumentar a nómina das súas esposas. Moito menos coñecida fóra de Swazilandia é a súa faceta de escritor. E non son precisamente poemas sobre o paso do tempo o que escribe Mswati III, senón nada máis e nada menos que novelas románticas.

A súa primeira novela, Paixón de inmensidades, apareceu en 1986, apenas un mes despois de ser coroado rei á idade de dezaoito anos, e o máis probábel é que fose escrita ao longo dos anos anteriores, durante a estadía académica de Mswati en Inglaterra, acaso para matar, ou polo menos para reorientar, o insoportábel tedio dos seráns no prestixioso colexio Sherborne. Paixón de inmensidades conta a historia da relación amorosa entre un rapaz, Paul, e unha rapaza, Sheryl, ambos afeccionados ao cricket e aos xelados de morango, desde que se coñecen na igrexa até que casan na ídem. Desde o primeiro capítulo resulta evidente que o amor entre ambos é indestrutíbel, e os diferentes conflitos que por momentos o empecen (ciumes, oposición dos proxenitores, etc.) están tratados sempre coa lixeireza de quen sabe que á fin o amor triunfará, o que para as personaxes talvez sexa unha boa nova pero narrativamente non funciona. O que resulta cando menos curioso da novela é que todo nos personaxes (os nomes, os hábitos, a linguaxe, mesmo un par de referencias ao azul dos ollos) remite a unha procedencia anglosaxona pero ao final, unha vez casados Paul e Sheryl, explica sucintamente que “regresaron a África, onde vivirían felices”.

Nada novo de momento, a excepción da posíbel sorpresa porque unha figura de profunda virilidade como Mswati III escriba semellantes libros lacrimóxenos. Como for, unha Swazilandia curiosa por un monarca do trinque comprou a novela en masa, e menos dun ano máis tarde apareceu un novo título, Tormenta de lágrimas, no que volvemos atopar a Paul nun lugar que parece querer ser África (e que en realidade parece a campiña inglesa, pero con hipopótamos). Nesta ocasión todo o amor romántico de Paul vérquese nunha rapaza que se chama Maggie, que tende lenzois brancos á beira dun río. O que ten de novedoso o libro é que, moi avanzada a trama, na páxina 131, volvemos atopar nada menos que a Sheryl da anterior novela que segue, aparentemente, casada con Paul aínda que o seu rol na narración é pouco menos que de comparsa. Con efecto, cada nova novela de Mswati III ofrece unha nova aventura amorosa de Paul na que se nos fai crer que o amor é eterno, pero en cada unha delas asistimos a unha acumulación das amadas dos libros anteriores, que non desaparecen senón que están aí, como un coro grego, e así en Abismo de sentimentos (1988) Maggie e Sheryl poñen a mesa para a cea romántica de Paul cunha tal Amber; en Furacán de beixos (1989) Paul debe recorrer aos consellos que lle dan Sheryl, Maggie e Amber para saber como achegarse a unha esquiva Judy, etcétera. Non hai que ser moi listo para decatarse de que a estratexia do rei é aplicar as situacións das novelas románticas máis convencionais a un contexto de poligamia.

As novelas foron un éxito. Todas. Hai que dicir que a taxa de analfabetismo en Swazilandia ronda o 20%, pero exceptuando ese segmento da poboación pódese dicir (parece mentira pero existen estatísticas) que cada swazi de entre 26 e 55 anos leu unha media de 14 novelas de Mswati III, o que non está nada mal tendo en conta que existen de momento, até onde sei, 26. Claro que hai unha pequena trampa: pensen que a) Swazilandia é un país moi pequeno; pensen que b) o estilo de reinar da súa maxestade non favorece, por dicilo con elegancia, a diversidade de voces; pensen que c) o único libro que o mundo coñece e que poña Swazilandia no mapa é o célebre Orzowei, que escribiu un italiano que nunca estivera alí, creo; pensen, enfín, que d) o acceso aos libros en Swazilandia non é, economicamente, o máis fácil do mundo. E velaí: a institucionalización anual da tradicional publicación da novela do rei (i), un prezo case simbólico para estas novelas (ii) e mais a súa presenza obrigatoria no programa académico de todos os institutos (iii) foron os tres pequenos empurróns que as aventuras amorosas de Paul precisaron para converterse nun furor a nivel mediático e mesmo (e isto é moi importante) nun código de conduta amorosa “altamente recomendado” para todos os súbditos swazis.

Un exemplo do xiro pedagóxico nestas novelas é a de 2004, Abismo de sentimentos (que repite o título de 1988, algo que ten pasado con varias; Mswati III ten declarado ter pouca imaxinación para os títulos e non considerarse unha persoa perfeccionista). Neste ano, após un período de castidade obrigada para os súbditos a causa dos índices alarmantes de VIH no país, o rei anunciou que escollería a súa decimoterceira muller de entre todas as virxes que participarían ese ano na umhlanga ou danza dos xuncos, unha mestura de desfile e baile que atrae mozas de todo o país e que posibelmente sexa o aspecto cultural máis coñecido de Swazilandia no mundo (a excepción talvez das aventuras de Orzowei). A novela recrea unha especie de danza dos xuncos, descrita de modo que máis ben lembra un desfile de moda en París, no que Paul, por motivos que non se explicitan, ten a posibilidade de escoller esposa (que para el, a razón de esposa por ano, é a decimooitava) pero por desgraza hai unha rapaza, que se chama Veronica, que non pode participar na danza porque escordou un nocello (non porque non sexa virxe, non; escordou un nocello). Contempla a exibición desde as gradas, chorando, e casualmente a súa mirada encóntrase coa de Paul, que ao momento comprende que esa e non outra é a muller dos seus soños (até 2005).

Cómpre voltar por un momento ao comezo para comprender como a vontade última destes libros, aparentemente inofensivos, é a de evitar que ningunha persoa en Swazilandia poida volver exercer o dereito (digamos, natural) de amar a outra sen reparar en que o rei Mswati III ten unha opinión sobre como, por que e en que circunstancias se debería exercer ese dereito. Non se trata, evidentemente, dunha lexislación (que as hai), senón de algo moito máis invisíbel e penetrante, como ese frío que se sente por veces cando toda a xente que nos arrodea ten calor. Unha sensación, un estado de ánimo. O rei non é o ollo de Deus e non pode controlar absolutamente todo o que fan os seus súbditos, moito menos o que pensan, pero estes deben saber que o amor non é en absoluto un lugar inexplorado, un acubillo ou un antídoto contra o poder, senón unha práctica codificada, con códigos mellores e códigos peores. Neste tipo de cousas consiste ser un rei. Acaso neste tipo de cousas consista, simplemente, escribir.

Samuel Solleiro

Comentario a Mswati III de Swazilandia e o poder romántico

  1. E, já agora, estando Silvério Nungu implicado na morte de Mondlane, como se explica que a polícia tanzaniana não o tenha detido? Então a Frelimo era um Estado dentro de outro Estado, com poderes para desterrar uma testemunha-chave para Cabo Delgado sob o olhar sereno da CID tanzaniana? e de uma postura indiferente da Interpol? Mais um caso de ocultação de testemunhas, Coronel? como a outra, que o senhor despachou para Moscovo, bem longe de outras comissões de inquérito sobre uma outra história mal contada?

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


6 + 7 =