medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Hostiazos literarios da música do país (2 de 3)

Un artigo de Samuel L. Paris

Samuel L. Paris

Ben. Logo de deixarmos escapar setembro (temos setenta para setentembro) e agardando que outubro nos cague novamente na alma, énos tempo de retomar as entradas á altura da gorxa que nos manda a música das bandas de aquí. No anterior artigo tocou poñer as gónadas a mollo no entredentro da música da Familia Caamagno, John Happy Driver e Fluzo. Desta volta, toca deitar o cu sobre leiras de alcatrán e collerse un peido de indometacina.

4. Dispara!

[Telephone Rouges, “Helio”]

Saír á rúa a disparar. Morrer en Moscova e reinterpretarse en delay. Vlado Gudelj corréndose nunha caixa de bombóns. Durmir nunha pensión sen o carisma suficiente e disparar.

O mellor de disparar (alén da caluga cara a que apuntes) é a sua verbalización, isto é, a transformación do disparo en carne grazas á palabra mesma. O estalido, a pólvora, o percutor… sucedáneos. O disparo é o monocordismo, a repetición, a cadencia da batería, a distorsión, a palabra. Os soldados non deixan de ser soldados malia á súa propia putrefacción interna: deus merece un disparo entre os ollos.

Dispara!

5. Nin para ti, nin para min.

Eu ben sei que o que queres é sufrir.

[Samesugas, “Muito para ti”]

Aceptar consellos ou mesmo confiar na nostalxia. Crer na ecuación invertebrada familia-parella-grupo de amigos. A sedución é unha arte que se escoñou xa hai tempo. Horas.

Calquera persoa que teña corazón, e non unha pedra negra inzada de cabelos de can, debería ter unha única reacción ao escoitar esta canción: saír á rúa e sacar das mans de todo o mundo as guitarras españolas ou acústicas e gramparlle unhas eléctricas entre peito e peito. Podemos sufrir sempre que así o decidamos.

Podemos sufrir para mellorar ou para empeorar.

Fagamos o que fagamos, ímolo facer a toda hostia.

6.Antes era diferente: rivalidade entre LEGO ou TENTE.

E agora do sofá non somos máis que compoñente.

A realidade é dixital. O zume, pouco natural.

Quedaremos sen dactilares con tanto cambio de canal.

[Gendebeat, “Coida deles”]

Gendebeat é un metal líquido xerado tras a fusión de catro mil instrumentos nunha gorxa melodicamente percutiva.

Correr e escarallar os xeonllos contra a grava. Vivir riscos innecesarios (porque dicir “necesario” é entregarse). Botar un rebumbio na porta de garaxes alleos. Nostalxia que nace do odio ao sistema, nostalxia que escapa de hedonismos aburguesados. Desautomatizar as miradas. Rachar as pantallas! O primitivismo naceu hoxe.

As coisas surgirão como realmente são.

 

Comentario a Hostiazos literarios da música do país (2 de 3)

  1. Pingback: As coisas surgirão como realmente são « Parará, París

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


9 + = 11