medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Carallos e hostias quenindiola!

Un artigo de José Luís Sucasas

No verán de 1997, o amigo Toimil e máis eu collemos cara Asturias coas bicis remangadas e a san intención de coller forma para a Marcha anual Ourense-Manzaneda. Como daquela Toimil aínda non tiña coche e o meu era deses de ligar, pediramos prestado un todoterreo para coller dentro as bicis e mais nós. Eu levaba comigo A velocidade do frío, de Manuel Seixas, para ter algo que ler antes de que me vencera o sono polas noites. Mercárao uns días antes e supoño que polo título estraño, enigmático : nunca me dera por pensar nesa dimensión da friaxe. Toimil, como bo filólogo do ILGA, creo lembrar que se fixera cun número especial de Ciclismo a fondo adicado ós portos esmeralda: Alto de la Llama, Collado del Arnicio, La Faya de los Lobos, Mirador del Fito… Como hotel de concentración escollemos El Capitán, na estrada que comunica Arriondas e Cangas de Onís, o mesmo que foi testemuña do abandono de Miguel Indurain na Volta de 1996. “Hoxe vai máis frío. A noite cae coma unha condena. Para min é un alivio. Hoxe non sei canto tempo botarei aquí. Noite de luns. Moitos coches nesta autoestrada que teño tan gravada, tan repetida, tan sabida.”

J.L. Sucasas

Así comeza o libro de Seixas. Con frases curtas, coma coutando as palabras. Pero axiña a cousa se pon fea e un torrente de violencia reborda nas vidas cruzadas de Xabier de Godos e Moncho de Sarria. Palabras violentas, sucias, pecadentas. Tantas xuntas e seguidas eu só as escoitara a deshora nalgunha taberna da Balouta. Como partillamos cuarto, eu dígollas en voz alta ó filólogo; pero son tantas, que remato por lerlle parágrafos enteiros. “Carallo, aí non se andan con hostias!”, dime el.

“Eu mais ben diría que voan”, retrúcolle. Estou abraiado. O meu acervo exclamativo, criado nunha familia apostólica de rezo diario e pulido logo eclesiasticamente, redúcese a carai, ospí, ostrá,ondiá, mecagoendiola e mecagonatós. Alén xa está o pecado. Pero aquí no libro de Seixas hai carallos e hostias quenindiola! E no canto de amolar din foder, así ás bravas. E a un malnacido chámaselle fillo de puta, deus mo perdoe. “Xa podía deixar alí a pirola co seu carné de identidade sinalado con ferro fundido sobre ela”, di o Moncho de Sarria, referíndose ó asasino descoñecido da súa parella. Sería mellor durmir e deixar a lectura, pero algo turra de min e sigo.

Erguémonos cedo coa ansia de facer a primeira etapa asturiana. Logo de almorzar ben, baixamos as bicis do coche e collemos camiño cara Arriondas. Alí enfilamos pola estrada que vai ó Mirador do Fito, a vertente mais longa e tendida do porto. Imos sempre de par un do outro. Segundo pasan os quilómetros eu vou acelerando o ritmo, pensando que nalgún intre Toimil vai ceder e poñerse a roda; e non só iso, senón que irá perdendo metros ata chegar ó cume. Xa sei que é quince anos mais novo ca min, pero eu levo mais tempo facendo perna e iso é o que conta no ciclismo. Pero non, non cede nin unha chisca, sempre de par. Súa coma un carneiro o moi castrón, respira coa boca aberta de todo, o casco chóutalle riba da cabeza, xa nin fala; pero non cede nin nas curvas. E por máis que baixo piñóns el segue á miña beira, coma se viñera prendido dun fío invisible. Coroamos xuntos o Mirador, e na encostada baixada cara o mar pérdoo por fin de vista. Vou coma fuxido dun tiro, sen mirar cara atrás e só me deteño a esperar cando chego á estrada xeral da costa. “Carallo, sóbeche ben o fillo de puta … hostias se sube … Agora baixar non baixa un carallo … costa abaixo é unha maricona, está claro”, penso namentres agardo que chegue onda min. En Colunga facemos unha parada nun bar para encher os botes de bebida fresca e, namentres el vai ó escusado, eu aproveito para afrouxarlle o parafuso do ferro do asento da súa bici.

Despois de saír do bar, montamos as burras e collemos dirección ó Alto de La Llama, que nos levará a Infiesto e mais despois a Arriondas de volta. Aínda non levabamos nin dous quilómetros val arriba, a Toimil báixaselle o asento de golpe. “Merda! Rompeu o parafuso”, escóitoo roñar. Eu fágome o estrañado. “Vaia ho! Éche ben raro!” Pero alí non tiñamos nada para remedialo, así que o pobre desgraciado tivo que facer de pé sobre os pedais os 35 quilómetros que quedaban ata o hotel, incluída a subida do porto. Hoxe, quince anos despois, aínda me pregunto o por que me deu por alí, a min que son un home de natural pacífico e tantometén. Non sei, ás veces penso que algo tivo que ver a velocidade do frío.

 

3 comentarios a Carallos e hostias quenindiola!

  1. José Luís, homepordios! Iso non se fai… Non fago mais que pensar no pobriño de Toimil, aí, amolado por ter unha bicicleta que, nunca mellor dito, estáballe a dar por onde debía ir o sillín!

  2. Estache moi interesante…… Vamos ter que comprobalo. Bicos
    unha próxima lectora da lingua galega. Mónica G
    onzález de Oliveira!! !!!!!!

  3. Estraña lectura para unha viaxe en bicicleta, nunca imaxinara aí A velocidade do frío, un libro tan duro. Pero José Luis, se quere ir cos tempos, ten que cambiar cada letra de todos eses palabros por un asterisco.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


7 + 9 =