medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

O niño do paxaro

J.L. Sucasas

A meirande parte dos escribidores xustifican a súa tarefa na firme convicción de que o que eles teñen que contar ninguén mais o vai facer, e o acervo cultural do mundo enteiro perderá para sempre unha achega senlleira e transcendental. Incluso eu, que só escribo catro letras nos descansos da vida, tamén ás veces o penso (sempre a partires do terceiro sol e sombra): que coma min ninguén, que antes de min a miseria e despois miña o caos absoluto. Porén, alén desa motivación tan sublime e redentora, sobrevoan outras mil moito mais prosaicas e vulgares. Cadaquén sabe as súas. Eu, por suposto, sei só as miñas e son as que vou contar, antes de que se me borren da memoria ou me leve o demo con elas.

Na mudanza do século andaba eu en amores serodios cunha moza mariñeira de ollos grandes, verdegrises coma o mesmo mar que a deu. O niño fómolo tecer no areal infindo de Carnota, entre as ondas de area, xuncos e borraxas, a cuberto do vento tolo da mar aberta e das miradas lagarteiras das gaivotas. Fora pola auga inmensa diante dos meus ollos que me intranquilizaba ou fora polo que fora, o caso é que tiña eu a lingua lizgaira e non paraba de contarlle contiños á moza sobre historias e sucedidos das reais vilas de Castelo, Cadrón e Lamas. Ela semellaba non estar para tanta leria. “Deixa de pasmonear con trécolas de aló e atende o que tes acó, diante de ti”, rebentou un día. E de seguido, se cadra para non facer de menos a miña oratoria fantástica, engadiu conciliadora: “Durante a semana escribes todo o que queiras contarme, e cando veñas o fin de semana traes os papeis contigo e eu xa os lerei para a outra mais” Supoño que me debeu parecer un bo trato xa que aceptei de contado.

E iso foi o que fixemos nos días que seguiron: eu escribindo para ela, e ela lendo para min; ela dicindo que lle gustaba, e eu facendo por que lle gustara. De semana en semana, coma as grandes novelas por entregas do século dezanove. Así é que cando remataron as calores do verán e houbo que trasfegar o niño de sitio, o lume xa fixera brasa abonda como para arder a invernía toda. Ela dicía que lle gustaba o que estaba a ler. Xa sei o que vós estades a pensar: éche ben certo que o amor é cego. Poida que teñades razón, si, pero a min gustábame escoitalo. Tanto coma se dixera lindezas dos meus ollos ou das mans; tanto ou mais, porque os ollos e mailas mans déramas deus así sen consultarme, e o que tal escribía era só cousa miña, deus mediante. E canto mais me dicía que o facía ben, mais ansia poñía eu en facelo cada vez mellor.

Un día a moza díxome que me quería ensinar unha cousa. Eu botei contas do que xa me levaba ensinado e parecíame que xa llo vira todo. Que raios me faltaría por verlle? Nada, non ía por aí a cousa: aló do fondo dun baúl sacou unha petada de folios, amarrados cun lazo vermello. As follas estaban escritas a máquina e amarelaran polos cantos, pero aínda recendían a rosas e caraveis. Ela contoume que se trataba dunha peza de teatro que escribira un mozo que tivera antes de min. “Ala, carallo! Outro Romeo de pluma lixeira!” Iso penseino, pero o que lle dixen foi: “Ah! Mira que ben … eille botar unha ollada”. Boteille a ollada prometida, faltaría mais; pero abofé que debeu ser de esguello ou a vista de paxaro, xa que non lembro nin o título. E sei que vós me comprendedes: no galiñeiro só cabe un galo. Pero a descuberta de que houbera outro escribidor na súa vida espertou en min o orgullo e a fachenda, e fíxome abandonar certa indolencia que a familia leva nos xenes dende a Revolta Irmandiña. Agora si, agora ía ver ela do que eu era capaz de facer cun pizarriño na man; e así naceu, medrou e botou a voar o paxaro que todos din escoitar pero que ninguén ve.

A min o que me gusta é ler. O de escribir vouno levando arrastras e por encarga. Pero mentres haxa por aí en diante chirucas, xonxas, floras, lolis, carmes, cristinas, claras, pilis, sonias, noelas, lucías … pois pagará a pena facer un esforzo e seguir a gastarlle a punta ó pizarriño. Recoiro! Non caera na conta de que todas son mulleres. Será cousa de que o médico de cabeceira tome medidas. Que por certo tampouco sei quen é.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


7 + = 14