medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A insoportable levidade do ser… licenciado

Un artigo de Celia Parra

Non coñezo escritor con máis arte para facer dun título en aparencia pedante (non nos enganemos, a combinación de palabras produce un desvío escéptico e canso na mirada do lector) unha das mellores novelas da narrativa contemporánea.

Celia Parra (Foto de Xesús Fariñas Navarro)

Falo de Milan Kundera, escritor checo que tivo a ben nacer na impronunciable cidade de Brno alá polo 1929. Fillo dun pianista, Kundera foi estudante e posteriormente profesor de literatura e cine na universidade Karlova de Praga. As súas desavinzas co partido comunista checoslovaco convertérono nunha especie de enfant terrible do réxime: participou na Primavera de Praga, foi desposuído da nacionalidade checa, exiliouse a Francia e as súas obras estiveron prohibidas ata despois da Revolución de Veludo. A súa foi unha labor comprometida de desmitificación, sobre todo, do totalitarismo soviético e a esquerda revolucionaria. Pero tamén do amor, da liberdade, do exilio ou da filosofía.

Comeza a súa obra máis recoñecida, A insoportable levidade do ser, explicando da man de Nietzsche o concepto do eterno retorno. En tres palabras: “einmal ist keinmal”: o que só ocorre unha vez é coma se nunca tivera ocorrido. A vida é o ensaio dunha obra que nunca chega a estrearse, di Kundera, un borrador sen cadro Por iso as nosas son pinceladas leves e insignificantes, non están revestidas do peso que implicaría un trazo eternamente repetido. Mais, é sempre negativa a levidade e positivo o peso? Kundera explica os distintos sentidos que adquiren estes conceptos ó longo da semántica e a historia servíndose de catro relacións amorosas que discorren no escenario da Checoslovaquia comunista.

Releo a novela a finais de xuño e non podo evitar aplicala á miña situación actual. Ou máis ben á da gran maioría dos pertencentes á miña xeración. Deixamos a universidade cunha inmensa sensación de levidade. Abstéñome de adornar a palabra cun adxectivo calificativo: positivo ou negativo, deixo a escolla a libre elección. Por unha banda, soltamos o lastre das aulas, das teorías e apuntamentos, e navegamos cara o porto que sempre quixemos acadar. Por outra banda, abandoamos caladoiro seguro e flotamos á deriva nunha balsa de catro táboas, sen remos fortes abondo para avanzar con xeito. A vida de Kundera foi relativamente fácil: ó rematar de estudar, recolleu da praia o contrato de profesor contido nunha botella. Nós ó único que podemos aspirar é á pesca de altura, a pasar seis meses en Terranova á busca de bacallau e despois volver á casa.

Atopar emprego nesta época de crises e rescates está a ser máis difícil que pescar troitas no mar. As empresas piden, sobre todo, experiencia (pezqueñines no, gracias) E que experiencia imos ter, máis que en lanzamento de currículo e maratón de resistencia na cola do paro? Mentres que antes a carreira e un par de cursos bastaban, agora a especialización é necesaria: teño un máster, logo existo. E malia que as restriccións de pesca xa chegaron ás becas, algúns afortunados aínda conseguen embarcarse como grumetes en prácticas.

No entanto, esta insoportable levidade. Ansiamos un pouco desa carga que despois aborreceremos por rutinaria. E é que polo de agora non estaría mal un pouco de peso, un chan firme sobre o que poder saltar leves algún día. Quizais é unha postura moi galega, moi quedarse no medio do chanzo, nin arriba nin abaixo. No fondo Kundera tampouco o tivo tan fácil: outra das súas novelas trata o tema do exilio, a emigración e a volta a casa. Pasatempo tamén moi galego, por certo. Quizais tamén debamos ser os enfants terribles deste réxime. Ou quizais o noso destino sexa prolongar a metáfora, unha e outra vez…

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


4 + 3 =