medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Sobre guerra de guerrillas en tempo de queixo light

Un artigo de Pablo García Martínez

Si: el mal del que hablo es cierto, pero lo expongo demasiado crudamente, sin claroscuro, sin el juego continuado de luces y de sombras que somos los hombres y que es la vida.

Xustificando a crueza coa que describía os anos posteriores a aquel momento decisivo da historia de España e, aquí por extensión, de Galiza, en que as democracias europeas viraron as costas fronte a nós, o xornalista catalán Gaziel escribe nun libro salferido de paixón e asfixia en proporcións semellantes a frase coa que comeza este texto. Non quero facer un exercicio de comparanza levitante para traer aos días nosos reflexións arrincadas dese deserto polo que Gaziel e outros tantos vagaban baixo o goberno da espada e o altar, pero interésame o xogo de luces, aínda porque ao lelo atopo as palabras que tantas veces levo procurado ultimamente, na barra dun café-bar ou na cola do despacho de carnes dun supermercado.

Morre o conto, pero días despois sorpréndome por poder ver durante unha viaxe en tren Le gamin au vélo (O rapaz na bicicleta), e aparece Samantha e o tren asulágase da luz natural que xa alumeara a zona vella de Compostela no mes de novembro, eu xa a tiña esquecido pero Samantha devólveme coa súa firmeza ás cavilacións sobre constantes invariables na historia que, virando predominantes por momentos, permitiron fases sucesivas de progreso. Un progreso que máis adiante, unha vez consumido o combustible, procurou papar tamén o motor, procurou luír as letras contornadas no dorso das moedas. Non das que din In god we trust nin das que tiñan debuxada unha ave rapaz cun pico tan afiado que furaba o peto de Gaziel, e que tiña ao redor letras onde dicía Una grande y libre.

Imaxe de Le gamin au velo

Eu falo máis ben daquelas onde aínda segue a poñer o de Liberté, égalité, fraternité, aínda que hoxe é difícil ler nelas nada: luíronse de tanto adelgazar e engordar para coller nos moedeiros dos señores que bailan ao agarrado sobre o parqué. E se aquí fago un recordatorio daquilo que a historia virou en probable a respecto do comportamento humano cando este se produce nunhas condicións de vida dignas, non chamo a ignorar o estado destas condicións ou o estado da loita pola súa imposición, hoxe suspendida porque os subalternos marchamos tomar un café e emprestámoslle as escopetas aos outros para que nos termaran delas.

A cuestión deste artigo non son os produtos artísticos e aquela parte do seu material que pode crear as condicións proclives para a evasión do que le, escoita, ve ou toca senón as ferramentas que usa, desdebuxadas ás veces, e das que hoxe dá vergonza falar porque tamén elas foron violadas e despois deitadas nun calexo cheirento polo tornado que é hoxe a comunicación pública: empatía, solidariedade, fraternidade.

Chamo aquí a tomar conciencia de que o tempo é finito neste longo corredor de estancias sucesivas, onde hoxe ocupamos a habitación máis distante ao barranco, tremelentos, quedos para que non nos atope o barranco mentres el avanza implacable cara a nós, derruíndo as sucesivas estancias que nunca coñeceremos porque temos medo a andar cara adiante. E cara a atrás nunca o mundo avanzou. Avanzando, aflorarán Samanthas que poñan luz para que os taciturnos como Cyril (que é o protagonista do filme mencionado) ou eu entendamos que as persoas que non están amoladas polas condicións nas que viven tenden a empatizar con outras persoas, para que nos reconciliemos con ese espírito humano que latexa baixo algo, non se sabe hoxe moi ben onde.

Pecho con outra cita daquel relato que Cortázar lle volveu adicar ao jazz, e no que o saxofonista, farto do intento do crítico branco por conceptualizar (neutralizar) unha música (chamada daquela bebop) que este nunca poderá entender ata que non comece por vela como unha reviravolta máis da carraxe fronte á xente que, coma el, leva tempo procurando engaiolar unha expresión concibida precisamente como a única arma de destrución masiva daqueles negros que, comezando a romper aínda as cadeas simbólicas que a escravitude afianzara tan fortemente ao seu redor, procuraban ferir con arpexios que non estaban nas gramáticas das grandes cortes. Dicíalle aquel Johnny que tan facilmente podía ser equiparado co paxaro:

Sobre todo no acepto a tu Dios. No me vengas con eso, no lo permito. Y si realmente está del otro lado de la puerta, maldito si me importa. No tiene ningún mérito pasar al otro lado porque él te abra la puerta. Desfondarla a patadas, eso sí. Romperla a puñetazos, eyacular contra la puerta, mear un día entero contra la puerta.

E se comezaramos a ver que o sistema de relacións económicas e sociais que existen hoxe nos países aliñados non é compatible co imperio da humanidade na organización e regulación das relacións, derivado dun pensamento racional destas posibilidades de relación? E se non deixamos que nos impoñan o seu puto deus? Cómpre non esquecer que unha parte fundamental do éxito nas guerras foi a codificación de mensaxes que permitían manter o intercambio de información entre os infiltrados en campo inimigo e os exércitos aos que pertencían realmente, tordeando sobre o espazo sen vexetación nin aire que separaba dúas frontes en contenda. Daquela semella que nós temos moito camiño por andar cando o inimigo trafica, viola e deforma as nosas contrasinais, non si?

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 1 = 3