medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Os delirios de Don Tomé

Un artigo de Diego Taboada

Hoxe veu pola mañá a almorzar co meu pai; mentras bebían un viño da Ribeira Sacra comezou a falar de Peter Schoffer, un compañeiro de Gutenberg que foi, seica, quen introduciu o primeiro libro en Galicia. Non sei qué demo falaba dun tal “Decretales gregol Papae XI”, do que só se conserva unha folla no Gaiás, e tamén dunha exposición que se está a facer alí que se chama “Exlibris Gallaeciae” : dos libros de Galicia. Seica a exposición ten a intención de utilizar os libros coma método para dicir cousas, ou iso foi o que saiu dos seus beizos; mamá e máis eu cruzámonos a mirada ao instante, como dicíndonos, en silencio, que para decir cousas non era necesario coller previamente un libro.

Diego Taboada

Diego Taboada

Todo o mundo di cousas. As palabras andan por ahí ceibes e son coma un fonógrafo cotián do espírito dos tempos, pero non quixen perturbar a emoción do Diácono, a quen papá respetaba moitísimo pola súa experiencia común na emigración, en Suiza, e que seguía parolando e parolando sen cesar, dicindo que a través destes libros podíase comprobar a existencia dunha identidade galega diferenciada, e tamén a existencia de certa “cultura de distinción”.

Mentras chisporroteaban as patacas fritas na tixola, miña nai levou a man á boca para disimular un sorriso pícaro e miroume aos ollos. Estiven a piques de contestarlle ao diácono que para distincions xa tiñamos á cociñeira, e que ben que o estaba agradecendo o seu estómago nese momento. Mamá adivinoume a intención, de novo, en silencio, e abriu os ollos cara min facendo un aceno. Non te metas en leas, que cada vez que abres a boca ou fas unha pregunta montas unha que vale por sete. Calei, e levei a man á boca, tamén, para disimular o cómica que me parecía a grandilocuencia de Don Tomé, que seguía parolando emocionado sobre un texto que demostraba que a cultura galega existiu dende que a descubriron os Romanos e por iso deberíamos estarlles agradecidos polo feito de que nos deran un nome :

-¡A mirada Romana púxonos un nome colectivo, como pobo e como reino, Galaicos e Gallaecia, ¿dádesvos conta?-

-Dou, dou- contestou meu pai mentras furgaba nas narices co dedo índice

-Damos, damos- contestou mamá con indiferenza mentras apartaba a cabeza da tixola para esquivar as gotas de aceite quente

Tres horas seguiu parolando o señor Tomé con Papá. Mamá xa estaba na habitación vendo a TV e eu comecei a facer garabatos nun mapa físico de Galicia. Cunha cruz negra, marcaba o lugar dos encoros, das cárceres, das estradas, das fervenzas, dos festivais de Jazz.. e tamén, cun círculo vermello, arrodeaba as zonas con máis densidade demográfica, e cun círculo azul, as zonas con máis industria, e cun círculo verde, as áreas e especies protexidas.. ; foi entón cando saín á fiestra a fumar un cigarro e descansar un chisco. Collín o telescopio vello de papá con desgana e apuntei cara o ceo. E xusto nese instante vin unha lus vermella cor púrpura atravesando o ceo e deixando un aura da mesma cor en menos de tres segundos; a pregunta veume á cabeza ao instante e fiquei un chisco confuso, coma se un impulso interior xurdise despois do escintilear da estrela fugaz :

-¿E cómo se nomeaban a sí mesmos os kallaikoi antes da chegada dos Romanos?. ¿E porqué as cousas teñen que existir só cando alguén a quen descoñeces as nomea cunha palabra sen pedirche permiso a ti?. ¿E porque este anaco de terra só comezou a existir cando chegaron os outros co seu Latín, cos seus soldados, coa súa ansia voraz de ouro?

Apartei o ollo dereito do telescopio, entre enfadado e perplexo. Tirei o cigarro pola fiestra. Antes de durmirme, con Sinead O’connor bisbándome letras dende o fío musical, pregunteime, entre perplexo e enfadado : ¿E porqué seguimos precisando a mirada e a lingua do amo para ser descubertos e comezar a existir?.

Abrín o diccionario e busquei a palabra amo :

1-Cabeza ou señor da casa ou familia

2-Dono ou poseedor de algo

3-Home que ten un ou máis criados respecto deles

4-Persoa que ten predominio ou escendente decisivo sobre outra ou outras

5-Tratamento dirixido ao señor ou a alguén a quen se desexa manifestar respeto ou sumisión

Fechei o diccionario, desexando pegarlle unha patada no cu ao señor Tomé

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 5 = 11