medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Fútbol a pesar de todo

Un artigo de Diego E. Barros

Xustificar por que me gusta o fútbol paréceme tan estúpido como explicar as razóns polas que gusto do bourbon e dun bo libro antes de durmir. Pese a non ser un fanático entre os meus incontables vicios figuran en lugar prominente o fútbol e os libros. Como obxectos materiais cos que encher espazos (físicos e temporais) baleiros e como contenedores de historias cheas de drama, comedia, heroes e máis viláns, intres sublimes e outros non tanto. Mouriño ten o seu reverso en Guardiola, do mesmo xeito que Vargas Llosa non descansou até igualar a García Márquez no cumio de Estocolmo. Maradona é un deses heroes caídos propio dos grandes novelóns da literatura rusa e o seu malditismo e extravagancia sempre será preferido ao oficialismo de Pelé. Ao igual que a escritura automática, o fútbol carece de regras até o punto de que o Chelsea é capaz de gañar unha Copa de Europa e Grecia afrentar, en 2004, o Olimpo futbolístico para agora pagar a conta que lle pasan polo seu atrevemento. Pode, incluso, que Manolo Preciado chegara a tocar os nosos corazóns como os atormentados personaxes de Albert Camus, incapaces de escapar ao seu tráxico destino.

Diego E. Barros

Foi Camus un deses que contra a moral apocalíptica que ameaza con rexer os designios culturais soubo ver a beleza do xogo máis aló das liñas que marcan as liñas de cal. Pode que a súa reflexiva mirada sobre o fútbol teña que ver con que xogaba de gardamallas na súa Alxeria natal. Quizabes, na soidade da área pequena cavilase en moitas das situacións que logo envorcou en libros como A Peste ou O estranxeiro. Foi el quen deixou dúas máximas para a historia literaria, humana máis, sobre de todo, futbolística: Todo o que sei da vida débollo ao fútbol, dixo quen asegurou que non hai máis patria que a selección nacional de fútbol. Camus sabía que coma na vida a pelota nunca viña por onde un agardaba.

Tendo a desconfiar de toda persoa que ao pouco de coñecela solta ese tópico de manual: «Borges é o meu escritor preferido». Eu ―recoñezo as miñas limitacións―, non soporto a Borges e a verdade é que tampouco son moi fan da súas letras. Non sei se terá que ver o feito de que fora Jorge Luís un dos herdeiros de Rudyard Kipling na lista de figuras consagradas a denigrar a ese deporte e máis «ás almas pequenas que poden ser saciadas polos enfangados idiotas que o xogan». Kipling adoraba o cricket, deporte este de cabaleiros e do que agora tanto gustan os descendentes dos escravos de aqueles. Como conta Galeano no seu clásico O fútbol a sol e sombra, foi Borges quen tivo a ben ditar unha conferencia sobre a inmortalidade ―algo que precisamente o fútbol concede con máis frecuencia que as letras―, o mesmo día e á mesma hora en que a selección arxentina disputaba o partido inaugural do Mundial 78. Quizabes por vinganza aquela Arxentina baixo a bota dos milicos, acabou levantando unha copa chea de sospeitas. Borges non dixo ren sobre as desaparicións e confraternizou co veciño Pinochet. Verdadeiros seareiros todos eles da cultura e as boas maneiras.

Para Borges, tan de gustos anglosaxóns el, o fútbol era «unha cousa estúpida de ingleses… Un deporte estéticamente feo: once xogadores cotra once correndo detrás dunha pelota ―dicía―, non son especialmente fermosos». Certo é que os xogadores na época de Jorge Luis non se parecían nada a eses cuxas apolíneas figuras presiden hoxe publicidades en xornais, televisións e vallas de carreteira. Tamén, xusto é dicir que non chegou a albiscar a vertixinosa beleza dun slálom de Leo Messi deixando rivais no chan coa mesma facilidade que Aqulies desmembraba inimigos aos pés das murallas da sitiada Troia.

Afortunadamente sobran os homes de letras que si souberon amar o que a pesar de todo e de todos, de ser convertido polos poderosos en espectáculo e en negocio, segue a ser o único xogo capaz de igualar a homes de toda clase e condición. O mesmo que practican os nenos WASP nos elitistas colexios norteamericanos perfectamente equipados e que xogan os nenos nas favelas e campos de refuxiados da cara mala do mundo. No meu altar particular figuran relatos maxistrais onde o xogo é o protagonista. Aí están O míster & Iron Maiden de Manolo Rivas, 19 de decembro de 1979, de Fontanarrosa ―quen mellor entendeu a paixón que rodea ao balón―, ou Suicidio na cancha de Horacio Quiroga inesquecible retrato de Abdón Porte, O indio, xogador do Nacional quen o día en que tivo que guindar as botas decidíu que até aí chegara, e no mesmo círculo central do estadio no que fora feliz decidiu pegarse un tiro no corazón. Hai outros moitos, só hai que buscar pois xa un esteta coma Pasolini tivo claro que «o goleador é o mellor poeta do ano».

Aínda que foron as dereitas quen tradicionalmente se aproveitaron do fútbol para facer del unha versión moderna daquel opio co que adormecer as masas ―o Franquismo e o Real Madrid, si, pero tamén a Italia fascista de Mussolini, a Alemaña nazi…― conseguindo que as esquerdas recearan del; foron intelectuais humanistas da talla de Gramsci quen tamén soubo ver no fútbol unha sorte de «lealdade ao aire libre», o máis semellante á irmandade de clase.

Lonxe quedan os tempos de prexuízos e agora, co balón rodando polos verdes de Polonia e Ucraína só queda que desfrutar e, alomenos, tomar unha pausa de catro anos de pesadelo. Pase o que pase, incluso aínda que sexa un rescate que non se chamará rescate o que teña que pasar, sempre nos quedará o fútbol. Que así sexa.

4 comentarios a Fútbol a pesar de todo

  1. Se un gusta do fútbol e está entre intelectuais, é frecuente que deba excusarse e explicarse. J. L. Borges é, mesmo desde o alén, unha forza poderosa e invisible.
    Futboleiros hainos de varios tipos. Eu coido que son da caste minoritaria dos que miran o fútbol esperando soamente que gañen os seus. Paréceme algo digno, tal afección, máis do que poidan pensar moitos fulanos de lentes sen montura, pero escribir libros transcendentes (imaxínome a Manuel Rivas ou a Jorge Valdano co queixelo apoiado na man), para o carro, chinarro: iso xa é excesivo.

  2. Pingback: Fútbol a pesar de todo « contraportada

  3. Pingback: Latino » Blog Archive » Fútbol a pesar de todo

  4. Pingback: El interés general

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


+ 5 = 14