medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

A primavera

Un artigo de Albert Tortajada

Eu nacín durante a Primavera de Praga, aínda que lonxe, no espazo, dela. Na pequena vila pesqueira da provincia de Castellón onde me empadroaron, a xente vivía moi allea ó aperturismo que promovía o Goberno de Alexander Dubcek.  Obviamente, non teño lembranza algunha do que dixeran os xornais da época da invasión soviética en agosto. Daquela, a miña existencia consistía en durmir, mamar e cagar, todo de forma completamente aleatoria, segundo di a miña nai.

Albert Tortajada

O meu aterraxe neste mundo coincidiu, tamén, co maio francés.  Mentres o meu pai perdía un partido do Barça merendando unllas,  a miña nai andaba no primeiro de sete partos e as rúas de París ardían, cheas de barricadas levantadas polos estudantes de esquerdas e a clase obreira.

A situación de entón non era peor que a que temos hoxe, nin moito menos.  Agora, en cambio, as protestas son pacíficas, coa intención de acadar os cambios dunha forma civilizada.  Estúpido.  Ningún cambio profundo foi conseguido desta forma.  Ó poder económico (que non o político, que só son marionetas dos primeiros) esas formas evolucionadas de expresión do descontento provócanlle un sorriso de compaixón, pobriños ilusos.  Así estamos cuns gángsters de primeira saqueando as clases traballadoras e a clase media, sen que ninguén lles poña freo. E unha panda de inxenuos que cren que poden modificar un sistema organizativo deseñado, precisamente, polos que detentan  o verdadeiro poder, xa sinalamos que non son os políticos os que fan as leis, só as redactan.

Vendo coma está a primavera de España, non entendo por que aínda  non hai lume nas rúas. Estanse a rir impunemente de todos nós  e non facemos nada.  Porque votar os partidos maioritarios de sempre, é non facer nada para que as cousas cambien. E manifestarse de forma pacífica pode servir para que se tomen algunhas medidas populistas para silenciar un descontento momentáneo, pero non para cambiar as estruturas de expolio sistemático, nin a cultura da corrupción. Tiña apostado  cun amigo  que iamos a ver rodas apiladas botando fume negro ó ceo por todo o territorio nacional ese, antes de que se acabase o ano, pero cada vez dou máis por perdidos os cen pavos.

Sobre todo dende que o outro día compartín sobremesa cun directivo de programación de Tele 5. A miña LG só a uso coma pantalla para reproducir arquivos audiovisuais, non vexo ningún programa en directo, así que non teño nin puta idea da programación das diferentes cadeas.  Contaba o tipo que o Gran Hermano (¿aínda se emite, carallo?…) desta tempada está a bater tódolos rexistros de audiencia. Quedo cunha frase que soltou, orgulloso. “A xente deste país é tan idiota que se conforma con ver que hai alguén pasándoo peor ca eles.  E nós, o que facemos é botarlles carnaza, que é o que queren”.  E quedou tan pancho.  Eu, por educación (ía de invitado), puxen a mellor careta  de poker que teño e pedín un tequila, modo anestesia: ON.

Pero, moi probable e lamentablemente, o tipo teña razón e vivamos nunha terra onde a maioría da xente non teña personalidade.   Se antes todo consistía en ter o buga maior que o veciño ou ir de vacacions a unha illa mais afastada ca eles, a calquera prezo (así están moitos), agora parece que o xogo está en asumir que deixarnos roubar é culpa nosa, que o merecemos e que o pozo vai ser sen fondo.  Algúns xa se confesaron e todo, para cando Deus nos pille.

Non estou dacordo con estes últimos.  Primeira porque se Deus existe, non nos vai a pedir que cheguemos confesados, simplemente.  O xuízo será mais estrito que unha soa bula mercada  a última hora e vanse ter en conta tódalas trapalladas cotizadas.  Segunda, porque eu non me resigno, nin me consola que outros estean peor, trato de compararme comigo mesmo.  E terceira, porque estou instalado nunha primavera particular, esa da oxitocina, o que fai que poida ver as cousas dende un estado de doping permanente.

Xa hai tempo que me apunto a un bombardeo ou a unha romería á primeira que se tercie, a festa é a festa, pero non organizo nada.  Teño unha idade capicúa cun catro e penso que é a obriga (coma sempre) dos mais novos de liala ben liada (desas ben pardas), se queren cambiar as cousas.  Por que se seguen a facerllo de maneira pacífica, van obter o mesmo que ata agora;  sorrisos compasivos mais risiñas polo baixo.  Nada, en definitiva.  A diferenza entre o maio francés do 68 e o maio español do 2012 é, esencialmente, que aquel xuntaba compoñentes económicos e culturais.  O noso só os ten económicos.

Mentres non haxa movementos significativos para levar ao patíbulo os ladrons que seguen a roubarnos tódolos dias, penso seguir gozando da miña primavera particular.  Sei que pode parecer egoísta, pero tírame dun pé.  Cando se deixen de tonterías, cansos de que lles tomen o pelo, entón botarei a miña ducia de neumáticos á rúa e queimareinos dentro da primeira sucursal bancaria que teña máis a man.  Espero que sexa antes de que acabe o ano, para poderlle cobrar ao meu amigo os cen pavos…

3 comentarios a A primavera

  1. Moi bo. So espero que dita sucursal sea a do Banco Central. Deixo, como non, que ti escollas si o nacional ou o continental. Unha alerta.

  2. Ten gracia o artigo e conta unha verdade indiscutible: para eles somos como gando. O do executivo de Tele 5 é a demostración palmaria.

  3. Moi atinado o artigo, sen dúbida. Do que si dubido é de que aquilo do Maio do 68 chegara a mudar nada moi significativo. Houbo moito desencantando do movemento; algún, por fortuna, meteuse a novelista e tratou o tema do terrorismo de estado. Ademais, dábase con bastante frecuencia un feito curioso. O enfrontamento entre clases dábase, certo, pero á inversa do que aínda hoxe se cre: eran os manifestantes, na súa meirande fillos de familias de clase media-alta, contra os antidisturbios, idem de residentes na “banlieue”.
    Tal vez leven razón os apocalípticos, e esteamos na decadencia do capitalismo “tal e como o coñecemos”. A falta de saber o que virá depois, coma na morte, digo que ogallá.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


5 + 5 =