medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Somos o que lemos e lemos o que nos gusta

Un artigo de José Luís Sucasas

J.L. Sucasas

Moito tempo despois da ventureira compra do libriño de Márquez andaba eu aboiado pola rúa Xeneral Pardiñas de Santiago e ó pasar perante o escaparate da libraría Couceiro, os ollos fóronme dar nun libro de Galaxia. O autor era un tal Xesús Manuel López Valcárcel e o título As Grandes Carballeiras. Seguro que o tal Valcárcel xa tiña un nome na literatura galega, pero dende logo, na miña casa ninguén escoitara falar del. E logo por que me fixei nel? Márquez, Valcárcel…Hoxe penso que ó mellor as palabras graves con til prenden algunha sinapse na miña cachola desequilibrada. Puidera ser. O certo e seguro é que volvín revivir o desagradable formigo do inevitable, coma había vinte anos ou case, perante a libraría Aguirre de Lugo, atraído pola anguria de que puidese haber cans de cor azul. E igual ca daquela, o que lin debeume prestar e moito, pois despois viñeron outros, tamén de xente que nin me soaba: os Hóspedes do medo, de Anxo Franco, a Amante relixiosa de Carlos Laredo, o Agosto do 36 de Fernández Ferreiro, a Velocidade do frío de Manuel Seixas ou Agora cun ceo de lama de Paco Martín A estes seguíronlle outros de autores coma Riveiro Coello ou Xabier Alcalá, dos cales si tiña ouvido campás aínda que non soubera ben que demos repicaban. En pleno gurgullo lector, tiven a sorte de non levar ningún desgusto e así ir amasando abondas palabras para cando chegaran mal dadas, que coma en todo nesta vida algún día ían chegar.

E chegaron, xa volo dicía eu. Un día, un amigo filólogo de Noceda díxome que namentres non lese ó patriarca era coma se non lera nada. Penso que se me foi o santo á cabeza de Don Manuel. Aínda que non lle coñecía querenzas literarias, foi o primeiro patriarca que acudiu á memoria. Pero o amigo aclaroume que se refería a don Ramón Otero Pedraio. Como de letras sabía mais ca min e me puxo as cousas tan serias,  eu, que sempre fun ben mandado, fíxenlle caso e merquei Os Camiños da Vida. Seguro que o amigo mo fixo por ben e coas mellores intencións, mais os resultados foron un desastre. Tiven que mercar un dicionario máis grande, e como de cada o catro palabras unha tiña que ila buscar no dicionario, a lectura das páxinas eternizábase, e cando chegaba á última palabra se cadra tiña que volver á primeira porque perdera o fío da historia. E como precisaba ter o dicionario á man, non podía ler onde me dera a gana, xa que co que pesaba tampouco era cuestión de andar con el de aquí para aló. Un desastre, meus! Non digo que non aprendera novas palabras, supoño que si; mais eu quería outra cousa, eu quería ler unha historia e non un inventario de palabras. Así que non me preguntedes de que van os camiños de don Ramón, porque non o sei.

Como as desgrazas gustan unhas das outras, detrás desta veu outra, aínda que esta busqueina eu soíño. E sen botarme fóra do patriarcado: do patriarca morto pasei ó patriarca vivo: don Carlos Casares, daquela aínda vivo e con columna diaria na traseira do xornal La Voz. Linlle os Xoguetes para un tempo prohibido, Vento ferido, Ilustrísima e Deus sentado nun sillón azul. Vindo de gurrar co tesouro inaccesible de Pedraio, a prosa de Casares líase ás carreiras e non rascaba ó entrar. Eran ámbolos dous patriarcas, pero a noite e o día eran. E nin tanto nin tan pouco. Porque a prosa de Carlos entraba ben e baixaba mellor, mais tan lixeira era que tampouco deixaba pouso nas entrañas. Coma o café purrela ou o viño rebaixado. E digo isto con todo o respecto para os que festexan a escrita do ourensán, que os hai e a milleiros. Mais a literatura é cuestión de gustos. O meu corpo non dá un peso por centolas e percebes, e porén hai moita xente que abre a carteira de par en par por eles. Son mellores os percebes ca os tirabeques ou as cornellas? Non, son outra cousa.

Se as desgrazas nunca veñen soas, tamén é certo que non hai mal que cen anos dure nin corpo que o ature. Así que despois dos desenganos de Pedraio e Casares, chegou Xabier Quiroga co seu Atuado na braña e mandou parar. Nas brañas de Escairón había palabras e había conto.

 

Comentario a Somos o que lemos e lemos o que nos gusta

  1. Ten bo gusto literario, José Luís, polo menos polo que se le aí enriba. (Anos noventa, o esquecido Xesús Manuel Valcárcel, que hoxe igual non lle deixaban publicar aquelas historias crueis…) De Otero Pedrayo non lle sei dicir. E tampouco é que vaia subir o prezo do pan se tecleo máis, pero deixémolo quedar aí.
    Xabier Quiroga é, como mínimo, un autor interesante. Sobre todo polo que conta fóra dos libros. Ten dito algunha vez que, se tardou tanto en publicar, foi por non querer facerlle perder o tempo ó lector. Tendo en conta o concepto mercantilista da literatura que as facturas da luz lle poden facer concebir a un escritor, ese tipo é un antisistema, coma se dixeramos.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


7 + 1 =