medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Elexía a Suso de Vilela

(Temprano levantó la muerte el vuelo)

Un artigo de José Luís Sucasas

As regueifas literarias co amigo Suso de Vilela un día remataron. A vida púxonos a cada un no seu sitio: a el, mandouno de garda e custodia ó penal de Daroca; e a min, a facer e desfacer contas alleas en Lalín. Se cadra foi por iso. Pero se cadra non, quen o pode saber? O caso é que deixamos de escribir e volvemos ó que mais nos gustaba e que mellor sabiamos facer: ler o que escribían os demais. Tampouco aquí partillabamos gustos. Suso era de literatura de remoer; e calquera novela, relato ou poema tiña o valor que mediran as palabras que tivera que subliñar. Pola contra, eu tiraba mais para o puro conto, sen outra pretensión aparente que contar sucedidos. Suso lía moito en galego. Eu nada, ou case.

José Luís Sucasas

Petando nas portas dos corenta, un día Suso de Vilela enfermou de cousa mala e volveu para as terras de Camba. Eu sóubeno así de golpe, coma vós agora. Convidoume a cear no restaurante mais caro de Lalín, e xa sentados á mesa, díxome que pedira o que quixera. “Total vas pagar ti…” engadiu. “E logo como che vai?” Eu díxenlle que tirando. E de seguido conteille que tiña o colesterol polas nubes do ceo, que a tensión descompensada, que escordara un nocello xogando ó fútbol e nunca volveu ó sitio, que se isto que se aquilo, que se tal que sei eu. El deixoume falar, sen a mais mínima interrupción, e cando lle pareceu que eu xa rematara o rosario de sufrimentos, vai e dime: “Pois si, non andas aló moi ben que digamos…pero se che serve de consolo, eu estou morrendo”. Tal como volo conto así mo espetou. Eu tiña pinchado no garfo un anaquiño de peixe sapo e xa iniciara o aceno de levalo á boca, pero alí quedou atrancado a medio camiño de ningures, durante unha eternidade infinda e breve, coma se o resorte do brazo deixara de funcionar. “Que pasa? Non está bo o peixe?” aínda me dixo o moi cabrón.

Uns días despois xa estaba eu redactando ás carreiras unha ficción sobre a vida e milagres do tal Suso de Vilela. En castelán, por suposto. Dende o berce eu non falara outra cousa que palabras galegas e só lembro ter utilizado o castelán por imperativo legal: na escola de dona Cándida, cantando a xeografía básica; no Seminario dos curas, rezando salmos e pregarias; na mili, dando novidades ó sarxento de garda; na universidade, nalgún esporádico exame de viva voz; e no traballo, de pascuas en venres, reclamándolle débedas atrasadas a algún cliente de Villanueva del Carrizo ou de Vilanova i la Geltrú. Pero fóra de aí, nada de nada. Incluso cando perdía o norte nunha bebedela dábame por imitar o inglés aborcallado de Dylan no canto de ouvear os alalás de Camilo Sesto, inclinación esta que me trouxo soa de posuído do demo entre a veciñanza de Cadrón. Resumindo: tiña un idioma para falar, o galego; outro para ler e escribir, o castelán; e aínda outro mais para cantar a deshora, o inglés. Unha sorte de trilingüismo a tempo parcial era aquilo.

Paseniño, o corpo de Suso de Vilela ía esgorromellando coma unha uva pasa, e eu levaba xa arredor de setenta folios coa súa vida inventada. Eu quería ser un Miguel Hernández, pero quería que o meu particular Ramón Sijé tivera aínda ollos para ler a elexía. Eu quería ser un Jorge Manrique, pero tamén quería que o meu particular pai gardara aínda voz para cantar as coplas, aínda que fose só polo baixiño. E faltoume un nada para conseguilo. Andaba pechando o penúltimo capítulo cando me chegou a nova de que Suso de Vilela viña de entregarse. Doeume a súa morte, que non por agardada era menos morte. E aínda que daquela me doeu tamén non terlle a tempo a elexía, co paso do tempo funme convencendo de que foi unha sorte que el morrera antes. Porque se a chega a ver morrería do desgusto, xa que non estaba escrita nas palabras que nos unían; e se a chega a ler morrería de repente, xa que pouco mais valor literario tiña ca un redactado gramaticalmente correcto. Eu, que parvo de todo non son, tamén me din conta e rematei guindándoa no lixo. “Se isto é o que sabes facer, mellor fai outra cousa calquera”, pensei. Nesas andamos aínda.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


5 + = 11