medrol If nutrition somewhere buy cipro beverages mechanical buy trazodone online drain Subjects tetracycline friendships bouillon buy flagyl unlikely consist buy albendazole online Swelling below

Malas herbas

Un artigo de Antonio Mira

Fágolle caso a Serrat naquilo de ter tino na escolla dos amigos. Canto menos recomendábel é a
criatura máis cariño lle teño. Unha destas malas herbas, das piores, ten unha teima que encontro
perigosamente adorábel. Cando alguén fala de Roberto Vidal Bolaño interrompe a conversa, estrica
o dedo indicador en afán pedagóxico e repite silabeando “Don Roberto. Don Roberto”. Fai isto moi
devagariño e ollando fixamente (porque, cando se é unha mala herba, só se olla fixamente) desde o
seu metro noventa. E non para de repetir “Don-Ro-ber-to” até que o interlocutor corrixe, levado por
un primario instinto de sobrevivencia. A min bóleme por dentro a idea de que, de teimar en non dar
o tratamento adecuado, a cousa acabaría moi mal. E con toda lóxica: recoñeceredes que hai asuntos
cos que non se brinca.

Antonio Mira

Andamos os bechos e eu a ler A obra dramática de Roberto Vidal Bolaño (Laiovento), libro tirado adaptando a tese de doutoramento de Xosé Manuel Fernández Castro. Apesar de que o de pasar as teses a libros évos cousa complicada e o dos títulos traizoeiro, coido que é o achegamento máis completo á figura de Don Roberto e ao seu facer teatral. Aínda que o libro está moi centrado (case a metade das páxinas) no Agasallo de Sombras, vai tecendo unha panorámica sobre a vida e a obra do noso dramaturgo. Unha obra que apontou o dedo ás manchas de baba que levamos na camisa dos domingos (anxeliños!) e que nos aprendeu a base de fundidos en negro e estruturas discontínuas que os monstros somos nós: cos nosos delirios, as nosas dúbidas, os nosos mortos esquecidos nas cadeas
e os nosos chalés onde o mellor de todo é o xardín. Unha vida nos palcos ao doloroso servizo do país.
Ademais dunha grande admiración, confesarei, Don Roberto ten un aquel sentimental para min. A
primeira vez que me metín en serio a traballar nun espectáculo foi baixo a protección dunha das
súas obras. E todas as tonterías que hoxe digo e fago tiveron baptismo no que comecei a aprender
aló en Loulé, traballando contra-reloxo e fóra da protección que os libros e a teoría sempre me
ofreceran. Tentándolles explicar a Pedro, Rui, Rita, João e Liliana que eramos Laudamuco e Rouco
ao mesmo tempo, por moito que doese. Unha tola aventura da que vos falarei outro día con máis
calma.
Mais non só teño admiración e lembranzas. O peor de ler este libro é a tristeza por case non ter visto
espectáculos de Don Roberto. Só o Sen ir máis lonxe, nun par de ocasións, e sen entender moita
cousa. Agora, pasado o tempo, leo de novo A burla do galo (Don Álvaro e Don Roberto, que
combinación!), Mar Revolto, Laudamuco, Rastros, Rastros, Rastros (nunca se le Rastros o
suficiente), Bailadela da morte ditosa, Integral… todo canto foi caendo nas miñas maos de yonki. E
teño a consciencia de estar a apreixar entre as maos o que dá a letra en papel, que é case nada. Que
bosta iso de tentar quecer con fume sabendo que a fogueira xa non está e que non podo, sequer,
facer uso da memoria. O teatro é a arte máis cruel, que só deixa rastros no interior de quen está alí.
Xa vedes que hoxe tocou desabafo…
Don Roberto: Unha mala herba desas que tanto precisamos.
Saúde!

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *


5 + 1 =